Bitwa pod Kockiem (VI 1831)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy bitwy stoczonej w czasach powstania listopadowego. Zobacz też: inne bitwy stoczone pod Kockiem.

Bitwa pod Kockiem – bitwa stoczona w dniach 17–20 czerwca 1831 roku podczas powstania listopadowego.

Uczestniczący w wyprawie łysobyckiej generała Antoniego Jankowskiego pułkownik Samuel Józef Różycki, który dowodził grupą liczącą 1 baon i 3 szwadrony około 14 czerwca opanował Kock. Rankiem 17 czerwca na stojące w Kocku wojska polskie uderzyła rosyjska grupa generała Kwitnickiego licząca 12 szwadronów i 2 działa. Żołnierze Różyckiego odparli atak, a następnie wieczorem opuścili Kock. W ślad za cofajacymi się Polakami ruszyły w pościg wojska rosyjskie.

Gdy Samuel Różycki otrzymał wieść o zbliżaniu się wojsk polskich pod wodzą generała Ramoriny, zawrócił do Kocka i znów obsadził miasto. Ponownie został zaatakowany przez Rosjan 20 czerwca, jednak i tym razem Polacy odparli uderzenie. Jeszcze tego samego dnia Różycki po raz drugi opuścił Kock.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I