Reprezentacja Bułgarii w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reprezentacja Bułgarii w piłce nożnej
Przydomek Ływowete (Лъвовете),
Lwy
Związek piłkarski Byłgarski Futbolen Syjuz
Rok założenia 1923
Prezes Bułgaria Borisław Michajłow
Trener Bułgaria Ljubosław Penew od 2011
Najwięcej meczów Bułgaria Stilijan Petrow (106)
Najwięcej bramek Bułgaria Dimityr Berbatow (48)
Skrót FIFA BUL
Miejsce w rankingu FIFA Green Arrow Up.svg 46. (18 września 2014) (570 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Austria - Bułgaria Bułgaria 6-0
(Wiedeń, Austria; 21.05.1924)
Najwyższe zwycięstwo
Ludowa Republika Bułgarii Bułgaria -  Norwegia 7-0
(Sofia, Bułgaria; 03.11.1957)

Ludowa Republika Bułgarii Bułgaria -  Malta 7-0
(Sofia, Bułgaria; 14.10.1982)

Najwyższa porażka
 Hiszpania - Bułgaria Bułgaria 13:0
(Madryt, Hiszpania; 21.05.1933)

Reprezentacja Bułgarii w piłce nożnej reprezentuje Bułgarię w piłkarskich rozgrywkach międzynarodowych mężczyzn i jest bezpośrednio podporządkowana Bułgarskiemu Związkowi Piłki Nożnej (BFS).

Pierwszy oficjalny mecz piłkarski rozegrała w maju 1924, z Austrią w Wiedniu. Do europejskiej czołówki awansowała dopiero w latach 90., kiedy doczekała się tzw. złotego pokolenia piłkarzy z Christo Stoiczkowem na czele. W tym okresie Bułgarzy zajęli czwarte miejsce na Mundialu 1994 i po raz pierwszy w historii awansowali do mistrzostw Europy (1996).

Jednak od początku XXI wieku datuje się stopniowy regres reprezentacji, którego objawami są porażki w kolejnych eliminacjach do wielkich turniejów, najniższe w historii miejsce w rankingu FIFA (96. w kwietniu 2012) oraz brak pokolenia zawodników na miarę tego z lat 90.

Największymi, oprócz czwartego miejsca na mistrzostwach świata, sukcesami piłki bułgarskiej są: srebro z Igrzysk Olimpijskich 1968 i brąz z Igrzysk Olimpijskich 1956 oraz trzykrotny triumf w mistrzostwach Europy juniorów – w 1959, 1969 i 1974.

Historia reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Fragment meczu Bułgaria–Szwecja (0:0), Mundial 1974

Chociaż reprezentacja Bułgarii pierwszy mecz rozegrała w maju 1924, to na międzynarodowej arenie pokazała się po raz pierwszy na Mistrzostwach Świata w 1962 roku. Na boiskach Chile nie wyszła z grupy – przegrała dwa mecze (z Argentyną 0:1 i Węgrami 1:6) i jeden zremisowała (z Anglią 0:0). Równie słabo zaprezentowała się w trzech kolejnych startach na Mundialach (1966, 1970 i 1974). Bułgarzy na pierwsze zwycięstwo na światowym czempionacie czekali do 1994.

Wcześniej jednak – w 1986 – po raz pierwszy wyszli z grupy (dzięki remisom z Włochami i Koreą Południową), ale w drugiej rundzie drużyna prowadzona przez Iwana Wucowa przegrała 0:2 z Meksykiem.

Dopiero w latach 90. Bułgaria opuściła szeregi piłkarskich średniaków. W 1991 na stanowisku selekcjonera reprezentacji zatrudniono Dimityra Penewa. Jego pięcioletnia kadencja uznawana jest za najlepszy okres w historii piłki bułgarskiej. Penew od początku postawił na młodych zawodników. Piłkarze urodzeni w latach 60. zaczęli decydować o obliczu reprezentacji, a ich piłkarskim spełnieniem okazał się Mundial 1994. Najpierw w eliminacjach do tego turnieju Bułgarzy wyeliminowali faworyzowaną Francję, a już w Stanach Zjednoczonych drużyna, w której grali: bramkarz Borisław Michajłow, obrońcy Emil Kremenlijew, Trifon Iwanow, Canko Cwetanow i Petyr Chubczew, pomocnicy Jordan Leczkow, Zlatko Jankow, Krasimir Bałykow i Emil Kostadinow oraz napastnicy Christo Stoiczkow (wraz z Rosjaninem Olegiem Salenką został królem strzelców) i Nasko Sirakow, zajęła czwarte miejsce, wygrywając wcześniej z Argentyną, Meksykiem i obrońcą mistrzowskiego tytułu Niemcami. W meczu o 3. miejsce Bułgarzy ulegli 0:4 Szwecji.

