Tu-104
| Tu-104 | |
 Tu-104B linii Aerofłot |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Producent | Charkowski Zakład Lotniczy |
| Konstruktor | Tupolew |
| Typ | samolot pasażerski |
| Konstrukcja | metalowa |
| Załoga | 8 |
| Historia | |
| Data oblotu | 17 czerwca 1955 |
| Egzemplarze | 201 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 2 x silniki turboodrzutowe RD-3M-500 |
| Ciąg | 2 x 95,1 kN |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 34,54 m |
| Długość | 38,85 m 40,06 m Tu-104B |
| Wysokość | 11,9 m |
| Powierzchnia nośna | 184 m² |
| Masa | |
| Własna | 42 080 kg Tu-104 41 600 kg Tu-104A/D 42 500 kg Tu-104B 41 750 kg Tu-104W |
| Startowa | 74 500 kg Tu-104 76 000 kg Tu-104A/B/W/D |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 950 km/h |
| Prędkość przelotowa | 750 - 800 km/h |
| Prędkość wznoszenia | 10 m/s |
| Pułap | 11 500 m |
| Zasięg | 2 650 km |
| Rozbieg | 1 970 m Tu-104 2 200 m Tu-104A/B/W/D |
| Dobieg | 1 600 m Tu-104 1 200 m ze spadochronem hamującym Tu-104 1 850 Tu-104A/B/W/D 1 450 m ze spadochronem hamującym Tu-104A/B/W/D |
| Dane operacyjne | |
| Liczba miejsc | |
| 50 Tu-104 70 Tu-104A 100 Tu-104B/W/D |
|
| Użytkownicy | |
| ZSRR, Czechosłowacja | |
| Rzuty | |
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Tu-104 (ros.) Ту-104 – pierwszy radziecki samolot pasażerski z napędem turboodrzutowym, zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym Tupolewa, produkowany w latach 1956-1961. Wykorzystywany w barwach radzieckiego Aerofłotu i czechosłowackich ČSA. Łącznie zbudowano około dwustu samolotów tego typu. Czwarty turboodrzutowy samolot pasażerski na świecie, po De Havilland Comet, Avro Canada C-102 Jetliner i Sud Aviation Caravelle.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Konstrukcja samolotu została oparta o rozwiązania wykorzystywane w wojskowym samolocie Tu-16, który charakteryzował się bardzo dobrymi właściwościami, niezawodną konstrukcją i jest wykorzystywany do dzisiaj. Doświadczenia zdobyte przy budowie i użytkowaniu bombowca pozwoliły w 1954 roku przystąpić do projektowania samolotu pasażerskiego, pierwotnie przeznaczonego do przewozu 50 pasażerów. 17 czerwca 1955 roku nowa maszyna wzbiła się po raz pierwszy w powietrze, a w połowie maja następnego roku, weszła na wyposażenie Aerofłotu. 15 września 1956 roku samolot odbył pierwszy rejsowy lot z Moskwy do Irkucka, a 12 października samolot odbył pierwszy międzynarodowy lot z Moskwy do Pragi i był to pierwszy lot samolotu pasażerskiego z napędem turboodrzutowym na linii międzynarodowej. Na Tu-104 ustanowiono 26 rekordów świata samolotów pasażerskich w prędkości i udźwigu. Maszyna była wykorzystywana w przewozach pasażerskich do końca lat 70. ubiegłego wieku.
[edytuj] Konstrukcja
Tu-104 jest dwusilnikowym, wolnonośnym dolnopłatem o całkowicie metalowej konstrukcji. Pół-skorupowy kadłub o kołowym przekroju mieścił hermetyzowaną kabinę składającą się z części pasażerskiej i załogowej. Załoga składała się z dwóch pilotów, nawigatora, mechanika pokładowego, radiotelegrafisty i trzech stewardes do obsługi pasażerów. Skrzydło skośne (35° na krawędzi natarcia) wyposażone w lotki i klapy szczelinowe. Na górnej powierzchni płatów zamontowano grzebienie aerodynamiczne zapobiegające odginaniu się strug przepływającego powietrza w kierunku końcówek skrzydeł i wymuszające równoległy opływ na całej powierzchni płata. Usterzenie klasyczne, wolnonośne ze statecznikami o konstrukcji dźwigarowej. Krawędzie natarcia skrzydeł i stateczników zaopatrzone w instalację przeciwoblodzeniową, stateczniki w instalację elektryczną, a skrzydła są owiewane gorącym powietrzem doprowadzanym ze sprężarki silników. Chowane podwozie, przednie dwukołowe do wnęki w kadłubie, dwa główne zespoły po cztery koła do gondoli w skrzydłach. Napęd samolotu stanowiły dwa silniki turboodrzutowe RD-3M-500, będące cywilną wersją wojskowych AM-3. Zbiorniki paliwa rozmieszczone są w skrzydłach. Na bazie Tu-104 opracowano prototypy wojskowych samolotów: Tu-107 i czterosilnikowego Tu-110.
[edytuj] Wersje
- Tu-104 - wersja prototypowa dla 50 pasażerów z silnikami AM-3 stosowanymi w Tu-16.
- Tu-104A - pierwsza wersja seryjna z 70 miejscami pasażerskimi, 16 w kabinie pierwszej klasy i 54 w klasie turystycznej.
- Tu-104B - wersja Tu-104A z przedłużonym kadłubem, w której zlikwidowano pierwszą klasę i zagęszczono rozstawienie foteli, uzyskując zdolność do przewożenia 100 pasażerów.
- Tu-104D - wersja Tu-104A z możliwością przewożenia 85 pasażerów.
- Tu-104W - wersja Tu-104A z możliwością przewożenia 100 pasażerów.
- Tu-104E - wersja specjalnie przystosowana do bicia rekordów napędzana silnikami RD-16-15.
- Tu-104LL - wersja przystosowana do badań w locie awioniki samolotów Tu-128 i Tu-22M.
- Tu-104AK - wersja przeznaczona do treningu przyszłych kosmonautów radzieckich.
[edytuj] Bibliografia
- Jerzy Grzegorzewski, Komunikacyjny odrzutowiec Tu-104, "Skrzydlata Polska", nr 13 (1982), s. 8-9, ISSN 0137-866x.
[edytuj] Zobacz też
|
||||||||||||||||||||
