Truman Show

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Truman Show
Gatunek tragikomedia
Data premiery 23 października 1998 (Polska)
5 czerwca 1998 (świat)
Kraj produkcji USA
Język angielski
Czas trwania 103 min
Reżyseria Peter Weir
Scenariusz Andrew Niccol
Główne role Jim Carrey,
Laura Linney,
Ed Harris,
Noah Emmerich,
Natascha McElhone
Muzyka Burkhard von Dallwitz
Philip Glass
Zdjęcia Peter Biziou
Scenografia Dennis Gassner
Kostiumy Marilyn Matthews
Montaż William M. Anderson
Produkcja Edward S. Feldman,
Scott Rudin,
Andrew Niccol,
Adam Schroeder
Wytwórnia Paramount Pictures
Scott Rudin Productions
Dystrybucja Paramount Pictures,
ITI Film Studio
Budżet $60 000 000
Nagrody
3 Złote Globy w 1999 roku

Truman Showtragikomedia produkcji amerykańskiej z 1998 roku w reżyserii Petera Weira. Film jest również satyrą na stan współczesnej kultury rodzącej problemy tożsamościowe[1].

Opis fabuły[edytuj]

Truman Burbank to 30-letni agent ubezpieczeniowy. Ma kochającą żonę i rodzinę, wiedzie przeciętne życie w spokojnym miasteczku. Truman jednak cały czas ma przeczucie, że ktoś go obserwuje.

Nie myli się. Jest nieświadomą gwiazdą opery mydlanej trwającej od dnia jego narodzin. Wszyscy otaczający go ludzie są aktorami. Jego życie śledzi ponad 5000 kamer, reżyser zaś decyduje nawet o panującej na planie pogodzie. Truman zaczyna się czegoś domyślać, staje się coraz bardziej podejrzliwy, aż w końcu poznaje smutną prawdę o otaczającym go świecie.

Obsada[edytuj]

Nagrody[edytuj]

  • Nagrody Australijskiego Instytutu Filmowego
    • Peter Weir – najlepszy film zagraniczny (nominacja)

Syndrom Trumana[edytuj]

Joel Gold, amerykański psychiatra z Bellevue Hospital, użył na konferencji medycznej w 2006 roku określenia Truman Syndrome w odniesieniu do kilku rozpoznanych przez siebie przypadków zespołu urojeniowego, którego objawem było przekonanie o mimowolnym udziale w programie telewizyjnym i byciu obserwowanym przez kamery[3]. Źródła niemedyczne podają, że Joel Gold wraz z bratem Ianem opisali już 50 przypadków zespołu Trumana[4][5][6]. Dotknięte nim osoby były przekonane, że są ciągle pod obserwacją i że każdy ich krok jest śledzony przez kamery, dzięki czemu szeroka publiczność może oglądać ich życie w telewizji.

Według Golda, tym, co wyróżnia zespół Trumana spośród innych podobnych zespołów urojeniowych, jest zasięg urojeń, nieograniczony jedynie do wąskiego wycinka rzeczywistości, lecz obejmujący cały świat pacjenta[7].

Nazwa "Truman syndrome" została również użyta w podobnym kontekście przez psychiatrów brytyjskich[8], którzy jednak nie wyodrębnili zespołu Trumana jako osobnego zaburzenia, lecz nazwali w ten sposób objawy początkowego stadium jednej z odmian schizofrenii, obejmujące przekonanie o nierzeczywistości otoczenia i byciu obserwowanym.

Przypisy

  1. Magdalena Kempna-Pieniążek: Formuły duchowości w kinie najnowszym. Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, 2013, s. 190. ISBN 978-83-226-2129-5.
  2. 1999 Hugo Awards. World Science Fiction Society. [dostęp 2016-05-01]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  3. Truman Syndrome (ang.). [dostęp 28 grudnia 2009].
  4. 'Truman Show' syndrome is a real nightmare (ang.). [dostęp 28 grudnia 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-30)].
  5. Jesse Ellison. When Life Is Like a TV Show. „Newsweek”, 11 sierpnia 2008 (ang.). [dostęp 28 grudnia 2009]. 
  6. Poradnik Pedagogiczno Resocjalizacyjny: Syndrom Trumana (pol.). [dostęp 28 grudnia 2009].
  7. Sarah Kershaw. Look Closely, Doctor: See the Camera?. „New York Times”, 28 sierpnia 2008 (ang.). [dostęp 28 grudnia 2009]. 
  8. P. Fusar-Poli, O. Howes, L. Valmaggia, P. McGuire. 'Truman' signs and vulnerability to psychosis.. „Br J Psychiatry”. 193 (2), s. 168, Aug 2008. DOI: 10.1192/bjp.193.2.168. PMID: 18670010. 

Linki zewnętrzne[edytuj]