Dwa lata później Bułgaria po raz pierwszy awansowała do mistrzostw Europy. Reprezentacja w niemal niezmienionym od czasu Mundialu składzie, zaprezentowała się przyzwoicie, mimo iż nie wyszła z grupy. Zremisowała z Hiszpanią i wygrała z Rumunią i tylko dzięki porażce w ostatnim meczu z Francją nie grała dalej. Po tym turnieju zwolniony został trener Penew.

Kilku piłkarzy z wybitnego pokolenia grało też na Mundialu 1998. We Francji Bułgarzy w niczym nie przypominali zespołu, który cztery lata wcześniej mógł grać w finale mistrzostw świata. W ostatnim meczu ulegli 1:6 Hiszpanii.

Reprezentacja Bułgarii przed spotkaniem ze Szwajcarią w ramach eliminacji do Euro 2012, 26.03.2011

Od tego czasu reprezentacja gra nieskutecznie i nieefektownie. Porażki w kwalifikacjach do kolejnych turniejów, brak dyscypliny w zespole, kaprysy piłkarzy oraz częste zmiany selekcjonerów to – jak się zdaje – największa bolączka bułgarskiego futbolu.

Po fatalnym (trzy porażki, bramki 1:9) występie na Euro 2004 trenerem reprezentacji został Christo Stoiczkow. Wiele wskazywało na to, że Bułgaria powoli zaczyna podnosić się z kryzysu. W 2005 po dziesięcioletniej, kontrowersyjnej kadencji z funkcji prezydenta piłkarskiej federacji ustąpił Iwan Sławkow, na którym ciąży wiele zarzutów kryminalnym (m.in. próba przekupienia działaczy MKOlu). Jego następcą został kolega Stoiczkowa z reprezentacji, Borisław Michajłow. Bułgarscy piłkarze zaczęli cieszyć się zainteresowaniem w Europie: Stilijan Petrow wyrósł na lidera Aston Villi (wcześniej zyskał uznanie grając w Celticu Glasgow), Dimityr Berbatow był skutecznym napastnikiem Manchesteru United, a Waleri Bożinow po udanej (awans do Serie A) przygodzie z Juventusem trafił do Manchesteru City. Natomiast w sezonie 2006–2007 Lewski Sofia, jako pierwszy klub z Bułgarii, awansował do rundy grupowej Ligi Mistrzów.

Jednak zmiany w związku, sukcesy indywidualne piłkarzy oraz udane występy Lewskiego nie przełożyły się na wyniki reprezentacji. Drużyna narodowa przegrała eliminacje do Mundialu 2006, Euro 2008, Mundialu 2010 i Euro 2012 (tu zajęła ostatnie miejsce w grupie). Dodatkowo kryzys pogłębiany jest częstymi zmianami selekcjonerów: w ciągu czterech lat (2007–2011) funkcję trenera kadry pełniło siedmiu szkoleniowców: Christo Stoiczkow, Dimityr Penew, Płamen Markow, dwukrotnie Stanimir Stoiłow, Lothar Matthäus, Michaił Madanski i Ljubosław Penew. W tym czasie reprezentacja zanotowała także największy w historii spadek w rankingu FIFA: w kwietniu 2012 została umieszczona na 96. miejscu.

