Alfa Romeo 179

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfa Romeo 179
Ilustracja
Alfa Romeo 179D
Kategoria Formuła 1
Konstruktor Alfa Romeo
Projektant Carlo Chiti
Robert Choulet
Dane techniczne
Nadwozie monokok ze stopów lekkich
Zawieszenie
przednie
podwójne wahacze, sprężyny śrubowe, amortyzatory hydropneumatyczne, stabilizator poprzeczny
Zawieszenie
tylne
podwójne wahacze, sprężyny śrubowe, amortyzatory hydropneumatyczne, stabilizator poprzeczny
Silnik Alfa Romeo 1260 3.0 V12
Skrzynia biegów Alfa Romeo/Hewland, manualna, 6 biegów + wsteczny
Paliwo Agip
Opony Goodyear
Michelin
Historia
Debiut Grand Prix Włoch 1979
Kierowcy Bruno Giacomelli
Vittorio Brambilla
Patrick Depailler
Andrea de Cesaris
Mario Andretti
Używany 19791982
Wyścigi 32
Wygrane 0
Pole position 1
Najszybsze okrążenie 0

Alfa Romeo 179 – samochód Formuły 1, zaprojektowany przez Carlo Chitiego i Roberta Chouleta i skonstruowany przez Alfa Romeo w 1979 roku. Model startował w sezonach 19791982, ale nie odnosił znaczących sukcesów, poza pole position Bruno Giacomellego w Grand Prix Stanów Zjednoczonych 1980 i trzecim miejscem tego samego kierowcy w Grand Prix Las Vegas 1981.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach 19501951 kierowcy Alfy Romeo – Giuseppe Farina i Juan Manuel Fangio – zdobyli tytuły mistrzowskie[1]. Po 1951 roku Alfa Romeo wycofała się z wyścigów samochodów jednomiejscowych, koncentrując się na budowie samochodów drogowych i sportowych. W 1961 roku były inżynier Ferrari Carlo Chiti oraz dealer Alfy Romeo Ludovico Chizzola założyli w Settimo Milanese dział sportowy Alfy Romeo – Autodelta. Przez pierwsze dziesięć lat istnienia Autodelta rywalizowała w wyścigach samochodów sportowych i GT, a w 1976 roku weszła do Formuły 1 jako dostawca silników dla Brabhama. Po wycofaniu się z wyścigów samochodów sportowych Autodelta zbudowała pierwszy własny samochód Formuły 1. Zaprojektowana przez Chitiego Alfa Romeo 177 zadebiutowała w Grand Prix Belgii 1979, a jej kierowcą był mistrz Formuły 2, Bruno Giacomelli. Samochód był napędzany silnikiem B12, takim samym, który znajdował się w Brabhamach. Po trzech wyścigach zrezygnowano z modelu 177 i silnika B12, ponieważ znaczna szerokość tej jednostki uniemożliwiała uzyskanie efektu przypowierzchniowego.

Podczas Grand Prix Włoch 1979 zaprezentowano drugi samochód Alfy Romeo sezonu 1979, model 179. Nad uzyskaniem efektu przypowierzchniowego pracował Robert Choulet. By go uzyskać, samochód wyposażono w nowozaprojektowany, zamontowany wzdłużnie centralnie silnik 1260 V12 o pojemności 2991 cm³ i mocy 520 KM przy 12 000 rpm. W roku 1979 pojazd ten nie był konkurencyjny, a jego kierowcy – Bruno Giacomelli i Vittorio Brambilla – ani razu nie ukończyli wyścigu.

Zimą Autodelta pracowała nad zwiększeniem niezawodności i konkurencyjności modelu. Do Giacomellego na rok 1980 dołączył Patrick Depailler, a zespół pozyskał wsparcie Marlboro Italy. Mimo piątego miejsca Giacomellego w Grand Prix Argentyny samochód był powolny i przed Grand Prix RPA samochód poddano znacznym modyfikacjom, zmieniając kształt sekcji bocznych, kurtyn, stosując nowe zawieszenie i tylny spojler i redukując masę o 30 kilogramów. Zmiany te wywołały pożądane efekty w szybkości samochodu: w kwalifikacjach do Grand Prix Stanów Zjednoczonych Zachód Depailler zajął trzecie miejsce. Problemem modelu pozostawała niezawodność, ponadto w sierpniu Depailler zginął podczas testów na torze Hockenheimring, a Giacomelli był zbyt niedoświadczony, by rozwijać samochód. Mimo to Grand Prix Niemiec Giacomelli ukończył na piątym miejscu, a w ostatnim wyścigu sezonu, Grand Prix Stanów Zjednoczonych, Włoch zdobył pole position, odpadając jednak z wyścigu z powodu awarii. Depaillera zastąpił Vittorio Brambilla, a w dwóch ostatnich Grand Prix sezonu partnerem Giacomellego był protegowany Marlboro Italy, Andrea de Cesaris. Sezon 1980 Alfa Romeo zakończyła z czterema punktami na ostatnim miejscu w klasyfikacji konstruktorów.

