Villarreal CF

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg Villarreal
Mecz Villarreal - Xerez.
Mecz Villarreal - Xerez.
Pełna nazwa Villarreal Club de Fútbol
Przydomek El submarino amarillo
(Żółta łódź podwodna)
Barwy żółte
Data założenia 10 marca 1923
Liga Primera División
Debiut w najwyższej lidze 29 sierpnia 1998
Adres Avenida Blasco Ibáńez 2, 12540 Vila-real
Stadion El Madrigal,
Vila-real
Prezes Fernando Roig Alfonso
Trener Marcelino García Toral
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Villarreal Club de Fútbol (wym. [viʎaˈreal]) – hiszpański klub piłkarski z siedzibą w Vila-real występujący w Primera División.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Villarreal został założony 10 marca 1923 roku w miejscowości Vila-real. Pierwsza rada dyrektorów została utworzona przez José Calduch Almela, który został prezydentem. Pracownikiem bankowym został Jose Mart, administratorem poczty Carlos Calatayud, Juan Bebot jako skarbnik. Pozostali członkowie, którzy tworzyli wtedy zarząd to Alfonso Saera, Manuel Calduch, Pascual Arrufat Catal á, Vicente Cabedo Meseguer i Manuel Amorós Fortun.

Jedna z pierwszych decyzji nowej rady dyrektorów było wynajęcie stadionu, co kosztowało 60 peso na miesiąc. Ustalono także ceny wejściówek. Cena biletu dla dorosłych wynosiła 0,5 peso, dla dzieci po połowie. Kobiety wchodziły za darmo. Postanowiono też zakupić pierwsze stroje. Koszulki były białe, natomiast spodenki i getry czarne. Były to pierwsze barwy klubowe Villarreal i pozostały one do 1946 roku, gdzie zostały zamienione na żółto-niebieskie, które jak wiemy są do czasów obecnych.

Inauguracja boiska Villarreal nastąpiła 17 czerwca 1923 roku w meczu pomiędzy CD Castellón i Cervantes, dwoma drużynami z prowincji Castellón. 21 października 1923 roku ekipa Villarreal C.F. zagrała pierwszy mecz na swoim nowym boisku z RED&STAR również z CD Castellón.

Z końcem hiszpańskiej wojny domowej, piłka nożna wróciła na El Madrigal. Od 1939 roku do 1950 roku, Villarreal zagrał w 2 regionalnej lidze, w której zespoły należały do trzech różnych grup. W sezonie 50/51 piłkarzom Villarreal udało się zająć miejsce premiowane awansem do pierwszej ligi regionalnej. Villarreal grał w tej lidze od 1952 do 1956 roku. Zespół zakończył rozgrywki na 7 pozycji, dwa razy na 4 oraz raz na 1 miejscu. Sukces odniesiony w sezonie 55/56 pozwolił piłkarzom Villarreal zagrać w 3 lidze. Jednak w sezonie 60/61 zespół musiał niestety powrócić do niższej ligi.


Lata 60., 70. i 80.[edytuj | edytuj kod]

Lata 60. Villarreal zaczął grą w 1 lidze regionalnej. Przez pierwsze dwa lata, zespół był daleko od promowanej awansem pierwszej pozycji. Lecz przyszedł sezon 66/67, w którym to Villarreal zajął 3 miejsce i awansował wyżej. Od tego czasu Villarreal dobrze radził sobie w 3 lidze, a w 1970 roku udało się zdobyć mistrzostwo, co dało awans do 2 ligi. Lata 70. nie były dla Villarreal dobrą dekadą. W sezonie 70/71 piłkarze Villarrealu zajęli 17 miejsce i powrócili do 3 ligi. W sezonie 75/76 spadli do ligi regionalnej, lecz na szczęście szybko zdołali awansować. W latach 80. Hiszpania była organizatorem piłkarskich Mistrzostw Świata. W tym czasie Villarreal próbował ustabilizować się w lidze. Początkowo grał w 3 lidze, jednak w sezonie 86/87 sięgnął po awans do wyższej ligi. Dwa lata później powrócił do 3 ligi.

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

Lata 90. rozpoczęły się od awansu piłkarzy Villarreal do wyższej ligi. Ekipa z El Madrigal była typową drużyną środka tabeli. Jednakże w sezonie 97/98 piłkarzom Villarreal udało się zdobyć 4 miejsce i wywalczyć awans do Primera División. W barażach o pierwszą ligę, rywalem Villarreal był zespół Sociedad Deportiva Compostela. Pierwszy mecz grano na El Madrigal. Padł wynik 0:0. W meczu rewanżowym również padł remis, jednakże 1:1 co dało awans graczom Villareal, którzy pierwszy raz awansowali do najwyższej klasy rozgrywkowej. W pierwszym meczu Villarrealu w Primera División przeciwnikiem był wielki Real Madryt. Tydzień później piłkarze zmierzyli się z Celtą Vigo na El Madrigal. Niestety niedługo piłkarze Villarreal spadli do 2 ligi. W sezonie 99/00 zajęli 3 pozycje w 2 lidze i ponownie awansowali do Primera Division, gdzie grają do dziś.