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Najnowsze wyniki[edytuj | edytuj kod]

Eliminacje do Mistrzostw Świata 2014[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna M Mecze Bramki Pkt
W R P + - +/-
1.  Włochy 10 6 4 0 19 9 +10 22
2.  Dania 10 4 4 2 17 12 +5 16
3.  Czechy 10 4 3 3 13 9 +4 15
4.  Bułgaria 10 3 4 3 14 9 +5 13
5.  Armenia 10 4 1 5 12 13 −1 13
6.  Malta 10 1 0 9 5 28 −23 3


Kwalifikacje do Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2016[edytuj | edytuj kod]

Grupa H[edytuj | edytuj kod]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br− +/−
 Włochy 0 0 0 0 0 0 0 0
 Chorwacja 0 0 0 0 0 0 0 0
 Norwegia 0 0 0 0 0 0 0 0
 Bułgaria 0 0 0 0 0 0 0 0
 Azerbejdżan 0 0 0 0 0 0 0 0
 Malta 0 0 0 0 0 0 0 0

Udział w mistrzostwach świata[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe ustawienie reprezentacji Bułgarii w czasie Mundialu 1994
  • 1930Nie brała udziału
  • 1934Wycofała się w czasie eliminacji
  • 1938Nie zakwalifikowała się
  • 1950Nie brała udziału
  • 1954Nie zakwalifikowała się
  • 1958Nie zakwalifikowała się
  • 1962 – Runda grupowa
  • 1966 – Runda grupowa
  • 1970 – Runda grupowa
  • 1974 – Runda grupowa
  • 1978Nie zakwalifikowała się
  • 1982Nie zakwalifikowała się
  • 1986 – 1/8 finału
  • 1990Nie zakwalifikowała się
  • 1994IV miejsce
  • 1998 – Runda grupowa
  • 2002Nie zakwalifikowała się
  • 2006Nie zakwalifikowała się
  • 2010Nie zakwalifikowała się
  • 2014Nie zakwalifikowała się

Udział w mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

  • 19601992Nie zakwalifikowała się
  • 1996 – Runda grupowa
  • 2000Nie zakwalifikowała się
  • 2004 – Runda grupowa
  • 2008Nie zakwalifikowała się
  • 2012Nie zakwalifikowała się

Udział w igrzyskach olimpijskich[edytuj | edytuj kod]

Zobacz także: Reprezentacja młodzieżowa Bułgarii w piłce nożnej

  • 19001920Nie brała udziału
  • 1924 – Druga runda
  • 19281952Nie brała udziału
  • 1956III miejsce
  • 1960 – Runda grupowa
  • 1964Nie zakwalifikowała się
  • 1968II miejsce
  • 19722008Nie zakwalifikowała się

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

Ostatnim meczem, jaki uwzględniono w statystyce jest spotkanie towarzyskie z Kazachstanem (2:1) z 4 czerwca 2013.

Stilijan Petrow jest rekordzistą pod względem liczby meczów w kadrze.
Najwięcej meczów w kadrze[1]
Nazwisko Lata Liczba meczów Liczba goli
1 Stilijan Petrow 1998-11 106 8
2 Borisław Michajłow 1983-98 102 0
3 Christo Bonew 1967-79 96 47
4 Martin Petrow 1999-11 92 20
= Krasimir Bałykow 1988-03 92 16
6 Dimityr Penew 1965-74 90 2
7 Radostin Kisziszew 1996-09 83 1
= Christo Stoiczkow 1986-99 83 37
9 Nasko Sirakow 1983-96 81 23
10 Ajan Sadykow 1981-91 80 9
Dimityr Berbatow jest rekordzistą pod względem liczby goli w kadrze.
Najwięcej goli w kadrze
Nazwisko Lata Liczba meczów Liczba goli
1 Dimityr Berbatow 1999-10 79 48
2 Christo Bonew 1967-79 96 47
3 Christo Stoiczkow 1987-99 83 37
4 Emil Kostadinow 1988-98 70 26
5 Petyr Żekow 1963-72 44 25
= Iwan Kolew 1950-63 75 25
7 Nasko Sirakow 1983-96 81 23
8 Martin Petrow 1999-11 92 20
= Dimityr Miłanow 1948-59 39 20
10 Georgi Asparuchow 1962-70 50 19
= Dinko Dermendżijew 1966-77 58 19

Trenerzy reprezentacji Bułgarii od lat 90.[edytuj | edytuj kod]

Pełna lista selekcjonerów kadry znajduje się tutaj.

