Sunitynib

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sunitinib
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C22H27FN4O2
Masa molowa 398,47 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 341031-54-7
PubChem 5329102[1]
Klasyfikacja medyczna
ATC L01XE04

Sunitiniborganiczny związek chemiczny, inhibitor kinazy białkowej.

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Wskazany w leczeniu:

W 2009 roku Agencji Oceny Technologii Medycznych zarekomendowała finansowanie ze środków publicznych sunitynibu w leczeniu zaawansowanego raka nerki z przerzutami[4]

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Sunitynib hamuje liczne receptory kinazy tyrozynowej (RTK), które biorą udział we wzroście nowotworów, w neoangiogenezie i w rozsiewie choroby nowotworowej z przerzutami. Sunitynib został zidentyfikowany jako inhibitor receptorów płytkowego czynnika wzrostu, receptorów czynników wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR1, VEGFR2 i VEGFR3), receptorów czynnika komórek pnia (KIT), kinazy tyrozynowej podobnej do Fms-3 (FLT3), receptorów czynnika stymulującego powstawanie kolonii (CSF-1R) i receptorów glejopochodnego czynnika neurotroficznego (ang. RET). W testach biochemicznych i komórkowych podstawowy metabolit sunitynibu wykazuje działanie podobne do sunitynibu[5].

Właściwości farmakokinetyczne[edytuj | edytuj kod]

Wchłanianie[edytuj | edytuj kod]

Po podaniu doustnym sunitynibu maksymalne stężenie (Cmax) stwierdza się na ogół po upływie 6 – 12 godzin (Tmax). Pokarm nie wpływa na dostępność biologiczną sunitynibu[6].

Dystrybucja[edytuj | edytuj kod]

W badaniach in vitro stopień wiązania się sunitynibu i jego podstawowego czynnego metabolitu z ludzkimi białkami osocza wynosił odpowiednio 95% i 90% niezależnie od stężenia. Pozorna objętość dystrybucji (Vd) w przypadku sunitynibu była znaczna – 2230 l, co wskazuje na penetrację leku do tkanek[7].

Biotransformacja[edytuj | edytuj kod]

Sunitynib jest metabolizowany przede wszystkim przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, który katalizuje reakcję powstawania głównego czynnego metabolitu dietylu sunitynibu podlegającego dalszemu metabolizmowi katalizowanemu przez ten sam izoenzym[8].

Eliminacja[edytuj | edytuj kod]

Substancja czynna jest wydalana przede wszystkim z kałem (61%), natomiast przez nerki ulega wydaleniu 16% podanej dawki w postaci niezmienionej i metabolitów.[9]

Częste i bardzo częste działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

  • ból/podrażnienie w obrębie jamy ustnej
  • bolesność jamy ustnej/stan zapalny
  • zaburzenia smaku
  • uczucie pieczenia i bólu języka
  • zaburzenia żołądkowe
  • nudności
  • wymioty
  • biegunka
  • zapalenie błony śluzowej układu pokarmowego
  • nadmierna ilość gazów w żołądku lub jelitach
  • zaparcia
  • bóle brzucha
  • utrata/zmniejszenie apetytu
  • utrata siły
  • utrata masy ciała
  • zażółcenie skóry/przebarwienia skórne
  • zmiana koloru włosów
  • utrata włosów
  • wysypka na dłoniach i podeszwach stóp[10]
  • pęcherze
  • wysypka
  • suchość skóry
  • krwawienie z nosa
  • skrajne zmęczenie
  • nadciśnienie tętnicze[11]
  • migrena
  • osłabiona/zaburzona zdolność serca do pompowania krwi
  • ból głowy
  • zmniejszenie liczby płytek krwi, krwinek czerwonych i (lub) neutrofilii
  • zmniejszona liczba krwinek białych
  • zmniejszenie aktywności tarczycy (niedoczynność tarczycy)
  • ból ramion i nóg[12]


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sunitynib (CID: 5329102) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. Therapeutic Uses. pubchem. [dostęp 2015-05-15].
  3. SUTENT® w nowotworach neuroendokrynnych trzustki. www.alivia.org.pl. [dostęp 2015-05-15].
  4. AOTM: Stanowisko nr 19/05/2009 z dnia 2 marca 2009 r. w sprawie finansowania sunitynibu (Sutent®) w leczeniu zaawansowanego raka nerki z przerzutami (pol.). [dostęp 2010-11-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-06-02)].
  5. L. Sun, C. Liang, S. Shirazian, Y. Zhou i inni. Discovery of 5-[5-fluoro-2-oxo-1,2- dihydroindol-(3Z)-ylidenemethyl]-2,4- dimethyl-1H-pyrrole-3-carboxylic acid (2-diethylaminoethyl)amide, a novel tyrosine kinase inhibitor targeting vascular endothelial and platelet-derived growth factor receptor tyrosine kinase. „J Med Chem”. 46 (7), s. 1116–1119, Mar 2003. DOI: 10.1021/jm0204183. PMID: 12646019. 
  6. A. Lindauer, P. Di Gion, F. Kanefendt, D. Tomalik-Scharte i inni. Pharmacokinetic/pharmacodynamic modeling of biomarker response to sunitinib in healthy volunteers. „Clin Pharmacol Ther”. 87 (5), s. 601–608, May 2010. DOI: 10.1038/clpt.2010.20. PMID: 20376000. 
  7. S.P. Ivy, J.Y. Wick, B.M. Kaufman. An overview of small-molecule inhibitors of VEGFR signaling. „Nat Rev Clin Oncol”. 6 (10), s. 569–579, Oct 2009. DOI: 10.1038/nrclinonc.2009.130. PMID: 19736552. 
  8. R. Roskoski. Sunitinib: a VEGF and PDGF receptor protein kinase and angiogenesis inhibitor. „Biochem Biophys Res Commun”. 356 (2), s. 323–328, May 2007. DOI: 10.1016/j.bbrc.2007.02.156. PMID: 17367763. 
  9. N.P. van Erp, H. Gelderblom, H.J. Guchelaar. Clinical pharmacokinetics of tyrosine kinase inhibitors. „Cancer Treat Rev”. 35 (8), s. 692–706, Dec 2009. DOI: 10.1016/j.ctrv.2009.08.004. PMID: 19733976. 
  10. S. Sahai, B.L. Swick. Hyperkeratotic eruption, hand-foot skin reaction, facial erythema, and stomatitis secondary to multi-targeted kinase inhibitor sorafenib. „Int J Dermatol”. 49 (10), s. 1203–1206, Oct 2010. DOI: 10.1111/j.1365-4632.2010.04606.x. PMID: 20883411. 
  11. G. Aparicio-Gallego, F.J. Afonso-Afonso, L. León-Mateos, J.L. Fírvida-Pérez i inni. Molecular basis of hypertension side effects induced by sunitinib. „Anticancer Drugs”, Oct 2010. DOI: 10.1097/CAD.0b013e3283403806. PMID: 20938340. 
  12. EMA: /WC500057737.pdf Charakterystyka produktu leczniczego sunitynibu (Sutent®) (pol.). [dostęp 2010-11-02].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.