Zinédine Zidane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Zinedine Zidane)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zinédine Zidane
Zinedine Zidane 2008.jpg
Imię i nazwisko Zinédine Yazid Zidane
Data i miejsce
urodzenia
23 czerwca 1972
Marsylia, Francja
Pseudonim Zizou
Pozycja pomocnik
Wzrost 185 cm
Masa ciała 78 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Real Madryt Castilla (trener)
Kariera juniorska
1982–1983
1983–1986
1986–1988
US Saint-Henri
SO Septèmes-les-Vallons
AS Cannes
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1988–1992
1992–1996
1996–2001
2001–2006
AS Cannes
Girondins Bordeaux
Juventus F.C.
Real Madryt
Łącznie
61 (6)
140 (28)
151 (24)
155 (37)
507 (95)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1988–1989
1989–1990
1990–1994
1995
1994–2006
 Francja U-17
 Francja U-18
 Francja U-21
 Francja B
 Francja
4 (1)
6 (0)
20 (3)
1 (0)
108 (31)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2013–2014
2014–
Real Madryt (asystent trenera)
Real Madryt Castilla
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Zinédine Zidane w Wikicytatach Zinédine Zidane w Wikicytatach

Zinédine Yazid Zidane (ur. 23 czerwca 1972 w Marsylii) – francuski piłkarz, występował na pozycji pomocnika. Podczas swojej kariery piłkarza nosił przydomek „Zizou”. 108-krotny reprezentant swojego kraju, z którym zdobył Mistrzostwo Świata 1998 oraz Mistrzostwo Europy 2000. Laureat Złotej Piłki w 1998 roku, najlepszy zawodnik Mistrzostw Świata 2006, na których jako kapitan drużyny narodowej dotarł z nią do finału.

Były zawodnik AS Cannes, Girondins Bordeaux, Juventusu oraz Realu Madryt, z którym w 2002 roku zwyciężył w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Trzy razy wybierany Piłkarzem Roku FIFA, raz wybierany najlepszym zawodnikiem w Europie. W 2004 roku Brazylijczyk Pelé umieścił go na liście stu najlepszych żyjących piłkarzy na świecie.

Piłkarską karierę Zidane zakończył w 2006 roku po mistrzostwach świata.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery i pobyt w AS Cannes[edytuj | edytuj kod]

Zinédine Zidane już w 1982 roku dołączył do szkółki juniorów klubu US Saint-Henri, którego stadion znajdował się w jednej z dzielnic Marsylii – La Castellane. Następnie młody Francuz trenował w juniorskich zespołach SO Septèmes-les-Vallons. W wieku czternastu lat wyjechał z Septèmes-les-Vallons na nabór do ligi juniorów. Wówczas przykuł na siebie uwagę skauta klubu AS Cannes – Jeana Varrauda. Debiut w dorosłej kadrze tej drużyny Zidane zaliczył jako siedemnastolatek, a swoją pierwszą bramkę dla AS Cannes strzelił 8 lutego 1991 roku. W nagrodę za tego gola francuski gracz otrzymał od prezydenta klubu samochód. W debiutanckim sezonie w zespole z Cannes Zidane rozegrał dwa ligowe spotkania, jednak w kolejnych rozgrywkach na boisku nie pojawił się już ani razu. Sezon 1990/1991 rozpoczął już jednak jako podstawowy zawodnik podopiecznych Boro Primoraca i wystąpił w 28 meczach Ligue 1. W kolejnym sezonie zaliczył 31 występów i strzelił pięć bramek, dzięki czemu został jednym z najlepszych strzelców drużyny.

Bordeaux[edytuj | edytuj kod]

Latem 1992 roku Zidane został piłkarzem Girondins Bordeaux. Już od początku pobytu w ekipie „żyrondystów” francuski pomocnik był podstawowym graczem zespołu. Pierwszy sezon w nowym klubie zakończył z 35 występami i 10 bramkami w ligowych rozgrywkach. Razem z Bordeaux Zidane w 1995 roku zwyciężył w Pucharze Intertoto, a w 1996 roku dotarł do finału Pucharu UEFA. Przez cztery lata gry w tym klubie Francuz w linii pomocy miał okazję grać u boku takich piłkarzy jak Bixente Lizarazu, Christophe Dugarry, Richard Witschge oraz Philippe Vercruysse. W 1995 roku chęć pozyskania Zidane’a oraz Dugarryego wyraził trener Blackburn RoversKenny Dalglish. Właściciel zespołu – Jack Walker skomentował to jednak mówiąc „po co kupować Zidane’a, skoro mamy w kadrze Tima Sherwooda?[1]