Zdjęcie Trener Wiek1 Data zatrudnienia Data rezygnacji M Z R P %Z Okoliczności rezygnacji
Bułgaria Iwan Wucow 50 1 czerwca
1989
1 maja
1991
12 2 4 6 16,6% Przyczyną dymisji była porażka 2:3 ze Szwajcarią w eliminacjach do Euro 1992. Jednak selekcjoner i tak od pół roku nie mógł prowadzić drużyny z ławki trenerskiej z powodu dyskwalifikacji UEFA[2].
Bułgaria Krasimir Borisow 41 2 maja
1991
30 maja
1991
2 1 0 1 50,0% Po rezygnacji Wucowa tymczasowo objął stanowisko selekcjonera. Poprowadził Bułgarów w dwu meczach: eliminacyjnym do Euro 1992 (3:0 z San Marino) i towarzyskim z Brazylią (0:3).
Dimitar Penev.jpg Bułgaria Dimityr Penew 46 20 lipca
1991
31 lipca
1996
51 24 13 14 47,0% Po Euro 1996 (runda grupowa) władze związku postanowiły nie przedłużać wygasającego 31 lipca kontraktu z selekcjonerem.
Hristo bonev.JPG Bułgaria Christo Bonew 49 1 sierpnia
1996
7 września
1998
19 9 1 9 47,4% Złożył dymisję po nieudanym Mundialu 1998, jednak wówczas nie została przyjęta. Odszedł kilka miesięcy później po porażce 0:3 z Polską w eliminacjach do Euro 2000.
DDimitrov.JPG Bułgaria Dimityr Dimitrow 39 9 września
1998
18 listopada
1999
15 3 4 8 20,0% Przyczyną zwolnienia był brak promocji do Euro 2000; za jego kadencji Bułgarzy w eliminacjach wygrali tylko z Luksemburgiem.
Stoicho mladenov 2011.jpg Bułgaria Stojczo Mładenow 43 1 stycznia
2000
7 października
2001
22 11 4 7 50,0% Chociaż na dwie kolejki przed końcem kwalifikacji do Mundialu 2002 jego podopieczni prowadzili w grupie, w ostatnich meczach przegrali 0:2 z Danią i 0:6 z Czechami, i spadli na trzecie miejsce. Po spotkaniu z Czechami złożył dymisję.
Bułgaria Płamen Markow 45 1 stycznia
2002
1 lipca
2004
24 10 5 9 41,7% Po słabym występie (trzy porażki, bramki 1:9) swoich podopiecznych na Euro 2004 nie przedłużył wygasającego 1 lipca kontraktu.
Hristo stoichkov-2010 (crop).jpg Bułgaria Christo Stoiczkow 38 15 lipca
2004
10 kwietnia
2007
28 13 10 5 46,4% Odszedł w połowie eliminacji do Euro 2008 z powodu medialnej nagonki po remisie 0:0 z Albanią. Poza tym w tym czasie otrzymał korzystniejszą finansowo ofertę z Celty Vigo.
Stanimir Stoilov.JPG Bułgaria Stanimir Stoiłow 40 25 kwietnia
2007
6 lipca
2007
2 2 0 0 100% Po niespodziewanej dymisji Stoiczkowa został tymczasowym selekcjonerem. Wygrał dwa mecze w eliminacjach do Euro 2008, ale – mimo iż otrzymał propozycję podpisania kontraktu długoterminowego – wolał powrócić do pracy w Lewskim Sofia.
Dimitar Penev.jpg Bułgaria Dimityr Penew 62 1 sierpnia
2007
11 stycznia
2008
6 3 1 2 50,0% Po przegranych eliminacjach do Euro 2008 nie przedłużono z nim umowy.
Bułgaria Płamen Markow 51 11 stycznia
2008
2 grudnia
2008
7 3 3 1 42,8% Został zwolniony na początku eliminacji do Mundialu 2010. Powodem dymisji był słaby start w kwalifikacjach (trzy punkty w trzech meczach) oraz porażka 1:6 w spotkaniu towarzyskim z Serbią.
Stanimir Stoilov.JPG Bułgaria Stanimir Stoiłow 42 30 stycznia
2009
7 września
2010
16 5 4 7 31,2% Podał się do dymisji po przegranym 0:1 meczu eliminacji Euro 2012 z Czarnogórą. Jego podopieczni w sześciu ostatnich spotkaniach zanotowali pięć porażek (w tym dwie w kwalifikacjach) i jeden remis[3].
Lothar Matthaeus 2002.jpg Niemcy Lothar Matthäus 49 21 września
2010
19 września
2011
10 3 3 4 30% Został zwolniony po tym, jak Bułgarzy stracili szanse na awans do Euro 2012. Wśród przyczyn dymisji wymieniano nie tylko słabe wyniki, ale także złą atmosferę w kadrze.[4][5]
Mihail Madanski.JPG Bułgaria Michaił Madanski 54 19 września
2011
12 października
2011
2 0 0 2 0% Jako trener tymczasowy prowadził kadrę w dwu meczach: towarzyskim z Ukrainą (0:3) i z Walią (0:1), kończącym eliminacje Euro 2012. Bułgarzy zajęli w nich ostatnie miejsce, dając się wyprzedzić m.in. Walijczykom i Czarnogórcom.
Lyuboslav Penev 2.jpg Bułgaria Ljubosław Penew 2 45 2 listopada
2011
13 6 5 2

