Gerhard Ludwig Müller

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gerhard Ludwig Müller
Kardynał diakon
Ilustracja
Gerhard Ludwig Müller (2017)
Herb duchownego Dominus Jesus
Jezus jest Panem
Kraj działania

Niemcy
Watykan

Data i miejsce urodzenia

31 grudnia 1947
Finthen

Prefekt Kongregacji Nauki Wiary
Okres sprawowania

2012–2017

biskup Ratyzbony
Okres sprawowania

2002–2012

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Inkardynacja

Diecezja Moguncji

Diakonat

3 października 1977

Prezbiterat

11 lutego 1978

Nominacja biskupia

1 października 2002

Sakra biskupia

24 listopada 2002

Kreacja kardynalska

22 lutego 2014
Franciszek

Kościół tytularny

św. Agnieszki w Agonie

Strona internetowa
Sukcesja apostolska
Data konsekracji

24 listopada 2002

Miejscowość

Ratyzbona

Miejsce

Katedra św. Piotra

Konsekrator

Friedrich Wetter

Współkonsekratorzy

Karl Lehmann
Vinzenz Guggenberger
Manfred Müller

Gerhard Ludwig Müller (ur. 31 grudnia 1947 w Finthen) – niemiecki duchowny rzymskokatolicki, arcybiskup ad personam, biskup diecezjalny Ratyzbony w latach 2002–2012, prefekt Kongregacji Nauki Wiary w latach 2012–2017, przewodniczący Papieskiej Komisji „Ecclesia Dei” w latach 2012–2017, kardynał diakon od 2014.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na uniwersytetach w Moguncji, Monachium i Fryburgu Bryzgowijskim. W 1977 uzyskał doktorat z teologii dogmatycznej na podstawie pracy Kościół i sakramenty w bezreligijnym chrześcijaństwie. Wkład Bonhoeffera w sakramentologii ekumenicznej napisanej pod kierownictwem Karla Lehmanna. Święcenia kapłańskie otrzymał 11 lutego 1978 z rąk kardynała Hermanna Volka.

Habilitował się w 1985. Od 1986 wykładał teologię dogmatyczną na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium.

Episkopat[edytuj | edytuj kod]

1 października 2002 Jan Paweł II mianował go biskupem ordynariuszem diecezji Ratyzbony. Sakry biskupiej udzielił mu arcybiskup Monachium – kard. Friedrich Wetter. 12 września 2006 gościł w Ratyzbonie papieża Benedykta XVI podczas jego pierwszej podróży apostolskiej do Niemiec. W 2007 został mianowany członkiem Kongregacji Nauki Wiary, a od 2009 również członkiem Papieskiej Rady ds. Kultury.

2 lipca 2012[1] papież Benedykt XVI mianował go prefektem Kongregacji Nauki Wiary w miejsce odchodzącego na emeryturę kard. Williama Levady. Jednocześnie jako prefekt Kongeregacji Nauki Wiary został także przewodniczącym Papieskiej Komisji Ecclesia Dei, Papieskiej Komisji Biblijnej oraz Międzynarodowej Komisji Teologicznej. Tego samego dnia papież podniósł go do godności arcybiskupa. Mianowany kardynałem przez papieża Franciszka na konsystorzu 22 lutego 2014. Papież Franciszek z dniem 1 lipca 2017[2] roku zwolnił go z funkcji Prefekta Kongregacji Nauki Wiary. Na tym stanowisku zastąpił go abp Luis Francisco Ladaria Ferrer SJ, ówczesny sekretarz kongregacji.

Doktoraty honoris causa polskich uczelni[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Autor ponad 500 publikacji naukowych. W języku polskim ukazały się następujące książki:

  • Chrystologia. Nauka o Jezusie Chrystusie, Kraków 1998.
  • Msza święta. Źródło chrześcijańskiego życia, Lublin 2007.
  • Ubóstwo, Lublin 2014.
  • Nadzieja rodziny rozmowa z Carlosem Granadosem, Kraków 2014.
  • Dogmatyka katolicka, Kraków 2015.
  • Benedykt XVI i Papież Franciszek. Ich posługa w sukcesji Piotrowej. Dziesięć lat Papieża Benedykta XVI, Warszawa 2015.
  • Traktat o łasce, Elbląg 2015.
  • Papież. Posłannictwo i misja, Kraków 2017.
  • Raport o stanie nadziei rozmowa z Carlosem Granadosem, Warszawa 2017.
  • Chrystus jest zawsze nowoczesny. O Kościele, Zbawieniu, historii i współczesności z Kardynałem Gerhardem L. Müllerem rozmawia Paweł Lisicki, Łomża 2018.
  • Drogowskazy na dzisiaj, Kraków 2018.
  • Listy o kapłaństwie, Kraków 2019.
  • Wiara w Boga we współczesnym świecie, Lublin 2020.
  • Prawda. Raport o stanie Kościoła wywiad Martina Lohmanna z kard. Gerhardem L. Müllerem, Kraków 2021.
  • Jedność wiary. Odpowiedzialność Rzymu za Kościół powszechny, Kraków 2022.

Manifest wiary[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2019 r. ogłosił „Manifest Wiary” w związku z szerzącym się zamieszaniem w nauczaniu wiary[6][7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rinunce e nomine, press.vatican.va [dostęp 2019-08-25].
  2. Rinunce e nomine, press.vatican.va [dostęp 2019-08-25].
  3. Doktorzy Honoris Causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. kul.pl. [dostęp 2011-02-23].
  4. Bogumił Dudczenko, Kard. Gerhard L. Müller – Prefekt Kongregacji Nauki Wiary, Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu [dostęp 2019-03-02] (pol.).
  5. Doktorat honoris causa dla kard. G. L. Müllera i inauguracja nowego r.a. Galeria zdjęć 16 X 2017 | Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie, upjp2.edu.pl [dostęp 2017-11-10] [zarchiwizowane z adresu 2017-10-21].
  6. Maike Hickson, John-Henry Westen, Cardinal Müller issues Manifesto: A quasi correction of Pope Francis’ pontificate, LifeSite, 8 lutego 2019 [dostęp 2021-10-01] (ang. • pol.).
  7. Manifesto of Faith – Gerhard Cardinal Müller [dostęp 2022-03-06] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]