Juventus[edytuj | edytuj kod]

Zidane (po lewej) i David Beckham w koszulkach Realu Madryt

W czerwcu 1996 roku Zidane podpisał kontrakt ze zwycięzcą Ligi MistrzówJuventusem, do którego trafił za trzy miliony funtów. W drużynie prowadzonej przez Marcello Lippiego grał na pozycji rozgrywającego. Przyczynił się do wywalczenia przez „Starą Damę” mistrzostwa Włoch oraz Pucharu Interkontynentalnego, w którym Juventus pokonał 1:0 Club Atlético River Plate. Podczas sezonu 1996/1997 włoski klub dotarł także do finału Ligi Mistrzów, jednak przegrał wówczas 3:1 z Borussią Dortmund. Pierwszy rok pobytu w Turynie Zidane zakończył z 29 meczami i pięcioma bramkami w Serie A.

Strzelając siedem goli w 32 spotkaniach ligi włoskiej, Zidane pomógł Juventusowi obronić tytuł mistrza kraju. W rozgrywkach Ligi Mistrzów wystąpił trzynaście razy i zdobył pięć bramek, jednak „Stara Dama” w finałowym pojedynku tych rozgrywek przegrała z Realem Madryt 1:0. Rozgrywki ligowe 1998/1999 Juventus zakończył na szóstej pozycji, następnie dwa razy z rzędu zdobył wicemistrzostwo kraju. W 1999 roku zwyciężył w Pucharze Intertoto. Łącznie dla włoskiego zespołu Zidane rozegrał 151 meczów w Serie A i strzelił 24 gole. W Lidze Mistrzów zanotował 35 występów i osiem trafień.

Real Madryt[edytuj | edytuj kod]

W 2001 roku za 76 milionów euro Zidane został zawodnikiem Realu Madryt, dzięki czemu stał się najdroższym piłkarzem w historii[2] aż do 2009 roku. Z ekipą „Królewskich” podpisał czteroletni kontrakt. 15 maja 2002 roku w finale Ligi Mistrzów przeciwko Bayerowi Leverkusen Francuz zdobywając bramkę strzałem z woleja ustalił wynik na 2:1 i zapewnił Realowi dziewiąty w historii klubu triumf w Pucharze Europy[3]. W następnym sezonie Zidane razem ze swoim klubem pokonując w finale Feyenoord Rotterdam zdobył Superpuchar Europy, a ponadto triumfował w rozgrywkach Superpucharu Hiszpanii. Francuskiemu zawodnikowi po raz trzeci przypadła także nagroda Piłkarza Roku FIFA.

Sezon 2005/2006 nie był już dla Zidane’a tak udany. Francuski gracz w meczu przeciwko Sevilli strzelił co prawda swojego pierwszego hat-tricka w karierze, jednak nie odniósł żadnych większych sukcesów. Real z Pucharu Króla został wyeliminowany w półfinale, z Ligi Mistrzów odpadł w 1/8 finału, natomiast w Primera Divisón stracił dwanaście punktów do mistrza kraju – FC Barcelony. W tym sezonie Zidane wystąpił w lidze hiszpańskiej 24 razy (w tym pięć razy wszedł na murawę z ławki rezerwowych), strzelił dziewięć bramek, zaliczył dziesięć asyst, pięć razy został ukarany żółtą kartką[4].

Po wcześniejszej zapowiedzi zakończenia kariery, Zidane ostatni mecz w barwach Realu Madryt rozegrał 7 maja 2006 roku, a jego drużyna zremisowała wówczas na Estadio Santiago Bernabéu z Villarreal CF 3:3. Wszyscy gracze „Królewskich” wystąpili w tym spotkaniu w specjalnych koszulkach, na których poniżej loga klubu widniał napis „ZIDANE 2001–2006”.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Karierę reprezentacyjną rozpoczął w 1986 roku zaczynając od występów w juniorskiej reprezentacji Francji U-15. W tym samym roku juniorska reprezentacja U-15 z nim w składzie wygrała pierwszy w historii Międzynarodowy Turniej o Puchar Syrenki w Warszawie[5]. W latach 1988–1994 Zidane występował młodzieżowych reprezentacjach Francji U-17, U-18 i U-21. W reprezentacjach juniorskich rozegrał łącznie 30 meczów i strzelił cztery gole. W 1995 roku wystąpił w meczu reprezentacji Francji B z Białorusią.

