79 Pułk Piechoty (II RP)
| 79 Pułk Piechoty | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | 1919 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Nazwa wyróżniająca | Strzelców Słonimskich |
| Patron | Lew Sapieha |
| Tradycje | |
| Święto | 26 lipca |
| Nadanie sztandaru | 15 lipca 1923 |
| Rodowód | Białostocki Pułk Strzelców |
| Działania zbrojne | |
| wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Słonim |
| Podporządkowanie | 20 Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | piechota |
79 pułk piechoty Strzelców Słonimskich imienia Hetmana Lwa Sapiehy (79 pp) – oddział piechoty Samoobrony Litwy i Białorusi, i Wojska Polskiego II RP.
Powstał z przemianowania Białostockiego Pułku Strzelców, który organizacyjnie należał do Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a po jej reorganizacji w październiku 1919 wszedł w skład IV Brygady 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. 12 października 1921 przemianowany został na 79 Pułk Piechoty i podporządkowany dowódcy 20 Dywizji Piechoty.
Święto pułkowe - 26 lipca dla upamiętnienia walk nad Uszą.
Pułk stacjonował w garnizonie Słonim (batalion zapasowy w Berezie Kartuskiej).
W kampanii wrześniowej 1939 walczył w składzie 20 DP (Armii "Modlin").
Spis treści |
[edytuj] Pułk w okresie pokoju
Na podstawie rozkazu wykonawczego MSWojsk. o wprowadzeniu organizacji na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930, pułk zaliczony został do typu III pułków piechoty o stanach zbliżonych do wojennych. Na czas wojny przewidywany był do działań osłonowych. Corocznie otrzymywał ok.1010 rekrutów. Jego obsadę stanowiło 68 oficerów i 2200 podoficerów i żołnierzy[1].
[edytuj] Strzelcy słonimscy
Dowódcy pułku:
- ppłk piech. Stefan Pasławski (16 XII 1918 - 23 VI 1920)
- ppłk piech. Izydor Modelski (23 VI - 25 VII 1920)
- ppłk piech. Izydor Szulc (26 VII 1920 - 19 IX 1921)
- ppłk piech. Marian Turkowski (19 IX 1921 - 9 VII 1933)
- płk dypl. Tadeusz Trapszo (9 VII 1933 - 1 III 1937)
- płk dypl. Józef Englicht (1 III 1937 - 23 III 1939)
- płk dypl. Konstanty Zaborowski (23 III - IX 1939)
Oficerowie pułku:
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
|
|
|
[edytuj] Sztandar
Nadanie sztandaru i zatwierdzenie jego wzoru ujęte zostało w Dzienniku Rozkazów MSWojsk. z 1923, nr 43, poz. 555. Sztandar ufundowało społeczeństwo ziemi słonimskiej. Wręczył go pułkowi 15 lipca 1923 w Słonimie gen. Stanisław Szeptycki. Sztandar w momencie kapitulacji Warszawy we wrześniu 1939 r. został zakopany na Żeraniu - odcinku powierzonemu do obrony pułkowi. Jego szczątki zostały odnalezione przypadkiem w czasie prac ziemnych w marcu 1990 r.[2] Jego replika została wykonana na emigracji w roku 1980 przez koło pułkowe 79 pułku piechoty.
Przypisy
- ↑ Zdzisław. Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007, s. 65. ISBN 978-83-11-10206-4.
- ↑ Sekret Tarasu
[edytuj] Bibliografia
- "Almanach oficerski": praca zbiorowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923
- Zdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-11-10206-4.
- "Księga chwały piechoty": komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1992
- Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
