Nino Rota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nino Rota
Ilustracja
Nino Rota w 1923 roku jako młody chłopiec gra na pianinie.
Prawdziwe imię i nazwisko Giovanni Rota
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1911
Mediolan, Lombardia
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 1979
Rzym
Zawód kompozytor
Lata aktywności 1933-1979

Nino (Giovanni[a]) Rota (ur. 3 grudnia 1911 w Mediolanie, zm. 10 kwietnia 1979 w Rzymie) – włoski kompozytor muzyki filmowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie muzyków, studiował w mediolańskim konserwatorium u Ildebrando Pizzettiego. Dyrygent Arturo Toscanini doradził mu kontynuację studiów w Filadelfii. Tam pracował, między innymi, pod kierunkiem Fritza Reinera. Po powrocie do Mediolanu ukończył studia pracą o kompozytorze renesansu Gioseffo Zarlino.

Obdarzony subtelną wyobraźnią i niezwykłą inwencją melodyczną, dbały o efektowną instrumentację, sięgający świadomie do rozległych pokładów tradycji (jak barok lub Richard Wagner) stał się mistrzem wyrafinowanej muzyki filmowej. Zaprzyjaźniony z Federico Fellinim przez lata ścisłej współpracy stworzył do jego filmów wyrazistą stylistycznie ilustrację muzyczną.

Mniej znana jest jego twórczość autonomiczna (np. symfonie, balet La strada, opery, utwory kameralne).

Ceniony przez krytykę za muzykę do filmów następujących reżyserów[potrzebny przypis]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W języku włoskim wiele zdrobnień rzeczowników rodzaju męskiego – w tym imion – tworzy się poprzez dodanie końcówki -ino, ponieważ imię Giovanni samo już kończy się samogłoską i, w zdrobnieniu otrzymuje formę Giovannino, którego pochodną jest właśnie Nino. Forma imienia, jaką posługiwał się Rota, może i powinna być traktowana, jako usankcjonowane zdrobnienie pełnego imienia kompozytora.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maria Kornatowska: Fellini. Warszawa, WAiF, 1972, brak numeru ISBN (wyd. 3: 1989, ​ISBN 83-221-0470-7​) – podstawowa monografia, w wydaniach kolejnych znacznie rozbudowana i stale aktualizowana; liczne mikrointerpretacje muzyki filmowej Nino Roty.
  • Geneviève Agel: Les chemins de Fellini. Wstęp: Roberto Rossellini. Paris, Éd. du Cerf, 1956, brak numeru ISBN – książka w jęz. francuskim; zawiera m.in. wywiad z Fellinim i portret kompozytora Nino Roty; liczne ilustracje: kadry z filmów, zdjęcia Felliniego i Roty.
  • Chris Wiegand: Federico Fellini. The Complete Films. Köln, Taschen, 2003, ​ISBN 3-8228-1590-X​ – książka w jęz. angielskim; próba monografii całej twórczości reżysera,także uwagi o ilustracji muzycznej Nino Roty do jego filmów.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]