Zidane posiada podwójne obywatelstwo – francuskie i algierskie, a zatem był uprawniony do gry w reprezentacji Algierii. Trener „Les Fennecs” – Abdelhamid Kermali odmówił jednak powoływania go do kadry, ponieważ uważał, że Zidane nie jest wystarczająco szybkim pomocnikiem[6]. „Zizou” zaprzeczył jednak temu w wywiadzie udzielonym w 2005 roku[7].

Pierwszy występ w barwach reprezentacji Francji Zidane zaliczył 17 sierpnia 1994 roku w towarzyskim meczu z Czechami. Spotkanie zakończyło się wynikiem 2:2, „Zizou” na boisku pojawił się w 63 minucie i strzelając dwie bramki zapewnił swojemu zespołowi remis. Aimé Jacquet – ówczesny trener reprezentacji opierał grę swojego zespołu na Éricu Cantonie, jednak gdy ten został zawieszony za kopnięcie jednego z kibiców, główną rolę w drużynie Francji zaczął odgrywać właśnie Zidane. Decyzja ta spowodowała sporą krytykę ze strony fanów oraz mediów, jednak na Mistrzostwach Europy 1996 podopieczni Jacqueta zostali wyeliminowani dopiero w półfinale, kiedy to przegrali po rzutach karnych z Czechami.

Mundial 1998, Euro 2000[edytuj | edytuj kod]

Koszulka reprezentacyjna Zidane’a z numerem 10

W 1998 roku Zidane razem ze swoją reprezentacją wywalczył mistrzostwo świata, a sam został wybrany najlepszym piłkarzem finału według FIFA. Zespół prowadzony przez trenera Jacqueta w meczu finałowym pokonał 3:0 Brazylijczyków, a dwie pierwsze bramki zdobył właśnie „Zizou”. Jeszcze w rundzie grupowej Francuz został ukarany czerwoną kartką i był wykluczony z gry w dwóch spotkaniach.

Kolejnym wielkim turniejem w karierze Zidane’a były Mistrzostwa Europy 2000. Francuzi z sześcioma punktami na koncie wyszli ze swojej grupy z drugiego miejsca, a w ćwierćfinale zagrali z Hiszpanami. Podopieczni Rogera Lemerre’a zwyciężyli 2:1, a jedną z bramek w tym spotkaniu bezpośrednim uderzeniem z rzutu wolnego strzelił właśnie Zidane[8]. Następnie Francuz zapewnił swojej drużynie zwycięstwo w dogrywce półfinałowego pojedynku przeciwko Portugalii, kiedy to zdobył zwycięskiego gola z rzutu karnego w 117 minucie[9]. W finałowym spotkaniu Francuzi także okazali się lepsi od swoich rywali i również po dogrywce pokonali reprezentację Włoch. Po zakończeniu mistrzostw zespół narodowy Francji awansował na pierwsze miejsce w rankingu FIFA.

Mundial 2002, Euro 2004[edytuj | edytuj kod]

W 2002 roku Zidane razem ze swoim zespołem pojechał do Korei Południowej i Japonii na mistrzostwa świata. Impreza w Azji okazała się dla Francuzów zupełnie nieudana, ponieważ obrońcy mistrzowskiego tytułu nie strzelili na niej ani jednego gola i zajęli ostatnie miejsce w swojej grupie[10]. Zidane wystąpił tylko w przegranym 0:2 pojedynku z Danią, ponieważ w dwóch pierwszych meczach nie mógł zagrać z powodu kontuzji uda.

Nieudane dla Francuzów okazały się również Mistrzostwa Europy 2004. Drużyna Jacques’a Santiniego w ćwierćfinale została wyeliminowana przez późniejszych triumfatorów turnieju – Greków. W rundzie grupowej Zidane strzelając bramki w 91 i 93 minucie meczu z Anglią zapewnił swojej reprezentacji zwycięstwo 2:1. Zdobył także jednego z goli w zwycięskim spotkaniu przeciwko Szwajcarii, który zakończył się wynikiem 3:1. W 1/4 finału Francuzi musieli jednak uznać wyższość Grecji, która wygrała 1:0, a w drodze po mistrzostwo Europy pokonała jeszcze Czechy oraz Portugalię.

Koniec kariery i powrót[edytuj | edytuj kod]

Po odpadnięciu reprezentacji Francji z Euro 2004 Zidane postanowił zakończyć reprezentacyjną karierę[11]. W 2005 roku na prośbę trenera drużyny narodowej – Raymonda Domenecha „Zizou” powrócił do reprezentacji by pomóc jej w awansie na Mistrzostwa Świata 2006 i ponownie został wybrany jej kapitanem[12]. Razem z nim do kadry powrócili również Claude Makélélé oraz Lilian Thuram. Pierwszy występ po powrocie Zidane zaliczył 3 września 2005 roku, a Francuzi pokonali wówczas Wyspy Owcze 3:0[13]. 25 kwietnia 2006 roku Zidane zapowiedział, że po mundialu 2006 definitywnie zakończy reprezentacyjną karierę[14].

27 maja tego samego roku Zidane zaliczył swój setny występ w reprezentacji Francji, kiedy to w rozegranym na Stade de France towarzyskim meczu „Trójkolorowi” pokonali 1:0 Meksyk[15]. Był to ostatni mecz, jaki były piłkarz AS Cannes rozegrał na tym stadionie. Zidane został czwartym zawodnikiem w historii drużyny narodowej Francji, który rozegrał dla niej co najmniej 100 meczów. Wcześniej tego wyczynu dokonali tylko Marcel Desailly, Didier Deschamps i Lilian Thuram.

Mundial 2006[edytuj | edytuj kod]

Zidane podczas finału Mistrzostw Świata 2006

Mistrzostwa Świata 2006 Francuzi rozpoczęli od bezbramkowego remisu ze Szwajcarami. W drugim meczu grupowym zaledwie zremisowali 1:1 z Koreą Południową i o ich awansie do dalszej fazy turnieju miał zadecydował ostatni pojedynek z Togo. Zidane w obu pierwszych spotkaniach został ukarany żółtą kartką i nie mógł wystąpić w spotkaniu z podopiecznymi Otto Pfistera[16]. Francuzi zwyciężyli ostatecznie 2:0 i wyszli z grupy z drugiego miejsca[17]. Zidane do gry powrócił na pojedynek 1/8 finału z Hiszpanią, w którym zaliczył asystę oraz zdobył gola w 92 minucie, dzięki czemu ustalił wynik na 3:1 dla „Trójkolorowych”. W ćwierćfinale Francja zwyciężyła 1:0 z Brazylią, jedyne trafienie zaliczył wówczas Thierry Henry, natomiast „Zizou” został wybrany przez FIFA najlepszym zawodnikiem meczu[18]. Cztery dni później – 5 lipca zespół prowadzony przez Raymonda Domenecha wygrał 1:0 w półfinałowym pojedynku przeciwko Portugalii. Jedynego gola zdobył wówczas Zidane, który w 33 minucie skutecznie wykorzystał rzut karny.

Finałowy mecz mistrzostw świata odbył się 9 lipca. Rywalem Francuzów byli Włosi, którzy w swoich wcześniejszych spotkaniach stracili tylko jednego gola. Już w siódmej minucie finałowego pojedynku Zidane wyprowadził swój zespół na prowadzenie po skutecznym wykorzystaniu rzutu karnego. W dziewiętnastej minucie wyrównał Marco Materazzi, a jak się później okazało o zwycięstwie musiała zadecydować dogrywka. W 110 minucie doszło do starcia zdobywców obu goli, w efekcie czego Zidane został ukarany czerwoną kartką (patrz poniżej). Ostatecznie „Squadra Azzura” pokonała Francuzów po rzutach karnych, które zakończyły się wynikiem 5:3. Mimo wszystko Zidane został wybrany najlepszym piłkarzem całego turnieju[19]. Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią po mistrzostwach „Zizou” zakończył piłkarską karierę[20].

Konfrontacja z Marco Materazzim[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu jednej z akcji podczas dogrywki, Zidane i Materazzi zaczęli wycofywać się w kierunku środka boiska. Po krótkiej wymianie zdań Francuz zaczął odchodzić od obrońcy Interu Mediolan. Chwilę później Zidane jednak przystanął, zawrócił, podszedł do Materazziego i uderzył go głową w klatkę piersiową, czym powalił rywala na murawę. Arbiter spotkania – Horacio Elizondo nie zauważył całego zajścia, jednak został o nim poinformowany przez czwartego sędziego – Luisa Medinę Cantalejo[21].

Po konsultacji ze swoimi asystentami, Elizondo ukarał Zidane’a czerwoną kartką w 110 minucie[22][23]. Była to czternasta czerwona kartka, jaką Francuz został ukarany w swojej karierze. „Zizou” po Kameruńczyku Rigobercie Songu został drugim zawodnikiem w historii, który został odesłany do szatni w dwóch różnych edycjach mistrzostw świata[24]. Francuz został także czwartym piłkarzem, który został ukarany czerwoną kartką w finałowym meczu mundialu i pierwszym, który został nią ukarany w dogrywce[23].

