Adtranz 112E

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska EU43
Włochy E412
EU43-001.jpg
EU43-001
Producent Polska Adtranz-Pafawag
Lata budowy 1996-1998
Układ osi Bo'Bo'
Masa służbowa 87 t
Długość ze zderzakami 19 400 mm
Szerokość 2950 mm
Wysokość 4100 mm
Średnica kół 1100 mm
Liczba silników 4
Typ silników trakcyjnych ASIA7065
Moc ciągła 6000 kW
Maksymalna siła pociągowa 300 kN
Stosunek przekładni 1:3,65
Prędkość konstrukcyjna 220 km/h
prędkość eksploatacyjna ograniczona do 200 km/h
nie posiada sterowania wielokrotnego
Portal Portal Transport szynowy

Adtranz 112E (polska seria EU43; włoska seria E412) – zamówiona przez Polskie Koleje Państwowe w 1996 seria 8 lokomotyw elektrycznych produkcji zakładów Adtranz we Wrocławiu, która jednak z powodów finansowych nigdy nie została odebrana przez zamawiającego. Ostatecznie lokomotywy te zostały zakupione przez włoskiego przewoźnika Rail Traction Company, gdzie nadal są eksploatowane pod oznaczeniem EU43. Seria ta jest także eksploatowana pod oznaczeniem E412 przez państwowe koleje włoskie Ferrovie dello Stato.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Lokomotywa uniwersalna 112E przeznaczona jest do prowadzenia pociągów pasażerskich o masie 600 ton z prędkością maksymalną 200 km/h lub 800 ton z prędkością 160 km/h, a także towarowych o masie 1200 ton z prędkością 140 km/h lub 2200 ton z prędkością 100 km/h. Elektrowóz jest dwusystemowym (przystosowanym do pracy z napięciem sieci 3000 V prądu stałego i 15 kV 16,7 Hz prądu przemiennego) pojazdem dwukabinowym o samonośnej, spawanej konstrukcji modułowej wykonanej ze stali węglowej. Wszystkie urządzenia wysokiego napięcia i elektroniki są zgrupowane w przedziale maszynowym, pośrodku którego znajduje się przejście. Elektrowóz wyposażono w asynchroniczne silniki trójfazowe sterowane tyrystorowo oraz hamulce elektrodynamiczne. Na dachu umieszczono dwa odbieraki prądu – jeden do współpracy z siecią 3 kV, drugi do współpracy z siecią 15 kV. Lokomotywa diagnozowana jest przez komputer, a w kabinie maszynisty zamiast nastawnika zabudowano komputerowy joystick, klimatyzację i monitor zastępujący kontrolki. W celu zwiększenia bezpieczeństwa na wysokości stanowisk maszynisty wbudowano belki pochłaniające energię w przypadku zderzenia. Elektrowóz wyposażono także w system gaszenia pożaru w przedziale maszynowym.

Eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Polska[edytuj | edytuj kod]

Zamówione przez PKP lokomotywy (prócz EU43 zamówiono także jednosystemowe EU11) miały być eksploatowane na trasie Warszawa-Berlin, gdzie elektrowozy te miały prowadzić pociągi na całej trasie bez konieczności zmiany lokomotywy na granicy (na terenie Niemiec stosowane jest napięcie 15 kV prądu przemiennego, w Polsce 3 kV prądu stałego). Trudności finansowe zamawiającego spowodowały odstąpienie od kupna i ostatecznie wszystkie egzemplarze sprzedane zostały do Włoch. Elektrowozy, mimo że nigdy nie były własnością PKP, podczas pobytu w Polsce posiadały malowanie z logo spółki oraz oznaczeniem stosowanym przez przewoźnika.

Włochy[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie zamówione, lecz nie odebrane przez PKP, lokomotywy zostały sprzedane włoskiemu przedsiębiorstwu transportowemu Rail Traction Company. Zmieniono ich malowanie, jednak pozostano przy oznaczeniu EU43. Eksploatowane są w międzynarodowym ruchu towarowym Włochy-Niemcy (głównie Werona-Monachium).

Prócz 8 egzemplarzy, które miały zostać zakupione przez PKP, koleje włoskie Ferrovie dello Stato zamówiły 20 sztuk lokomotyw tego typu. We Włoszech lokomotywy te noszą oznaczenie E412.

Elektrowozy tego typu eksploatowane są głównie w okolicach przełęczy Brenner.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy