Pomorze Tylne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pomorze Zachodnie

Pomorze Tylne (niem. Hinterpommern) - historyczna część Pomorza[1], obecnie w granicach Polski - województwa zachodniopomorskiego, częściowo także województwa pomorskiego oraz województwa wielkopolskiego. Na zachodzie granicę jego wyznacza rzeka Odra, od wschodu historyczną granicę Pomorza Tylnego stanowiły Prusy Królewskie.

Kraina zamieszkiwana we wczesnym średniowieczu przez słowiańskie plemię Pomorzan, przez długie lata opierała się chrystianizacji. Podbijane sporadycznie przez władców Polski (Mieszko I, Bolesław Krzywousty), Pomorze Tylne szybko zdołało uniezależnić się od polskiej władzy, choć przez pewien czas pozostawało polskim lennikiem. Po zaprowadzeniu chrześcijaństwa przez dynastię Gryfitów podczas misji Ottona z Bambergu (ok. 1125) rozpoczęła się kolonizacja Pomorza Tylnego i napływ osadników, głównie z Niemiec.

Główne miasta Pomorza Tylnego to: Słupsk, Koszalin, Stargard, Kołobrzeg, Szczecinek, Lębork, [2]

Przypisy

  1. Dopiero w pokoju westfalskim r. 1648 uzyskał wielki elektor t.z. Pomeranią Tylną (Hinterpommern) po prawej stronie Odry i biskupstwo kamińskie (...)Romuald Frydrychowicz, w artykule „Pomerania”, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, Tom VIII, str 738
  2. Białogard

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]