Prowokacje[edytuj | edytuj kod]

Zapis wideo daje do zrozumienia, że Zidane’a sprowokowały słowa wypowiedziane przez Materazziego. „The Times”, „The Sun” oraz „Daily Star” zatrudniły osoby zajmujące się odczytywaniem słów z ruchu ust, których zadaniem było rozszyfrowanie tego, co powiedział włoski defensor. Wszystkie te gazety opublikowały informację, jakoby Materazzi używając wulgarnych słów obraził matkę Zidane’a. W 2008 roku „The Sun” i „Daily Star” przeprosiły za pomyłkę, natomiast „The Times” nie złożyło w tej sprawie jeszcze żadnych wyjaśnień[25][26].

W pierwszej wypowiedzi na temat meczu finałowego Zidane tylko częściowo wyjaśnił swoje zachowanie, mówiąc, że jego reakcję spowodowało obrażenie przez Materazziego matki oraz siostry Francuza[27]. Włoski piłkarz zaprzeczył tym zarzutom i utrzymywał, że zachowanie Zidane’a było aroganckie i naganne, natomiast jego uwagi są trywialne[28][29]. Materazzi powtarzał również, że nie obraził matki rywala (która w tym czasie była chora). Powiedział „nie mógłbym obrazić jego matki; moja matka zaginęła, gdy miałem piętnaście lat i wciąż czuję emocje, mówiąc o niej”.

W późniejszym czasie były kapitan reprezentacji Francji powiedział, że po usłyszeniu wyzwisk Materazziego na temat swojej rodziny wolał uderzyć go, niż dłużej tego słuchać. Zidane przeprosił również za swoje zachowanie, jednak dał do zrozumienia, że nie żałuje swojej decyzji, natomiast całej zaistniałej sytuacji winien jest Materazzi[30][31][32]. Dwa miesiące później zawodnik Interu Mediolan publicznie przeprosił Zidane’a. Przedstawił również swoją wersję wydarzeń, według której w jednej z akcji trzymał Francuza za koszulkę, po czym ten powiedział „jeśli tak bardzo chcesz moją koszulkę, to dam ci ją po meczu”. Włoch miał natomiast odpowiedzieć „wolałbym twoją siostrę”[33]. W jednym z późniejszych wywiadów Materazzi powiedział, że wypowiadając to zdanie użył wulgaryzmu obrażając tym samym siostrę Francuza[34].

Reakcje[edytuj | edytuj kod]

Wikinews-logo.svg
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Zidane i Materazzi ukarani

Prezydent Francji – Jacques Chirac nazwał Zidane’a bohaterem narodowym oraz „człowiekiem z sercem i przekonaniem[35]. Chirac następnie oznajmił, że zachowanie Francuza nie było godne naśladowania, ale wytłumaczyć je można tym, że Francuz został sprowokowany[36]. Algierski prezydent – Abdelaziz Bouteflika wyraził solidarność z Zidane’em w liście poparcia. W późniejszym czasie francuska gazeta Le Figaro nazwała zachowanie francuskiego piłkarza „odpychającym i niedopuszczalnym[37]. Redaktor naczelny L'Équipe porównał Zidane’a do Muhammada Ali, ale dodał również, że w przeciwieństwie do „Zizou” Ali, Jesse Owens oraz Pelénigdy nie złamali najbardziej elementarnych zasad sportu”. Zapytał również jak Zidane wytłumaczy swój atak na Materazziego przed milionami dzieci na całym świecie, ale następnego dnia przeprosił za ten komentarz[38]. Tygodnik „Time” potraktował incydent jako symbol europejskiego „zmagania się z wielokulturowością[39]. Pomimo zaistniałej sytuacji i krytyki jaka spłynęła na Zidane’a, sponsorzy Francuza postanowili nie zrywać z nim swoich kontraktów[40]. Francusko-kolumbijska polityk, Íngrid Betancourt, która przez sześć lat była więziona przez FARC, po odzyskaniu wolności wyraziła uznanie dla czynu Zidane’a i stwierdziła, że zrobiłaby to samo[41]”.

Incydent ten był szeroko rozpowszechniony w internecie oraz kulturze popularnej. Oprócz mnóstwa parodii filmu przedstawiającego zajście powstała także piosenka pod tytułem Coup de Boule, która dotarła do szczytów francuskich list przebojów.

Nowa książka, The Hidden Face Of Zidane, która została napisana przez dziennikarza Besma Lahouriego i opublikowana we wrześniu 2008 roku wykazała, że Zidane musiał wyrazić ubolewanie z powodu zaistniałej sytuacji po rozmowie ze swoim kuzynem[42].

