Królewskie Siły Powietrzne Omanu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Królewskie Siły Powietrzne Omanu
Królewskie Siły Powietrzne Omanu
Państwo  Oman
Siły zbrojne Siły Zbrojne Omanu
Nazwa skrócona RAFO
Data utworzenia 1959
Znak rozpoznawczy Roundel of the Royal Air Force of Oman.svg
Najwyższe dowództwa
Cywilne sułtan Kabus ibn-Said

Królewskie Siły Powietrzne Omanu (trb. Al-Quwwat al-Jawwiya al-Sultanat Oman) – wojska lotnicze Omanu. Powstał w marcu 1959 jako Siły Powietrzne Sułtanatu Omanu (SOAF) z pomocą brytyjskiego personelu i przekazanych przez Royal Air Force samolotów treningowych Scottish Aviation Pioneers i Percival Provost T.52. Obecną nazwę przyjęły w 1990 roku.

Jaguar S(O) eskortujący Ił-38 w 1987.

Od początku lotnictwo Omanu bazowało niemal wyłącznie na sprzęcie sprowadzanym z Wielkiej Brytanii. W 1968 do walki z partyzantką w regionie Zufar zakupiono 12 BAC 167 Strikemaster Mk.82. W 1974 zakupiono osiem BN-2A-21 Defenders, trzy BAC One-Eleven i Vickers VC-10 (VIP). W 1976 dostarczono pierwszy z ex-jordańskich myśliwców Hawker Hunter. W 1974 roku zamówiono 10 SEPECAT Jaguar S(O) i dwa Jaguar B(O), które dostarczono od 1977 roku. W 1980 dokupiono dalsze 10 S(O) i dwa B(O), dostarczone w 1983. W 1982 odkupiono brytyjski Jaguar S GR1, a w 1986 Jaguara B T2. Od 1990 całą flotę zmodernizowano , a w 1998 dokupiono ostatniego Jaguara S. Od 1997 zmodernizowano 17 pozostających w służbie Jaguarów do standardu GR3A oraz dokupiono jednego Jaguara S. W latach 1981-1983 dostarczano trzy transportowe C-130H Hercules.

W 25 sierpnia 1985 Oman podpisał list intencyjny w sprawie zakupu ośmiu Panavia Tornado ADV z opcją na cztery sztuki i dostawami od 1987, transakcji nigdy nie zrealizowano, z zakupu wycofano się w 1992 roku[1][2]. Między 1993 i 1994 14 Hunter Mk.73 i cztery dwumiejscowe Hunter T.67 zastąpiło 12 jednomiejscowych szturmowych BAE Hawk Mk.203 i cztery szkolne Hawk Mk.103. W 2002 zamówiono 12 wielozadaniowych Lockheed Martin F-16C/D Block 50, które dostarczono od 2005 roku. 14 grudnia 2011 zawarto drugi kontrakt na 10 F-16C i 2 F-16D Block 50[3][4]. W 2009 zamówiono jeden C-130J-30 Super Hercules, a w 2010 dalsze dwa C-130J. Ich dostawy rozpoczęto w 2012 roku[5].

21 grudnia 2012 brytyjski BAE Systems poinformowało o podpisaniu z Omanem kontraktu o wartości 2,5 mld GBP na 12 myśliwców Eurofighter Typhoon i 8 szkolnych Hawk AJT (Mk.128)[6]. 11 września 2013 w zderzeniu dwóch Jaguarów zginął jeden z pilotów. 22 września 2013 w innej katastrofie utracono jeden F-16C, jego pilot zginął[7][8]. 3 kwietnia 2014 Oman odebrał pierwszego F-16C-50 drugiej transzy[9]. 6 sierpnia 2014 wycofano ostatnie Jaguary[10].


Wyposażenie[edytuj]

C-130J Super Hercules
EC 225LP Super Puma
NH-90
C-295M
Samoloty
Samolot Prod. Typ Wersja Liczba Uwagi
F-16 Fighting Falcon Stany Zjednoczone myśliwiec F-16C
F-16D
17

6

Jeden F-16C utracono
BAE Hawk Wielka Brytania szkolenie zaawansowane
samolot wsparcia
103
203
5
10
Dornier Do 228 Niemcy transport Do 228-100 2
Lockheed C-130 Hercules Stany Zjednoczone transport C-130J
C-130J-30
2
1
CASA C-295 Hiszpania transport
patrolowy
C-295M
C-295MPA
4
0
Zamówiono 5 i 3.
Short SC.7 Skyvan Wielka Brytania transport
patrolowy
3M 2
3
Airbus A320 Niemcy transport VIP A320CJ 2
Pilatus PC-9 Szwajcaria szkolenie podstawowe PC-9M 12
Śmigłowce
Agusta-Bell AB205 Włochy SAR AB205A-1 21
Bell UH-1 Iroquois Stany Zjednoczone HH-1H 20
Bell 214 Stany Zjednoczone 214
214ST
5
6
NHI NH90 Francja wielozadaniowy TTH 11 Zamówiono 20.
AgustaWestland AW139 Włochy 10
Agusta-Bell AB212 Włochy AB212 3
Bell 206 Stany Zjednoczone szkolny 206B 5
Eurocopter Super Puma Francja AS 332C
AS 332L-1
3
Westland Lynx Wielka Brytania Mk.120 15

Wycofane[edytuj]

Hawker Hunter
BAC 167 Strikemaster
Jaguar S(O)
BAC 1-11

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]