XXI wiek[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2004-2005 drużyna zajęła 3 miejsce. Był to znak nadchodzących lepszych czasów. Do tego sukcesu najbardziej przyczyniła się dwójka piłkarzy z Ameryki Płd.– Juan Román Riquelme i Diego Forlán. Pierwszy z nich zdobył 10 goli i zaliczył 15 asyst, natomiast Forlán został królem strzelców i odebrał złotego buta. Nie można pominąć także pozostałych piłkarzy, chociażby José Mari, Marcos Senna i innych, którzy stworzyli mocny zespół. W sezonie 2007/2008 Villarreal wywalczyło wicemistrzostwo kraju, zajmując drugą pozycję w lidze zostawiając daleko w tyle przewagą punktową Barcelonę, Atletico oraz Sevillę, żółta łódź podwodna awansowała bezpośrednio do finałów LM, był to największy ich sukces odniesiony w lidze.

W 2003 roku Villareal zdobył pierwszy europejski puchar– Puchar Intertoto. W związku z tym zakwalifikował się do Pucharu UEFA. W sezonie 2003/2004 Villarreal doszedł do półfinału Pucharu UEFA, by przegrać z rodakami i końcowymi mistrzami Valencia CF. W 2004 roku wygrali Puchar Intertoto powtórnie, po raz drugi kwalifikując się do Pucharu UEFA, gdzie polegli w ćwierćfinale z AZ Alkmaar. Ten sam sezon Villarreal skończył La Ligę na trzecim miejscu, zdobywając ich pierwszy bezpośredni awans do Ligi Mistrzów. Sezon 2005/2006 przyniósł klubowi europejskie sukcesy w Lidze Mistrzów. W kwalifikacjach Villarreal podjął angielski Everton F.C., którego bez problemów wyeliminował. W fazie grupowej Villarreal dostał się do tej samej grupy, co mistrz Portugalii SL Benfica, francuski Lille OSC i angielski Manchester United F.C.. Villarreal dwukrotnie zwyciężył (1-0 przeciw Benfice na wyjeździe oraz z Lille u siebie) i zdobył dodatkowo cztery remisy, w tym dwa bezbramkowe z Manchesterem United. Hiszpański klub awansował do 1/8 finału Ligi Mistrzów, by pokonać tam szkocki Rangers F.C. Następnie "El Submarino Amarillo" wyeliminowali włoski Inter w ćwierćfinale Ligi Mistrzów. W półfinale Villarreal nie poradził sobie z Arsenalem, chociaż losy awansu ważyły się do ostatnich minut rewanżowego meczu. Ostatecznie Arsenal wygrał dwumecz 1-0, a jego bramkarz, Jens Lehmann, obronił rzut karny wykonywany przez Juana Romána Riquelme w doliczonym czasie gry.

W sezonie 2011/12 Villarreal zagrał w rundzie kwalifikacyjnej Ligi Mistrzów. Pokonał tam w dwumeczu Odense 3-1. W fazie grupowej klub zajął ostatnie miejsce nie zdobywając żadnego punktu. W tej grupie znajdowały się drużyny takie jak: Manchester City, SSC Napoli i Bayern Monachium.

Villarreal po przegranej u siebie z Atlético Madryt 13 maja 2012 roku po 12 latach gry na najwyższym poziomie rozgrywkowym, spadł do Segunda División[1]. Po roku spędzonym w 2. lidze, w czerwcu 2013 zajmując drugie miejsce w tabeli Villarreal powrócił do Primera División[2].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Europejskie[edytuj | edytuj kod]

Najlepsi strzelcy klubu w poszczególnych sezonach[edytuj | edytuj kod]

Szkoleniowcy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Villarrealu CF.

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Villarrealu CF.
Piłkarze klubu w 2011 roku.

Kadra w sezonie 2014/2015[edytuj | edytuj kod]

Stan na 14 sierpnia 2014[3]

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Hiszpania Sergio Asenjo
2 OB Hiszpania Mario Gaspar
3 OB Słowenia Bojan Jokić
4 PO Hiszpania Tomás Pina
5 OB Argentyna Mateo Musacchio
6 PO Meksyk Jonathan dos Santos
7 NA Argentyna Luciano Vietto
8 NA Nigeria Ikechukwu Uche
9 NA Meksyk Giovani dos Santos
10 PO Hiszpania Cani
11 NA Paragwaj Hernán Pérez
14 PO Hiszpania Manu Trigueros
15 OB Hiszpania Víctor Ruiz Torre (wypożyczony z Valencii)
16 OB Hiszpania Chechu Dorado
17 PO Rosja Denis Czeryszew (wypożyczony z Realu Madryt)
Nr Poz. Piłkarz
18 OB Hiszpania Jaume Costa
19 PO Hiszpania Moi Gómez
20 OB Brazylia Gabriel Paulista
21 PO Hiszpania Bruno Soriano
22 OB Słowenia Antonio Rukavina
23 NA Hiszpania Gerard Moreno
24 NA Hiszpania Javier Espinosa
25 BR Hiszpania Juan Carlos
26 NA Hiszpania Sergio Marcos
27 NA Argentyna Matías Nahuel
28 NA Hiszpania Adrián Marin
29 OB Hiszpania Pablo Íñiguez
30 OB Hiszpania Israel Puerto
31 BR Hiszpania Aitor Fernández
32 NA Hiszpania Pablo Gonzalez

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
OB Słowenia Aleksandar Pantić (w Córdobie)
NA Hiszpania Jonathan Pereira (w Rayo Vallecano)
Nr Poz. Piłkarz
PO Meksyk Javier Aquino (w Rayo Vallecano)

Przypisy

  1. Falcao goal sends Yellow Submarine spiraling into Segunda Division (ang.). goal.com. [dostęp 6 października 2013].
  2. Villarreal secure La Liga return (ang.). fifa.com. [dostęp 6 października 2013].
  3. Primer Equipo (hiszp.). [dostęp 25.07.2013].