Ja’ir Lapid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ja’ir Lapid
יאיר לפיד
Yair Lapid - portrait.jpg
Data i miejsce urodzenia 5 listopada 1963
Tel Awiw-Jafa
Przewodniczący Jest Przyszłość
Okres od 2012
Poprzednik brak
Minister finansów
w rządzie Binjamina Netanjahu
Okres od 18 marca 2013
do 2 grudnia 2014
Przynależność polityczna Jest Przyszłość
Poprzednik Juwal Steinitz
Następca Mosze Kachlon
Poseł do Knesetu
Okres od 5 lutego 2013
Przynależność polityczna Jest Przyszłość

Ja’ir Lapid (hebr.: יאיר לפיד, ang.: Yair Lapid, ur. 5 listopada 1963 w Tel Awiwie) – izraelski dziennikarz, polityk i pisarz, a także żołnierz, aktor, scenarzysta i twórca muzyki filmowej[1], prezenter telewizyjny i bokser[2]. Lider ugrupowania Jest Przyszłość (Jesz Atid), członek Knesetu i minister finansów. Syn Tommy’ego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 5 listopada 1965 w Tel Awiwie[3] jako syn Tommy’ego Lapida również polityka i dziennikarza, późniejszego lidera partii Szinui.

Karierę dziennikarską zaczął w wojskowym piśmie Ba-Mahaneh (W obozie), później pracował w lokalnych gazetach, a następnie w Ma’ariw. Sławę zyskał dzięki swoim niepokornym felietonom, ale prawdziwą popularność zyskał prowadząc własny program talk-show w izraelskiej telewizji[2].

Napisał kilkanaście książek w tym thrillery i książki dziecięce. Występował jako aktor.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 2012 roku założył centrową partię polityczną Jest Przyszłość, która w przedterminowych wyborach w 2013 roku nieoczekiwanie stała się drugą siłą w parlamencie[2], zdobywając 19 mandatów. Partia dołączyła do koalicji rządowej tworzonej przez premiera Binjamina Netanjahu, zaś sam Lapid otrzymał w rządzie koalicyjnym tekę ministra finansów[4]. Oprócz koalicji LikudNasz Dom Izrael (Jisra’el Betenu) (31 posłów) i Jest Przyszłość (Jesz Atid) koalicję rządową tworzyły: Żydowski Dom (Ha-Bajit Ha-Jehudi) (12 posłów) oraz liberalne ugrupowaniem Ruch (Ha-Tenu’a) (6 posłów). Razem koalicja dysponowała 68 głosami 120-osobowym Knesecie[5].

Pod koniec 2014 w doszło do konfliktu wewnątrz gabinetu pomiędzy Netanjahu, a Lapidem, Liwni i Liwnat w sprawie kontrowersyjnej ustawie forsowanej przez Likud określającej Izrael jako państwo żydowskie[6]. W wyniku konfliktu 2 grudnia Netanjahu zdymisjonował liderów koalicyjnych partii Lapida i Liwni, co zaowocowało zerwaniem przez nie koalicji i przedterminowymi wyborami, które odbyły się 17 marca 2015[7][8].

W wyborach w 2015 partia Lapida okazała się największym przegranym straciło 8 mandatów w stosunku do poprzednich wyborów, i spadło do grona „średniaków”. Lapid i Jest Przyszłość ogłosili pozostanie w opozycji i nie weszli do nowej koalicji rządowej[9].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty i ma trójkę dzieci[3].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie publikacje w języku hebrajskim, tytuły angielskie podane w oparciu o materiał źródłowy[3]:

  • The Double Head (thriller, 1989)
  • Yoav`s Shadow (książka dla dzieci, 1992)
  • One-Man Play (1993)
  • Elbi – A Knight`s Story (książka dla dzieci, 1998)
  • The Sixth Riddle (2001)
  • Standing in a Row: collection of newspaper columns (2005)
  • The Second Woman (2006)
  • Sunset in Moscow (thriller, 2007)
  • My Heroes (2008)
  • Memories After My Death (thriller, 2010)
  • Standing in a Row Again (2011)

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmografia przygotowana w oparciu o materiał źródłowy[1]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ja’ir Lapid w bazie IMDb (ang.)
  2. a b c Jacek Pawlicki: Telepolityka w Izraelu (pol.). Newsweek Polska, 2013-02-27. [dostęp 2015-05-17].
  3. a b c Ja’ir Lapid (ang.) – profil na stronie Knesetu.
  4. Skład nowego rządu Izraela (pol.). Ambasada Izraela w Warszawie. [dostęp 2015-05-17].rst
  5. Jewish Home, Yesh Atid ink coalition deal with Likud-Beytenu.
  6. Tol/kka: „Izrael to państwo żydowskie”. Kontrowersyjna ustawa stworzy gorszych obywateli? (pol.). tvn24.pl, 2014-11-24. [dostęp 2015-05-17].
  7. Będą przedterminowe wybory w Izraelu. Bo ministrowie nie chcieli uznać, że państwo należy do „ludu żydowskiego”. Gazeta.pl. [dostęp 2014-12-28].
  8. Maayan Lubell: Netanyahu says Israel could be headed to early election (ang.). Reuters, 1 grudnia 2014. [dostęp 2014-12-27].
  9. Marek Połoński: Nowy rząd Izraela zaprzysiężony po burzliwej debacie (pol.). Portal Spraw Zagranicznych, 2015-05-15. [dostęp 2015-05-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]