Ludwik Dorn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
To jest stara wersja tej strony, edytowana przez Botev (dyskusja | edycje) o 16:42, 27 kwi 2007. Może się ona znacząco różnić od aktualnej wersji.
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szablon:AktualnaOsoba

Ludwik Dorn
Plik:Ludwik Dorn.jpg
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1954
Warszawa
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Okres od 31 października 2005
do 7 lutego 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Ryszard Kalisz
Następca Janusz Kaczmarek
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 21 listopada 2005
do 27 kwietnia 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość

Ludwik Stanisław Dorn (ur. 5 czerwca 1954 w Warszawie) - polski polityk, socjolog i publicysta; wicepremier od 2005 oraz minister spraw wewnętrznych i administracji w latach 2005-2007 w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego. 27 kwietnia 2007 został wybrany Marszałkiem Sejmu.

Wykształcenie

Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie. W 1978 ukończył socjologię na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Działacz opozycji

Był harcerzem 1 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta - "Czarnej Jedynki". W początkach lat 70., jeszcze jako uczeń warszawskiego liceum im. Reytana, związał się z opozycją antykomunistyczną. Od 1972 uczestniczył w niezależnych spotkaniach organizowanych przez środowisko seniorów "Czarnej Jedynki" (w której instruktorami byli m.in. Andrzej Celiński, Antoni Macierewicz i Piotr Naimski). Uczestniczył w akcjach tzw. małego sabotażu (m.in. pisanie na murach antykomunistycznych haseł). Należał do tzw. "Gromady Włóczęgów" skupiającej uczestników spotkań "Czarnej Jedynki".

W latach 1974-1975 uczestniczył w spotkaniach seminarium najnowszej historii Polski skupiających przedstawicieli różnych środowisk młodej opozycji (tzw. "komandosi", młodzież KIK, członkowie "Gromady Włóczęgów" i inni). W 1975 brał udział w organizowaniu akcji zbierania podpisów przeciwko zmianom w Konstytucji (uznanie PZPR za przewodnią siłę polityczną, wpisanie przyjaźni i współpracy ze Związkiem Radzieckim) - tzw. listu 59.

Komitet Obrony Robotników

Po wydarzeniach czerwcowych w 1976 zaangażował się w pomoc dla prześladowanych robotników. Od września 1976 działał w Komitecie Obrony Robotników. Od 1977 był współpracownikiem redakcji podziemnego miesięcznika Głos, w którym publikowali najbardziej antysystemowo nastawieni działacze KOR (redaktorem naczelnym był Antoni Macierewicz). Za swoją działalność opozycyjną był wielokrotnie represjonowany, zatrzymywany i bity.

NSZZ "Solidarność"

W sierpniu 1980 przebywał w areszcie. Został wypuszczony na wolność na skutek żądań strajkujących robotników domagających się zwolnienia aresztowanych opozycjonistów. Od września 1980 był członek NSZZ "Solidarność" i KSR "Wolność-Sprawiedliwość-Niepodległość". Zakładał i pracował jako socjolog w Ośrodku Badań Społecznych NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze, gdzie blisko współpracował z Antonim Macierewiczem. Po 13 grudnia 1981, ścigany listem gończym, uniknął aresztowania. W zastępstwie internowanego Macierewicza kierował redakcją podziemnego "Głosu". Działał w nielegalnych strukturach NSZZ "Solidarność", organizował Centrum Dokumentacji i Analiz, redagował drugoobiegowe "Wiadomości". W latach osiemdziesiątych utrzymywał się z tłumaczenia (pod pseudonimem Dorota Lutecka) angielskich powieści szpiegowskich (m.in. Johna le Carré i Lena Deightona).

Polityk w III RP

Do 1989 współpracował z Antonim Macierewiczem. Wspólnie z nim uczestniczył w zakładaniu Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Zrezygnował jednak po czterech tygodniach, nie godząc się na współpracę ze środowiskiem Henryka Goryszewskiego.

Porozumienie Centrum

Od 1990 zaczął bliżej współpracować z Jarosławem Kaczyńskim, który zakładał Porozumienie Centrum i wspierał kandydaturę Lecha Wałęsy w wyborach prezydenckich. Po zwycięstwie Wałęsy został zatrudniony w Kancelarii Prezydenta (której szefem został Jarosław Kaczyński) na stanowisku kierownika Zespołu Analiz. Odszedł z pracy w Kancelarii wraz z innymi urzędnikami wywodzącymi się ze środowiska PC po konflikcie braci Jarosława i Lecha Kaczyńskich z Wałęsą i szefem jego gabinetu Mieczysławem Wachowskim.