W świetle oświadczenia Zidane’a, FIFA wszczęła postępowanie dyscyplinarne w sprawie wyjaśnienia szczegółów incydentu. FIFA potwierdziła prawidłowość decyzji sędziego Elizondo, odrzucając możliwość, by Cantalejo wykorzystał do oceny zachowania Francuza transmitowany na telebimie zapis wideo[43]. Ostatecznie Materazzi został ukarany karą finansową pięciu tysięcy franków szwajcarskich oraz dwoma meczami dyskwalifikacji. Francuz dostał natomiast karę 7,5 tysiąca franków szwajcarskich oraz zakaz gry w trzech spotkaniach. Jako że zakończył już jednak piłkarską karierę, przez trzy dni dobrowolnie wykonywał prace społeczne na rzecz FIFA[44].

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

26 czerwca 2013 roku Carlo Ancelotti poinformował, że Zinedine Zidane będzie drugim trenerem Realu Madryt. W czerwcu 2014 został trenerem Realu Madryt Castilla[45].

Działalność charytatywna[edytuj | edytuj kod]

Zidane podczas konferencji prasowej

24 lutego 2007 roku Zidane pojechał do północnej Tajlandii, gdzie zagrał w charytatywnym meczu na rzecz fundacji Keuydaroon, która pomaga dzieciom chorym na AIDS. Pojedynek zakończył się remisem 2:2, a spotkanie przyniosło dochody w postaci 260 tysięcy batów[46].

19 listopada tego samego roku Zidane wziął udział w piątym meczu przeciwko biedzie panującej w Máladze, który także zakończył się wynikiem 2:2. „Zizou” znany jest także ze współpracy z Brazylijczykiem Ronaldo w ramach Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju, w którym bierze udział także wielu innych sportowców oraz osoby związane z innymi branżami. Od 2001 roku Zidane jest ambasadorem dobrej woli ONZ[47]. W jednym z wywiadów powiedział „każdy może zrobić coś, żeby uczynić świat lepszym miejscem”.

13 czerwca 2009 jako uczestnik wyprawy charytatywnej wspiął się na Mont Blanc, na szczycie którego zawiesił flagę fundacji walczącej z leukodystrofią[48].

Zinédine Zidane i Ronaldo z okazji trzęsienia ziemi na Haiti zorganizowali mecz rozpoczęty 25 stycznia 2010 roku, zebranych gwiazd piłkarskich przeciwko klubowi SL Benfica. Na stadionie Benfiki Estádio da Luz pojawiło się ponad 50 000 widzów i 60 piłkarzy z różnych krajów. Przed rozpoczęciem gry minutą ciszy uczczono pamięć ofiar trzęsienia ziemi, które nawiedziło Haiti 12 stycznia. W meczu zagrali też piłkarze długo po zakończeniu kariery. Również sam 38-letni Zidane wziął udział w tym meczu. Wydarzenie było częścią Programu Rozwoju ONZ, wspieranego przez UEFA[49].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2004 roku miesięcznik Forbes umieścił Zidane’a na 42. miejscu wśród najlepiej opłacanych sportowców na świecie. Jego zarobki wyniosły wówczas 15,8 miliona dolarów rocznie[50]. Od 2000 roku Zidane regularnie wybierany był jedną z najpopularniejszych francuskich osobistości jednej z gazet. W plebiscycie tym zajmował pierwsze miejsce w latach 2000, 2003, 2004 i 2006, drugie miejsce w 2005 roku i czwarte miejsce w 2001 i 2002 roku[51].

W listopadzie 2006 roku Zidane wybrał się do Bangladeszu, gdzie złożył wizytę triumfatorowi Pokojowej Nagrody Nobla – Muhammadowi Yunusowi[52]. Francuz odwiedził również miejsce urodzenia swoich rodziców oraz spotkał się z prezydentem Algierii – Abdelazizem Butefliką.

Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

„Zizou” miał podpisane kontrakty z takimi firmami jak Adidas, Lego, France Télécom, Orange, Audi, oraz Christian Dior. W swoim ostatnim sezonie w karierze na kontraktach reklamowych zarobił 8,6 miliona euro, natomiast w Realu zarobił 6,4 miliona euro, dzięki czemu znalazł się w pierwszej szóstce najlepiej zarabiających piłkarzy na świecie[53][54].