W rankingu FIFA[edytuj | edytuj kod]

rok styczeń luty marzec kwiecień maj czerwiec lipiec sierpień wrzesień październik listopad grudzień
1993 - - - - - - - 37. 37. 32. 23. 31.
1994 31. 23. 23. 25. 29. 29. 14. 14. 14. 16. 17. 16.
1995 16. 14. 14. 13. 12. 8. 11. 12. 14. 11. 14. 17.
1996 18. 17. 17. 24. 28. 28. 19. 17. 21. 21. 17. 15.
1997 15. 14. 14. 13. 14. 23. 20. 22. 13. 18. 24. 36.
1998 36. 38. 38. 42. 35. 35. 34. 35. 47. 45. 46. 49.
1999 30. 30. 30. 23. 30. 33. 34. 34. 36. 36. 37. 37.
2000 37. 39. 39. 40. 43. 44. 47. 52. 56. 55. 54. 53.
2001 54. 52. 49. 44. 43. 46. 49. 50. 48. 51. 51. 51.
2002 51. 52. 52. 52. 54. 54. 54. 58. 50. 42. 41. 42.
2003 42. 44. 46. 38. 35. 38. 37. 35. 31. 39. 39. 34.
2004 34. 37. 37. 38. 38. 40. 41. 42. 41. 41. 37. 37.
2005 37. 39. 39. 40. 43. 45. 46. 46. 45. 46. 39. 39.
2006 39. 40. 39. 38. 37. 37. 37. 36. 37. 38. 43. 43.
2007 42. 37. 39. 38. 36. 33. 30. 29. 35. 34. 18. 18.
2008 18. 19. 19. 18. 18. 18. 17. 17. 16. 15. 16. 27.
2009 28. 26. 27. 20. 20. 23. 23. 23. 19. 23. 27. 30.
2010 30. 30. 38. 39. 39. 43. 43. 54. 43. 45. 49.
2011 49. 51. 47. 45. 46. 46. 48. 51. 55. 75. 85. 84.
2012 83. 88. 85. 96. 96. 90. 92. 94. 89. 55. 40. 50.
2013 50. 48. 46. 51. 52. 46. 52. 53. 64. 76. 76. 74.
2014 74. 72. 67. 73. 73. 78.
  • najlepsze miejsce: 8. (czerwiec 1995)
  • najgorsze miejsce: 96. (kwiecień 2012)
  • najwyższy awans: +34 (październik 2012)
  • największy spadek: -20 (październik 2011)

Mecze z reprezentacją Polski[edytuj | edytuj kod]

Piłkarze Bułgarii grali z reprezentacją Polski dwadzieścia pięć razy – wygrali pięć razy, osiem razy w meczu padł remis i dwanaście razy schodzili z boiska pokonani (bramki 30:47):

