Smithsonit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Smithsonit
Ilustracja
smithsonit
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy

Smitsonit

Skład chemiczny

ZnCO3 – węglan cynku

Twardość w skali Mohsa

4 – 5

Przełam

muszlowy

Łupliwość

doskonała

Układ krystalograficzny

trygonalny

Gęstość minerału

4,42 – 4,44 g/cm³

Właściwości optyczne
Barwa

biała, szara, żółta, zielona (herreryt), niebiesko zielona (bonamit), różowa, fioletowa, szaroniebieska, brązowa

Rysa

biała

Połysk

szklisty

Smithsonit

Smithsonit (smitsonit, daw. spat cynkowy) – minerał, z gromady węglanów. Należy do grupy minerałów pospolitych.

Nazwany został na cześć Jamesa Smithsona (1754–1829), brytyjskiego chemika i mineraloga, założyciela Smithsonian Institution, który wyodrębnił smithsonit z kalaminu od hemimorfitu.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Bardzo rzadko tworzy kryształy o pokroju romboedrów, lub skalenoedrów. Występuje w skupieniach ziemiste, ziarniste, naciekowe, nerkowate. Jest kruchy, przezroczysty, często zawiera domieszki: FeO – monheimit, odmiana drobnoziarnista zwana jest galmanem.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Minerał hydrotermalny niskich temperatur; produkt utleniania rud cynkonośnych – głównie sfalerytu. Współwystępuje z dolomitem, wapieniami, marglami.

Miejsca występowania:

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • lokalna ruda cynku,
  • bardzo atrakcyjny dla kolekcjonerów,
  • atrakcyjny kamień jubilerski i ozdobny – wykazują silny efekt „ognia”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rainer Bode, Iwona Dąbrowska: Minerały : [kryształy i kamienie szlachetne]. Warszawa: "Multico", 1997, s. 59. ISBN 83-7073-118-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]