4 Dywizja Piechoty (powstanie listopadowe)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 4 Dywizji Piechoty okresu powstania listopadowego. Zobacz też: 4 Dywizja Piechoty.
4 Dywizja Piechoty
Historia
Państwo  Królestwo Polskie
Sformowanie 1831
Rozformowanie 1831
Dowódcy
Pierwszy gen. dyw. Piotr Szembek
Działania zbrojne
Powstanie listopadowe
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Piotr Szembek

4 Dywizja Piechoty - polski związek taktyczny, utworzony po wybuchu powstania listopadowego.

Walki dywizji[edytuj | edytuj kod]

W maju 1831 4 Dywizja Piechoty wzięła udział w wyprawie na gwardię rosyjską. 12 maja ześrodkowała w rejonie Kałuszyna. O świcie Rosjanie pod dowództwem feldmarsz. Dybicza wyparli z Kałuszyna dwa bataliony 3 pułku strzelców pieszych. 15 pułk piechoty bronił się w drugim rzucie wraz z 4 kompanią artylerii pozycyjnej. Osłaniał odwrót pułku grenadierów. Około południa dywizja wycofała się do Brzezin.

W połowie czerwca wzięła udział w wyprawie łysobyckiej (Jeziorzany) przeciwko rosyjskiemu korpusowi gen. Rydigera. Maszerowano przez Mienię, Wodyń, Osiny do Gułowa. Dalej działając w składzie lewej kolumny przez Serokomlę i Kock dywizja starała się okrążyć przeprawiające się przez Wieprz oddziały rosyjskie. Tymczasem 20 czerwca gen. Rydiger wykonał uderzenie uprzedzające na zachodnią kolumnę gen. Karola Turny. Możliwość koncentrycznego uderzenia przybyłej właśnie polskiej grupy gen. Ramorino oraz 4 DP i grupy kawalerii gen. Turny została zaprzepaszczona. Dowodzący polskim korpusem gen. Jankowski wydał rozkaz wycofania się do Woli Gułowskiej. Pod Potyczą przeprawiono się przez Wisłę i 23 czerwca dywizja wróciła do Warszawy.

W lipcu 4 DP i 2 DK gen. Turny skierowane zostały do Modlina celem obserwacji ruchów wojsk armii rosyjskiej. 10 lipca dywizja ruszyła dalej - do Płońska. Jej 15 pułk piechoty liniowej włączony został do załogi twierdzy Modlin. W miejsce 15 pp do 4 DP włączono 23 pułk piechoty liniowej.

Skład i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

23 stycznia – 26 kwietnia[3]
26 kwietnia – 10 czerwca[4]
Od 10 czerwca
  • 1 brygada – gen. bryg. Walenty Andrychiewicz
    • 3 Pułk Strzelców Pieszych (3 bataliony)
    • 15 Pułk Piechoty Liniowej (3 bataliony)
  • 1 brygada – gen. bryg. Antoni Wroniecki

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Według Calliera w lutym 1831 brygadą dowodził osobiście dowódca dywizji gen. Szembek[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Kozłowski 1983 ↓, s. 190.
  2. a b c Callier 1887 ↓, s. 362.
  3. Wimmer 1978 ↓, s. 489-490.
  4. Wimmer 1978 ↓, s. 491.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]