5 Dywizjon Artylerii Pancernej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
5 Dywizjon Artylerii Pancernej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1945[1]
Dowódcy
Pierwszy kpt. Maksym Budinczuk
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk wojska pancerne
Podległość 6 Pomorska Dywizja Piechoty
Skład Etat 04/568 z poprawkami
PzKpfw IV
SdKfz251

5 Dywizjon Artylerii Pancernej[a] – samodzielny pododdział broni pancernej ludowego Wojska Polskiego.

Dywizjon sformowany został na mocy rozkazu dowódcy Armii Polskiej w ZSRR nr 0130 z 5 lipca 1944, w składzie 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty z 1 Armii Wojska Polskiego. Jednostka organizowana była według sowieckiego etatu Nr 04/568, lecz do końca istnienia należnych dział samobieżnych SU-76 nie otrzymała. 18 października 1944, w Przemyślu, żołnierze dywizjonu złożyli przysięgę[2]. Do kwietnia 1945 jednostka pozostawała na tyłach [3]. Pod koniec kwietnia 1945 pododdział otrzymał zdobyczny, niemiecki sprzęt pancerny, który został wyremontowany przez 24 Batalion Remontu Czołgów:

11 maja, już po zakończeniu działań wojennych, dywizjon dotarł do rejonu dyslokacji 6 DP. 5 października 1945 jednostka przekazała posiadany sprzęt pancerny do 3 Szkolnego Pułku Czołgów, po czym uległa rozformowaniu.

Dowódca[edytuj | edytuj kod]

  • kpt. Maksym Budinczuk
  • kpt. Baranow

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Dowództwo

  • pluton dowodzenia,
  • 3 baterie artylerii a. 4 działony
  • drużyny: zaopatrzenia bojowego, remontowa, gospodarcza, punkt sanitarny

Stan etatowy liczył 165 żołnierzy, w tym 51 oficerów, 73 podoficerów i 41 kanonierów.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W literaturze występują również nazwy Dywizjon Artylerii Samobieżnej oraz Dywizjon Artylerii Samochodowej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz naczelnego dowódcy Wojska Polskiego nr 00248/org z 14 września 1945
  2. Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim ... s. 213.
  3. Stanisław Komornicki, Krótki informator historyczny ... s. 213 podał, że dywizjon uczestniczył w walkach jako oddział przeciwpancerny. Niestety nie sprecyzował, kiedy i gdzie oraz przy użyciu jakiego uzbrojenia.
  4. Stanisław Komornicki, Krótki informator historyczny ... s. 213 podał, że był to transporter opancerzony Sd.Kfz.250.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń ;Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 3, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07419-4.
  • Magnuski, Janusz: Wozy bojowe LWP : 1943-1983. Magnuski, Janusz. Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-06990-5.