Ford GT40

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ford GT40
Ford GT40
Producent Ford Motor Company
Zaprezentowany 1964
Okres produkcji 1965-1968 (później wiele replik)
Dane techniczne
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupé
Silniki V8 4,2 l 355 KM
V8 4,6 l
V8 7,0 l
Skrzynia biegów 5-biegowa manualna
Rodzaj napędu tylny
Długość 4064 mm
Szerokość 1778 mm
Wysokość 1029 mm
Rozstaw osi 2413 mm
Masa własna 908 kg
Poj. zbiornika paliwa 125 l
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford GT
Ford GT90
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ford GT40supersamochód produkowany przez Ford Motor Company zaprezentowany w 1964 roku w Nowym Jorku. Czterokrotny zwycięzca wyścigu Le Mans w latach 1966 (pierwsze, drugie i trzecie miejsce), 1967 (pierwsze i czwarte), 1968 i 1969 (pierwsze i trzecie). Jego nazwa pochodzi od "Grand Touring" i 40 cali wysokości, stąd GT i 40. Wybudowano go, żeby przełamać hegemonię Ferrari w wyścigach samochodowych (który wygrał Le Mans sześć razy z rzędu w latach 1960-1965). Prędkość maksymalna wyścigowej wersji wynosi 327 km/h.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 60. w wyścigach dominowały samochody Ferrari. Właściciel Ford Motor Company Henry Ford II postanowił zaistnieć w samochodach sportowych. W tym celu starał się wykupić Ferrari za 16 milionów dolarów. Enzo Ferrari najpierw wyraził zgodę, jednak w trakcie finalizacji transakcji wycofał się[1]. Ford postanowił pokonać Ferrari na torze wyścigowym. Dotarły do niego projekty prototypu o nazwie Lola GT (startował w Le Mans w 1963 r., ale nie ukończył zawodów z powodu awarii) Erica Broadleya z firmy Lola Racing Cars. Główny konstruktor firmy Lola Eric Broadley rozpoczął prace nad nowym wozem pod kierunkiem Johna Wyera, byłego szefa Aston Martina. Już kilka miesięcy później opływowe coupe zamieniło się w potężnego Forda GT40[1].

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Mark I[edytuj | edytuj kod]

Ford GT40 Mark I podczas wyścigu na torze Nurburgring w roku 1969

Mark I jest oryginalną wersją GT40. Pierwsze prototypy były napędzane silnikiem V8 o pojemności 4.3 litra, jednak modele produkcyjne miał już pojemność 4.7 litra, silniki pochodziły z popularnego Forda Mustanga. Pięć modeli prototypowych było roadsterami, wliczając to Forda X-1. Wykorzystane zostały skrzynie biegów: Hewland LG500 a w ostatnich modelach automatyczne skrzynie biegów. Zmodyfikowany do wersji Mark II, który był napędzany 7-litrowym silnikiem V8. Model ten posiadał 4-biegową przekładnię Kar Kraft. Samochód zwyciężył 12-godzinnym w wyścigu na torze Sebring.

Mark II[edytuj | edytuj kod]

Ford GT40 Mk II - tył auta

Mark II był napędzany 7-litrowym silnikiem V8 pochodzącym z Forda Galaxie.

Na wyścig na torze Daytona silniki przygotowała firma Mercury, jeden z oddziałów Forda. Z powodu awarii odpadły wszystkie Mark II, co gorsza dla Forda, zespół Ferrari zajął całe podium w tym wyścigu.

Mark III[edytuj | edytuj kod]

Mark III jest wersją drogową Forda GT40. Samochód ten posiadał cztery światła przednie, tył został poszerzony aby zapewnić miejsce bagażowe. Napędzała go jednostka o mniejszej pojemności i mocy niż Mark II (4.7-litrowe V8 o mocy 335 koni mechanicznych).

J-Car[edytuj | edytuj kod]

Prace nad pierwszym J-Car zostały ukończone w marcu 1966 i od razu ustanowił najlepszy czas okrążenia na torze w Le Mans. Ważył on 1210 kilogramów, i był lżejszy od wersji Mark II o 140 kilogramów. Zbudowano drugi model J-Car, który miał wystartować na torze Riverside, za kierownicą którego miał usiąść Ken Miles, jednak podczas tego wyścigu auto to wpadło w poślizg na najszybszej części toru. Podwozie o strukturze "honeycomb" złamało się w trakcie uderzenia, pojazd stanął w płomieniach, a Ken Miles zginął w wypadku. Stwierdzono, że unikalna aerodynamika samochodu o charakterystyce podobnej do vana unosiła ten samochód przy większych prędkościach. Na bazie tej modelu J-Car powstały dwie inne wersje: Mark IV oraz G7A.

Mark IV[edytuj | edytuj kod]

Ford GT40 Mk IV

Wersja Mark IV została opracowana na bazie modelu J-Car. Napędzana była takim samym co w modelu J-Car 7-litrowym V8. Wersja ta brała udział tylko w dwóch wyścigach, na torach Sebring i Le Mans. Oba te wyścigi wygrał Mark IV. Powstało 6 sztuk tej wersji GT40.

G7A[edytuj | edytuj kod]

Ford G7A był samochodem serii CanAm. Zbudowany w 1969 roku na bazie modelu J-Car.

Następcy[edytuj | edytuj kod]

W ciągu całej kariery wyprodukowano jedynie 146 sztuk modelu GT40. Nic dziwnego, że stał się on obiektem pożądania wielu miłośników motoryzacji. Po zakończeniu produkcji wiele firm produkowało bardziej lub mniej udane jego repliki.

W 1995 roku Ford zaprezentował model Ford GT90, który miał być następcą GT40. Planowano wytworzenie 100 egzemplarzy, jednak wyprodukowano tylko trzy.

W 2002 roku zaprezentowano Forda GT zaprojektowanego przez J. Maysa, głównego projektanta Forda. Nie zgodził się on na żadne nowości. Samochód jest bardzo podobny do swojego protoplasty, jest skromnie wyposażony (nie ma nawet klimatyzacji ani elektrycznie otwieranych szyb), jednak wszystkie egzemplarze zostały sprzedane zanim je wyprodukowano.

Dane techniczne(V8 4.2)[edytuj | edytuj kod]

Silnik[edytuj | edytuj kod]

  • V8 4,2 l (4195 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
  • Układ zasilania: cztery gaźnik Weber
  • Średnica cylindra × skok tłoka: 95,50 mm × 72,90 mm
  • Stopień sprężania: b/d
  • Moc maksymalna: 355 KM (261 kW) przy 7200 obr/min
  • Maksymalny moment obrotowy: b/d

Osiągi[edytuj | edytuj kod]

Dane techniczne (V8 4.7)[edytuj | edytuj kod]

Silnik[edytuj | edytuj kod]

  • V8 4,7 l (4727 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
  • Układ zasilania: gaźnik
  • Średnica cylindra × skok tłoka: 101,60 mm × 72,90 mm
  • Stopień sprężania: 10,9
  • Moc maksymalna: 310 KM (228 kW) przy 6000 obr/min
  • Maksymalny moment obrotowy: 446 N•m przy 4200 obr/min

Osiągi[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]