Piszczał

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Strzelcy moskiewscy uzbrojeni w berdysze i piszczały
Piszczał cara Aleksego I Romanowa z 1654

Piszczał (ros. Пищаль) to rodzaj wczesnej broni palnej, stosowanej w Rosji i na Ukrainie w okresie od końca XIV wieku aż do XVII wieku. Była to broń pośrednia pomiędzy hakownicą, arkebuzem a muszkietem.

Nazwa ta obejmowała:

  • broń ręczną: tj. rusznice, samopały, niedomieroki
  • broń forteczna: tzw. piszczałki przewidziane do strzelania zza osłony.

Konstrukcja ich była dość prosta i dopiero w końcu XVI wieku pojawiły się zamki kołowe, w XVII wieku zamki skałkowe, które stosowane były aż do XVIII wieku.

Z czasem broń ta uległa podziałowi na forteczną, pułkową, polową, stałą, do niszczenia murów, jak również z uwagi na materiał wykonania luf na żelazne (stalowe), miedziane (brązowe) i żeliwne. Jako amunicja stosowane były kamienne kartacze i żelazne siekańce.

Wikimedia Commons