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Zidane jest z pochodzenia Kabylem. Jego rodzice – Smail i Malika, w 1953 roku emigrowali ze wsi Aguemone w Kabylii w północno-zachodniej Algierii do Paryża, skąd kilka lat później przeprowadzili się do Marsylii. Zidane dorastał w jednej z jej najbiedniejszych dzielnic – Castellane, która była skupiskiem emigrantów z północnej Afryki.

Francuski pomocnik określa siebie jako niepraktykującego muzułmanina[55]. Swoją żonę, byłą tancerkę oraz modelkę – Veronique Fernández poznał, grając dla zespołu AS Cannes podczas sezonu 1991/1992. Ich synowie – Enzo (ur. 1995) gra dla juniorskiej drużyny Real Madrid Juvenil A, Luca (ur. 1998) jest bramkarzem Real Madrid Cadete B[56], Théo (ur. 2002) dla Real Madrid Alevín A, a Elyaz (ur. 2005) w Real Madrid Benjamin B.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1988/89 AS Cannes Francja  Division One 2 0
1989/90 AS Cannes Francja  Division One 0 0
1990/91 AS Cannes Francja  Division One 28 1
1991/92 AS Cannes Francja  Division One 31 5
1992/93 Girondins Bordeaux Francja  Division One 35 10
1993/94 Girondins Bordeaux Francja  Division One 34 6
1994/95 Girondins Bordeaux Francja  Division One 37 6
1995/96 Girondins Bordeaux Francja  Division One 34 6
1996/97 Juventus Włochy  Serie A 29 5
1997/98 Juventus Włochy  Serie A 32 7
1998/99 Juventus Włochy  Serie A 25 2
1999/00 Juventus Włochy  Serie A 32 3
2000/01 Juventus Włochy  Serie A 33 6
2001/02 Real Madryt Hiszpania  Primera División 31 7
2002/03 Real Madryt Hiszpania  Primera División 33 9
2003/04 Real Madryt Hiszpania  Primera División 33 7
2004/05 Real Madryt Hiszpania  Primera División 29 6
2005/06 Real Madryt Hiszpania  Primera División 29 9
Łącznie w Division One 201 34
Łącznie w Serie A 151 24
Łącznie w Primera División 155 37
Łącznie w karierze 507 95

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • UEFA Club Football Awards, najlepszy pomocnik: 1997/1998
  • Najlepszy piłkarz sezonu według UEFA: 2002
  • Piłkarz roku według World Soccer Magazine (pierwsze miejsce): 1998
  • Piłkarz roku według World Soccer Magazine (drugie miejsce): 2000
  • Piłkarz Roku FIFA (pierwsze miejsce) :1998, 2000, 2003
  • Piłkarz Roku FIFA (drugie miejsce): 2006
  • Piłkarz Roku FIFA (trzecie miejsce): 1997, 2002
  • Złota Piłka (pierwsze miejsce) : 1998
  • Złota Piłka (drugie miejsce): 2000
  • Złota Piłka (trzecie miejsce): 1997
  • UEFA Golden Jubilee Poll (najlepszy europejski gracz ostatnich 50 lat): 2004
  • Pierwsze miejsce w głosowaniu internautów z okazji 50-lecia UEFA: 2004
  • Najlepszy zawodnik mistrzostw świata (Złota piłka): 2006
  • Najlepsza jedenastka „FIFPro World XI”: 2005, 2006
  • Srebrny Onze magazynu Onze Mondial: 1998, 2000, 2001
  • Najlepszy piłkarz mistrzostw Europy: 2000
  • Drużyna marzeń FIFA: 1998, 2006
  • Najlepsza jedenastka roku FIFA: 2001, 2002, 2003
  • Kawaler (Chevalier) Orderu Legii Honorowej: od 1998[57]