  • 12.09.1937, Sofia: BUŁGARIA-POLSKA 3:3 (Ilijew, Angełow, Jordanow – Korbas 3)
  • 04.04.1948, Sofia: BUŁGARIA-POLSKA 1:1 (Stankow – Parpan)
  • 02.10.1949, Warszawa: POLSKA-BUŁGARIA 3:2 (Cieślik 2, Alszer – Spasow, Bożkow)
  • 30.10.1950, Sofia: BUŁGARIA-POLSKA 0:1 (Cieślik)
  • 18.05.1952, Warszawa: POLSKA-BUŁGARIA 0:1 (Milanow)
  • 13.09.1953, Sofia: BUŁGARIA-POLSKA 2:2 (Dimitrow 2 – Sobek, Wiśniowski)
  • 08.08.1954, Warszawa: POLSKA-BUŁGARIA 2:2 (Trampisz 2 – Kolew, Miłanow)
  • 26.06.1955, Sofia: BUŁGARIA-POLSKA 1:1 (Bożkow k. – Brychczy)
  • 26.08.1956, Wrocław: POLSKA-BUŁGARIA 1:2 (Pol – Milanow, Kolew)
  • 29.09.1957, Sofia: BUŁGARIA-POLSKA 1:1 (Milanow – Brychczy)
  • 26.06.1960, Chorzów: POLSKA-BUŁGARIA 4:0 (Lentner, Manołow sam., Hachorek 2)
  • 30.09.1962, Sofia: BUŁGARIA-POLSKA 2:1 (Dijew, Apostołow – E.Faber)
  • 16.05.1965, Kraków: POLSKA-BUŁGARIA 1:1 (Pol – Debarski)
  • 15.06.1969, Sofia: BUŁGARIA-POLSKA 4:1 (Bonew, Dermendżijew, Penew, Asparuchow – Deyna) – el.MŚ
  • 09.11.1969, Warszawa: POLSKA-BUŁGARIA 3:0 (Jarosik 2, Deyna) - el.MŚ
  • 16.04.1972, Stara Zagora: BUŁGARIA-POLSKA 3:1 (Bonew 2, Wasiliew – Lubański) - el.IO
  • 07.05.1972, Warszawa: POLSKA-BUŁGARIA 3:0 (Banaś 2, Marx) - el.IO
  • 19.08.1973, Warna: BUŁGARIA-POLSKA 0:2 (Lato 2)
  • 26.04.1978, Warszawa: POLSKA-BUŁGARIA 1:0 (Lato)
  • 23.03.1983, Łódź: POLSKA-BUŁGARIA 3:1 (S. Majewski, Dziekanowski, Okoński – Najdenow)
  • 06.02.1985, Queretaro (Meksyk): BUŁGARIA-POLSKA 2:2 (Dimitrow, Sadkow k. – Dziekanowski, Prusik)
  • 24.08.1988, Białystok: POLSKA-BUŁGARIA 3:2 (Iwanow sam., Furtok, A.Rudy – Stoiczkow, L.Penew)
  • 06.09.1998, Burgas: BUŁGARIA-POLSKA 0:3 (Sylwester Czereszewski 2, Tomasz Iwan) – el.ME
  • 04.06.1999, Warszawa: POLSKA-BUŁGARIA 2:0 (Tomasz Hajto, Tomasz Iwan) - el.ME
  • 03.03.2010, Warszawa: POLSKA-BUŁGARIA 2:0 (Jakub Błaszczykowski, Robert Lewandowski)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

    • Gwiazdką oznaczono piłkarzy branych pod uwagę przy ustalaniu obecnej kadry.
    • Pogrubieniem oznaczono uczestników Mundialu 1994, na którym Bułgarzy zajęli IV miejsce.
    • Źródła: RSSSF, Bul-Hun 2012, Bul-Hol 2012
  1. Komisja dyscyplinarna UEFA zdyskwalifikowała na trzy lata Wucowa po tym, jak w spotkaniu eliminacji do Euro 1992 ze Szkocją (1:1), 14 listopada 1990, zachowywał się agresywnie wobec sędziego. Od tego czasu zespół formalnie prowadził asystent Wucowa, Krasimir Borisow. Zob. Encyklopedia piłkarska FUJI. World Cup USA 1994, tom. 10, s. 56.
  2. Sportal.bg: Мъри призна: Напускам България (Dostęp 8 września 2010)
  3. SofiaEcho: Lothar Matthaeus out as Bulgaria's manager (Dostęp 19 września 2011)
  4. Novinite: Matthaeus Fired as Bulgarian National Coach (Dostęp 19 września 2011)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]