Od 1992 był wiceprezesem PC. Gdy Lech Kaczyński kandydował na urząd prezydenta w wyborach w 1995 był jego rzecznikiem prasowym. W wyborach parlamentarnych w 1997 jako członek PC został wybrany z listy Akcji Wyborczej Solidarność do Sejmu III kadencji. Wystąpił z Klubu Parlamentarnego AWS w proteście przeciwko powierzeniu stanowiska Ministra Sprawiedliwości w rządzie koalicji AWS-UW Hannie Suchockiej, której zarzucał inwigilowanie środowiska PC w okresie gdy była premierem (1992-1993). Nie wziął udziału w zjednoczeniu PC z Partią Chrześcijańskich Demokratów w 1998 i wraz z grupą innych działaczy kontynuował działalność pod dawną nazwą. Jednocześnie był posłem niezależnym.

Prawo i Sprawiedliwość

W 2001 wspólnie z Jarosławem i Lechem Kaczyńskimi oraz grupą współpracowników z PC brał udział w założeniu Prawa i Sprawiedliwości. Został wybrany wiceprezesem partii. W wyborach parlamentarnych w 2001 został wybrany do Sejmu IV kadencji w okręgu podwarszawskim. Od grudnia 2002 był Przewodniczącym Klubu Parlamentarnego PiS. W wyborach parlamentarnych w 2005 ponownie wybrany do Sejmu w okręgu podwarszawskim.

Minister spraw wewnętrznych i administracji

31 października 2005 został ministrem spraw wewnętrznych i administracji w mniejszościowym rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. 21 listopada 2005 został także powołany na stanowisko Wiceprezesa Rady Ministrów.

W dniu 6 lutego 2007 roku Ludwik Dorn złożył na ręce premiera Jarosława Kaczyńskiego dymisję z funkcji wicepremiera i ministra. Premier przyjął dymisję z funkcji ministra, pozostawiając jednocześnie Dorna na funkcji wicepremiera, o czym poinformował 7 lutego 2007. Podanym przez ministra powodem dymisji była rozbieżność zdań z premierem Jarosławem Kaczyńskim w ważnej sprawie związanej z funkcjonowaniem resortu. W dniu 8 lutego 2007 zastąpił go Janusz Kaczmarek, dotychczasowy prokurator krajowy. Dorn pozostał wicepremierem "bez teki". 25 kwietnia 2007 opublikowano informacje o przedstawieniu przez PiS Ludwika Dorna jako kandydata na marszałka sejmu[1].

Marszałek Sejmu

27 kwietnia 2007 Sejm podjął uchwałę o powołaniu Ludwika Dorna na stanowisko Marszałka Sejmu.

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Ciekawostki

Ojciec Ludwika - Henryk Dornbaum - był zegarmistrzem z Mokotowa pochodzenia żydowskiego[potrzebny przypis]. Przed wojną członek partii komunistycznej[potrzebny przypis]. Po wojnie lektor marksizmu-leninizmu na Politechnice Warszawskiej[potrzebny przypis]. Po rezygnacji z etatu optyk w Warszawie.

Dorn podczas studiów fascynował się ruchem hipisowskim. Jego narzeczoną była wówczas Kinga Dunin[potrzebny przypis], znana dziś feministka.

Do pięćdziesiątego trzeciego roku życia był ateistą. Zdaniem gazety Super Express pod wpływem swej czwartej żony - Izabeli Śmieszek-Dorn - w 2007 r. przyjął chrzest w obrządku rzymskokatolickim[2]. W sprostowaniu wysłanym do Super Expresu Ludwik Dorn napisał, że wziął chrzest zanim poznał swoją czwartą żonę.

Poeta, tłumacz wierszy (m.in. Johna Keatsa i Williama Butlera Yeatsa), autor esejów literackich, a także zbioru bajek: "O śpiochu tłuściochu i o psie Sabie" (ISBN 839198396X) wyróżnionego na ogólnopolskim konkursie "Wielcy poeci piszcie dla dzieci", dwukrotnie uznany za najlepszego posła w rankingu tygodnika Polityka, nominowany do nagrody Programu III Polskiego Radia "Srebrne usta", znawca win i dziczyzny.


Linki zewnętrzne

  1. Ludwik Dorn za Marka Jurka. gazeta.pl, 26 kwietnia 2007. [dostęp 26 kwietnia 2007].
  2. Ochrzcił się z miłości do żony Super Express, 21.03.2007

Szablon:Minister spraw wewnętrznych i administracji

Szablon:Marszałkowie Sejmu III RP