37 mm armata przeciwpancerna wz. 36

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Armata przeciwpancerna wz. 36
Armata przeciwpancerna wz. 36 z zerwaną częścią tarczy
Armata przeciwpancerna wz. 36 z zerwaną częścią tarczy
Dane podstawowe
Państwo Szwecja, Polska
Producent Bofors, SMPzA
Rodzaj armata przeciwpancerna
Historia
Wyprodukowano ok. 1000 szt.
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 37 mm
Nabój 37×257R
Długość lufy 1665 mm
Donośność 7100 m
Długość 3050 mm
Szerokość 1220 mm
Wysokość 1010 mm
Masa 930 kg
Wysokość linii ognia 620 mm
Szybkostrzelność 10 strz/min
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Armata przeciwpancerna wz. 36 z Dywizjonu Przeciwpancernego 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej. Strzelanie na obozie ćwiczebnym Dęba-Rozalin, r.1938
Wielkopolska Brygada Kawalerii w bitwie nad Bzurą w 1939. Widoczny sposób transportu przez kawalerię armaty przeciwpancernej wz. 36 - kawaleryjskiej broni przeciwczołgowej

Armata przeciwpancerna wz. 36 – polska wersja szwedzkiej armaty przeciwpancernej kal. 37 mm firmy Bofors.

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

Armata ppanc Bofors wz. 36
Armata Bofors w trakcie rekonstrukcji historycznej
Armata Bofors w trakcie rekonstrukcji historycznej

Jednostka ognia: 40 nb, w tym nb z poc. przeciwpancernym – 32, nb z poc. kruszącym – 8. Przodek mieścił 2 JO.

Ocena skuteczności armaty[edytuj | edytuj kod]

Doświadczenia z walk w 1939 r. pokazały, iż armata ta była bronią bardzo skuteczną. Niewielkie wymiary pozwalały na szybkie i łatwe ukrycie działka, zaś siła ognia była wystarczająca, by zniszczyć wszystkie typy czołgów biorących udział w agresji na Polskę. Armata ta mogła przebić pancerz grubości 40 mm z odległości 100 m. Jednak podczas Kampanii wrześniowej większość niemieckich czołgów miała dużo cieńszy pancerz (Panzer I, Panzer II, Panzer III o grubości 15 mm, a najcięższy z nich Panzer IV miał w 1939 roku pancerz grubości 30 mm). Niska masa armaty powodowała, iż była ona niezwykle mobilna, szczególnie kiedy wyposażono w nią oddziały kawaleryjskie, mogące przemieszczać armatę praktycznie w dowolnym terenie. Te zalety spowodowały, iż broń ta cieszyła się u żołnierzy polskich dobrą reputacją. Rok 1939 był jednym z ostatnich, w których armata ta prezentowała dużą wartość bojową. Kolejne modele czołgów były coraz większe, coraz lepiej opancerzone i czas małokalibrowych działek przeciwpancernych dobiegł końca.

Zachowane egzemplarze[edytuj | edytuj kod]

W Polsce[edytuj | edytuj kod]

  • Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie[1].
    • Armata ppanc. kal. 37 mm wz. 36, o numerze fabrycznym nr 1167, wyprodukowana w 1938 r. przez zakłady Stowarzyszenia Mechaników Polskich z Ameryki w Pruszkowie, wykorzystywana przez 21 Warszawski Pułku Piechoty "Dzieci Warszawy", odnaleziona w 1964 r. w Warszawie
    • Armata ppanc. kal. 37 mm wz. 36 o numerze fabrycznym nr 470, wyprodukowana w 1936 r. przez zakłady Stowarzyszenia Mechaników Polskich z Ameryki w Pruszkowie, odkopana w Warszawie na Saskiej Kępie jesienią 1975 r.
    • Armata ppanc. kal. 37 mm wz. 36 o numerze fabrycznym nr 137, wyprodukowana w 1937 r. przez szwedzką firmę Bofors, wykorzystywana przez 79 Pułk Piechoty, odnaleziona 5 września 1979 r., w czasie prac ziemnych na budowie szpitala Bródnowskiego.
  • Stowarzyszenie Rekonstrukcji Historycznej Muzeum WST Westerplatte[2] - Dwie armaty tego typu zostały zakupione ze Szwecji i Finlandii przez członków Stowarzyszenia ze środków sponsorów oraz własnych funduszy i znajdują się w zbiorach tego Stowarzyszenia, biorąc udział w różnych rekonstrukcjach historycznych[3].

Za granicą[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]