Villarreal CF
|
|||
 |
|||
| Pełna nazwa | Villarreal Club de Fútbol | ||
| Przydomek | El submarino amarillo (Żółta łódź podwodna) |
||
| Barwy | żółte | ||
| Data założenia | 10 marca 1923 | ||
| Liga | Segunda División | ||
| Debiut w najwyższej lidze | 29 sierpnia 1998 | ||
| Adres | Avenida Blasco Ibáńez 2, 12540 Vila-real | ||
| Stadion | El Madrigal, Vila-real |
||
| Prezes | Fernando Roig Alfonso | ||
| Trener | Marcelino García Toral | ||
|
|||
| Strona internetowa | |||
Villarreal Club de Fútbol (wym. [viʎaˈreal]) – hiszpański klub piłkarski z siedzibą w Vila-real.
Spis treści |
Historia[edytuj]
Lata 20., 30., 40., 50.[edytuj]
został założony 10 marca 1923 roku w miejscowości Vila-real. Pierwsza rada dyrektorów została utworzona przez José Calduch Almela, który został prezydentem. Pracownikiem bankowym został Jose Mart, administratorem poczty Carlos Calatayud, Juan Bebot jako skarbnik. Pozostali członkowie, którzy tworzyli wtedy zarząd to Alfonso Saera, Manuel Calduch, Pascual Arrufat Catal á, Vicente Cabedo Meseguer i Manuel Amorós Fortun.
Jedna z pierwszych decyzji nowej rady dyrektorów było wynajęcie stadionu, co kosztowało 60 peso na miesiąc. Ustalono także ceny wejściówek. Cena biletu dla dorosłych wynosiła 0,5 peso, dla dzieci po połowie. Kobiety wchodziły za darmo. Postanowiono też zakupić pierwsze stroje. Koszulki były białe, natomiast spodenki i getry czarne. Były to pierwsze barwy klubowe Villarreal i pozostały one do 1946 roku, gdzie zostały zamienione na żółto-niebieskie, które jak wiemy są do czasów obecnych.
Inauguracja boiska Villarreal nastąpiła 17 czerwca 1923 roku w meczu pomiędzy CD Castellón i Cervantes, dwoma drużynami z prowincji Castellón. 21 października 1923 roku ekipa Villarreal C.F. zagrała pierwszy mecz na swoim nowym boisku z RED&STAR również z CD Castellón.
Z końcem hiszpańskiej wojny domowej, piłka nożna wróciła na El Madrigal. Od 1939 roku do 1950 roku, Villarreal zagrał w 2 regionalnej lidze, w której zespoły należały do trzech różnych grup. W sezonie 50/51 piłkarzom Villarreal udało się zająć miejsce premiowane awansem do pierwszej ligi regionalnej. Villarreal grał w tej lidze od 1952 do 1956 roku. Zespół zakończył rozgrywki na 7 pozycji, dwa razy na 4 oraz raz na 1 miejscu. Sukces odniesiony w sezonie 55/56 pozwolił piłkarzom Villarreal zagrać w 3 lidze. Jednak w sezonie 60/61 zespół musiał niestety powrócić do niższej ligi.
Lata 60., 70. i 80.[edytuj]
Lata 60. Villarreal zaczął grą w 1 lidze regionalnej. Przez pierwsze dwa lata, zespół był daleko od promowanej awansem pierwszej pozycji. Lecz przyszedł sezon 66/67, w którym to Villarreal zajął 3 miejsce i awansował wyżej. Od tego czasu Villarreal dobrze radził sobie w 3 lidze, a w 1970 roku udało się zdobyć mistrzostwo, co dało awans do 2 ligi. Lata 70. nie były dla Villarreal dobrą dekadą. W sezonie 70/71 piłkarze Villarrealu zajęli 17 miejsce i powrócili do 3 ligi. W sezonie 75/76 spadli do ligi regionalnej, lecz na szczęście szybko zdołali awansować. W latach 80. Hiszpania była organizatorem piłkarskich Mistrzostw Świata. W tym czasie Villarreal próbował ustabilizować się w lidze. Początkowo grał w 3 lidze, jednak w sezonie 86/87 sięgnął po awans do wyższej ligi. Dwa lata później powrócił do 3 ligi.
Lata 90.[edytuj]
Lata 90. rozpoczęły się od awansu piłkarzy Villarreal do wyższej ligi. Ekipa z El Madrigal była typową drużyną środka tabeli. Jednakże w sezonie 97/98 piłkarzom Villarreal udało się zdobyć 4 miejsce i wywalczyć awans do Primera División. W barażach o pierwszą ligę, rywalem Villarreal był zespół Sociedad Deportiva Compostela. Pierwszy mecz grano na El Madrigal. Padł wynik 0:0. W meczu rewanżowym również padł remis, jednakże 1:1 co dało awans graczom Villareal, którzy pierwszy raz awansowali do najwyższej klasy rozgrywkowej. W pierwszym meczu Villarrealu w Primera División przeciwnikiem był wielki Real Madryt. Tydzień później piłkarze zmierzyli się z Celtą Vigo na El Madrigal. Niestety niedługo piłkarze Villarreal spadli do 2 ligi. W sezonie 99/00 zajęli 3 pozycje w 2 lidze i ponownie awansowali do Primera Division, gdzie grają do dziś.
XXI wiek[edytuj]
W sezonie 2004-2005 drużyna zajęła 3 miejsce. Był to znak nadchodzących lepszych czasów. Do tego sukcesu najbardziej przyczyniła się dwójka piłkarzy z Ameryki Płd.– Juan Román Riquelme i Diego Forlán. Pierwszy z nich zdobył 10 goli i zaliczył 15 asyst, natomiast Forlán został królem strzelców i odebrał złotego buta. Nie można pominąć także pozostałych piłkarzy, chociażby José Mari, Marcos Senna i innych, którzy stworzyli mocny zespół. W sezonie 2007/2008 Villarreal wywalczyło wicemistrzostwo kraju, zajmując drugą pozycję w lidze zostawiając daleko w tyle przewagą punktową Barcelonę, Atletico oraz Sevillę, żółta łódź podwodna awansowała bezpośrednio do finałów LM, był to największy ich sukces odniesiony w lidze.
Europejskie sukcesy[edytuj]
W 2003 roku Villareal zdobył pierwszy europejski puchar– Puchar Intertoto. W związku z tym zakwalifikował się do Pucharu UEFA. W sezonie 2003/2004 Villarreal doszedł do półfinału Pucharu UEFA, by przegrać z rodakami i końcowymi mistrzami Valencia CF. W 2004 roku wygrali Puchar Intertoto powtórnie, po raz drugi kwalifikując się do Pucharu UEFA, gdzie polegli w ćwierćfinale z AZ Alkmaar. Ten sam sezon Villarreal skończył La Ligę na trzecim miejscu, zdobywając ich pierwszy bezpośredni awans do Ligi Mistrzów. Sezon 2005/2006 przyniósł klubowi europejskie sukcesy w Lidze Mistrzów. W kwalifikacjach Villarreal podjął angielski Everton F.C., którego bez problemów wyeliminował. W fazie grupowej Villarreal dostał się do tej samej grupy, co mistrz Portugalii SL Benfica, francuski Lille OSC i angielski Manchester United F.C.. Villarreal dwukrotnie zwyciężył (1-0 przeciw Benfice na wyjeździe oraz z Lille u siebie) i zdobył dodatkowo cztery remisy, w tym dwa bezbramkowe z Manchesterem United. Hiszpański klub awansował do 1/8 finału Ligi Mistrzów, by pokonać tam szkocki Rangers F.C. Następnie "El Submarino Amarillo" wyeliminowali włoski Inter w ćwierćfinale Ligi Mistrzów. W półfinale, Villarreal nie poradził sobie z Arsenalem F.C., chociaż losy awansu ważyły się do ostatnich minut rewanżowego meczu. Ostatecznie Arsenal wygrał dwumecz 1-0, a jego bramkarz, Jens Lehmann, obronił rzut karny wykonywany przez Juana Romána Riquelme w doliczonym czasie gry.
Spadek[edytuj]
Villareal po przegranej u siebie z Atlético Madryt 13 maja 2012 roku po 12 latach gry na najwyższym poziomie rozgrywkowym, spadł do Segunda División.
Trenerzy[edytuj]
Julio Raúl González (1990–1991)- Carlos Simón Server (1991–1992)
- JDavid Vidal (1995–1996)
- José Antonio Irulegui (1996–1999)
- Joaquín Caparrós (1999–2001)
- Víctor Muñoz (2001–2003)
- Benito Floro Sanz (2003–2004)
Manuel Pellegrini (2004–2009)- Ernesto Valverde {2009–2010)
- Juan Carlos Garrido (2010–2011)
- José Francisco Molina (2011–2012)
- Miguel Ángel Lotina (2012)
- Manolo Preciado (2012)
- Julio Velázquez (2012–2013)
- Marcelino García Toral (od 2013)
Zawodnicy[edytuj]
Kadra w sezonie 2012/13[edytuj]
Stan na 30 sierpnia 2012[1]
|
|
Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj]
|
|
Przypisy
- ↑ Primer Equipo (hiszp.). [dostęp 12.04.2011].
|
|||||||
