Polska Wyłączna Strefa Ekonomiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Polska Wyłączna Strefa Ekonomiczna – polska wyłączna strefa ekonomiczna, obszar na Morzu Bałtyckim, który przylega do wód terytorialnych. Na Polskiej Wyłącznej Strefie Ekonomicznej prawo do połowu ryb czy wydobywania surowców mają tylko polskie statki. Północna granica Polskiej Wyłącznej Strefy Ekonomicznej na Bałtyku sięga 55°51' N i 18°18' E.

Każde nadmorskie państwo posiada strefy ekonomiczne na morzu, na których tylko to państwo ma prawo do łowienia ryb czy wydobywania surowców z dna morza. Wyłączna strefa ekonomiczna może sięgać na odległość 200 Mm od linii podstawowej.

Polska ma uregulowaną strefę ekonomiczną z Niemcami, Szwecją i Federacją Rosyjską. W dwóch wypadkach umowy zostały podpisane przez nieistniejące już podmioty prawa międzynarodowego, to znaczy – NRD i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Uznają je jednak zarówno Rzeczpospolita Polska, jak i Niemcy oraz Rosja.

Nie jest natomiast uregulowana sprawa rozgraniczenia stref ekonomicznych między Polską a Danią: spór dotyczy akwenu leżącego na południowy wschód od Bornholmu. Państwo polskie winno stosować tu przepis ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że Rada Ministrów może − w wypadku braku umów międzynarodowych − określić w drodze rozporządzenia granicę wyłącznej strefy ekonomicznej. Ponieważ jednak takie rozporządzenie nie zostało wydane, w praktyce stosuje się rozporządzenie Rady Ministrów z 26 maja 1978 roku określające zewnętrzne granice polskiej strefy rybołówstwa morskiego. Strefa ta nie jest jednakże uznawana przez państwa sąsiednie[1].

Przypisy

  1. Wiesław Czajka, Granice Polski na morzu, Przegląd Morski 12/2011.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]