Przypisy

  1. The Ones That Got Away...Zidane (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  2. Zidane makes record Real switch (ang.). BBC Sport, 09.07.2001. [dostęp 11.10.2008].
  3. Bayer Leverkusen 1 – 2 Real Madrid (ang.). The Guardian, 15.05.2002. [dostęp 11.10.2008].
  4. soccernet.espn.go.com: Zinedine Zidane (ang.). [dostęp 04.03.2009].
  5. Syrenka Cup
  6. The scarred French messiah (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  7. Zidane: j’assisterai Ballon d’Or (fr.). [dostęp 27.09.2008].
  8. Hiszpania Francja 1:2. Wirtualna Polska, 25.06.2000. [dostęp 11.10.2008].
  9. Francja – Portugalia 2 : 1 po dogrywce. Wirtualna Polska, 28.06.2000. [dostęp 11.10.2008].
  10. Arrogant approach finishes favourites (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  11. Zidane quits French national team (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  12. Zidane & Makélélé back for France (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  13. France 3-0 Faroe Islands: Cisse double strike (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  14. Zidane to retire after FIFA World Cup (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  15. Malouda leads France past Mexico (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  16. France 1-1 Korea Republic (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  17. Togo 0-2 France (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  18. Man of the Match: Stage 2 (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  19. Zidane wins Golden Ball award (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  20. Zidane to retire after World Cup (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  21. Fourth Official: I saw Zidane’s Headbutt (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  22. Zidane exits the stage with a walk of shame (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  23. 23,0 23,1 Zidane sent off in extra time for head butt (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  24. 1998 World Cup – France (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  25. Apology to Marco Materazzi (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  26. Materazzi wins Daily Star apology (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  27. Read my lips: the taunt that made Zidane snap (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  28. Materazzi admits to insulting Zidane (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  29. Mondiali 2006: Materazzi, Mai Insultato Madre Zidane (wł.). [dostęp 27.09.2008].
  30. Zidane se livre (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  31. Zidane explains (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  32. Zidane: Materazzi insulted my mother and sister (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  33. Materazzi reveals details of Zidane World Cup slur (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  34. And Materazzi’s exact words to Zidane were... (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  35. French fans praise Zidane despite red card (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  36. Chirac calls Zidane head-butt 'unacceptable' (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  37. French media condemns Zidane (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  38. France baffled by Zidane’s folly (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  39. The Head Butt Furor: A Window on Europe’s Identity Crisis (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  40. Sponsors stick with Zidane despite head-butt (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  41. French Politician Praises Zidane For Matrix Head-Butt (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  42. Zidane Sorry For Materazzi Headbutt (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  43. FIFA to review dramatic World Cup final (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  44. Zidane and Materazzi fined and banned by FIFA (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  45. Zidane to manage Castilla in the 2014/2015 season (ang.). realmadrid.com. [dostęp 6 września 2014].
  46. Zidane big fan of Celtic star Nakamura (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  47. French Soccer Champion Zinedine Zidane to Be Appointed (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  48. Zidane zdobył Mont Blanc (pol.). [dostęp 14.06.2009].
  49. Gwiazdy czarują dla Haiti w charytatywnym meczu w Lizbonie na UEFA.COM (pol.). [dostęp 1 Lipca 2010].
  50. The Best-Paid Athletes (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  51. Le Top 50 des personnalités (fr.). [dostęp 27.09.2008].
  52. Bangladesh hails 'messiah' Zidane (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  53. Icône malgré lui (fr.). [dostęp 27.09.2008].
  54. Warum verdienen Fußballspieler so viel Geld? (niem.). [dostęp 27.09.2008].
  55. Zinedine Zidane Interview: Zinedine Zidane (ang.). [dostęp 27.09.2008].
  56. Portada > Plantilla > Otras Categorías > Infantil B (hiszp.). [dostęp 27.09.2008].
  57. Zidane, candidato al Príncipe de Asturias (hiszp.). [dostęp 27.09.2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Nagrody Zinédina Zidane’a
Poprzednik
Najlepszy zagraniczny piłkarz Serie A
1997
Następca
Ronaldo
Poprzednik
Najlepszy pomocnik Ligi Mistrzów
1997/98
Następca
David Beckham
Poprzednik
Ronaldo
Najlepszy piłkarz roku według World Soccer Magazine
1998
Następca
Rivaldo
Poprzednik
Ronaldo
Złota Piłka
1998
Następca
Rivaldo
Poprzednik
Ronaldo
Piłkarz Roku FIFA
1998
Następca
Rivaldo
Poprzednik
Rivaldo
Piłkarz Roku FIFA
2000
Następca
Luís Figo
Poprzednik
Francesco Totti
Najlepszy piłkarz Serie A
2001
Następca
David Trezeguet
Poprzednik
Andrij Szewczenko
Najlepszy zagraniczny piłkarz Serie A
2001
Następca
David Trezeguet
Poprzednik
Stefan Effenberg
Najlepszy piłkarz Ligi Mistrzów
2001/02
Następca
Gianluigi Buffon
Poprzednik
Ronaldo
Piłkarz Roku FIFA
2003
Następca
Ronaldinho
Poprzednik
Oliver Kahn
Złota Piłka Mistrzostw Świata
2006
Następca
Diego Forlán
Poprzednik
Patrick Vieira
Kapitan reprezentacji Francji
2005/06
Następca
Patrick Vieira
Szablony nawigacyjne