By zmniejszyć prędkość wchodzenia samochodów w zakręty, po sezonie 1980 FISA zabroniła stosowania przesuwnych kurtyn, będących kluczowym elementem w uzyskaniu efektu przypowierzchniowego, regulując minimalny prześwit na poziomie 60 mm. Wiele zespołów próbowało obejść ten przepis poprzez zastosowanie amortyzatorów hydropneumatycznych, które podczas pomiaru zapewniały regulaminowy prześwit, zaś podczas jazdy mogły obniżyć samochód, pełniąc podobną rolę do przesuwnych kurtyn. By zastosować to rozwiązanie, Autodelta zmodyfikowała samochód i oznaczyła go jako 179C. Ponadto do zespołu na sezon 1981 przyszedł Mario Andretti. Ciągłe próby dostosowania samochodu do przepisów zakłócały program rozwojowy, efektem czego była niska konkurencyjność: rzadko kiedy Alfa Romeo była poważnym konkurentem dla rywali stosujących inne silniki wolnossące, a wyraźnie odstawała od stosujących silniki turbodoładowane Ferrari i Renault. W połowie sezonu sprowadzono francuskiego inżyniera, projektanta zwycięskich Ligierów, Gérarda Ducarouge'a. Wprowadzono nowy, obniżony model 179D. Zmiany poczynione przez Ducarouge'a nieco zwiększyły konkurencyjność samochodu, czego owocem było pierwsze podium zespołu, kiedy to Giacomelli zajął trzecie miejsce w Grand Prix Las Vegas. Sezon Alfa Romeo zakończyła na dziewiątym miejscu w klasyfikacji konstruktorów.

Model ścigał się jeszcze w Grand Prix RPA 1982, zastąpiony następnie Alfą Romeo 182. Następnie, w 1982 roku, służył jako platforma testowa dla turbodoładowanego silnika 890T 1.5 V8T[2]. Ze względu na problemy z chłodzeniem przy wysokich obrotach silnik ten został wprowadzony dopiero w 1983 roku.

Zbudowano sześć egzemplarzy modelu 179, cztery modelu 179C oraz dwa modelu 179D[3].

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Silnik Kierowcy Wyniki w poszczególnych eliminacjach Wyniki
kierowców
Wyniki
konstruktora
1979 Argentyna Brazylia Związek Południowej Afryki Stany Zjednoczone Państwo Hiszpańskie Belgia Monako Francja Wielka Brytania Niemcy Austria Holandia Włochy Kanada Stany Zjednoczone Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Autodelta Alfa Romeo Włochy Bruno Giacomelli - - - - - - - - - - - - NU - NU 0 32 0 16
Włochy Vittorio Brambilla - - - - - - - - - - - - - NU NZ 0 30
1980 Argentyna Brazylia Związek Południowej Afryki Stany Zjednoczone Belgia Monako Francja Wielka Brytania Niemcy Austria Holandia Włochy Kanada Stany Zjednoczone Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Marlboro Team Alfa Romeo Alfa Romeo Francja Patrick Depailler NU NU NS NU NU NU NU NU - - - - - - 0 NS 4 11
Włochy Vittorio Brambilla - - - - - - - - - - NU NU - - 0 NS
Włochy Andrea de Cesaris - - - - - - - - - - - - NU NU 0 NS
Włochy Bruno Giacomelli 5 13 NU NU NU NU NU NU 5 NU NU NU NU NU 4 18
1981 Stany Zjednoczone Brazylia Argentyna San Marino Belgia Monako Państwo Hiszpańskie Francja Wielka Brytania Niemcy Austria Holandia Włochy Kanada Stany Zjednoczone Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Marlboro Team Alfa Romeo Alfa Romeo Stany Zjednoczone Mario Andretti 4 NU 8 NU 10 NU 8 8 NU 9 NU NU NU 7 NU 3 17 10 9
Włochy Bruno Giacomelli NU NS 10 NU 9 NU 10 15 NU 15 NU NU 8 4 3 7 15
1982 Związek Południowej Afryki Brazylia Stany Zjednoczone San Marino Belgia Monako Stany Zjednoczone Kanada Holandia Wielka Brytania Francja Niemcy Austria Szwajcaria Włochy Stany Zjednoczone Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Marlboro Team Alfa Romeo Alfa Romeo Włochy Andrea de Cesaris 13 - - - - - - - - - - - - - - - 0 (5) 17 0 (7) 9
Włochy Bruno Giacomelli 11 - - - - - - - - - - - - - - - 0 (2) 22

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Drivers' Championships (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2013-04-01].
  2. Mattijs Diepraam, „Uechtel”, Rafael Reyna, Leo Breevoort, Jasper Heymans: Grand Prix cars that never raced (work in progress) (ang.). forix.autosport.com. [dostęp 2013-04-01].
  3. Alfa Romeo (ang.). oldracingcars.com. [dostęp 2013-04-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wouter Melissen: Alfa Romeo 179 (ang.). ultimatecarpage.com. [dostęp 2013-04-01].
  • James Roberts. Cóż to był za samochód – Alfa Romeo 179. „F1 Racing”, s. 17, kwiecień 2013. Łódź: Westa-Druk. ISSN 1732-7032. 
  • CONSTRUCTORS: ALFA ROMEO (ang.). grandprix.com. [dostęp 2013-04-01].