Kościoły Chrystusowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościoły Chrystusowe
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Prezbiterianizm
   └ Baptyzm

Kościoły Chrystusowe – to konserwatywny nurt utworzony na początku XIX wieku przez Thomasa Campbella - irlandzkiego prezbiterianina, który poszukiwał sposobów powrotu do początku kościoła i przywrócenia jedności chrześcijaństwa.

Zamierzeniem Campbella nie było tworzenie nowego wyznania, Kościoła, ale stworzenie społeczności, zrzeszających chrześcijan różnych wyznań. Każdy zbór Kościoła Chrystusowego jest niezależny i nie ma nad sobą organizacji, poza organizacją zborową w skład której wchodzą: starsi, diakoni i pastorzy[1].

W Stanach Zjednoczonych można wyróżnić trzy główne nurty Kościoła Chrystusowego: Churches of Christ, Christian Church (Disciples of Christ) i Christian Churches and Churches of Christ.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

"Kościół Chrystusowy" jest najczęściej używaną przez tę grupę nazwą. Zgodnie z ich bezdenominacyjnym naciskiem, niedawno niektóre zgromadzenia zaczęły identyfikować się przede wszystkim jako wspólnoty kościelne, a wtórnie jako Kościoły Chrystusowe. Główną motywacją za nazwą jest chęć korzystania z biblijnej nazwy – aby zidentyfikować kościół przy użyciu nazwy, która znajduje się w Nowym Testamencie. Zwolennicy są również określani jako Campbellitowie przez naukowców i inne denominacje, ze względu na ich naśladowania nauk Alexandra Campbella, podobny do luteranów czy kalwinistów, ale termin ten jest czasem obraźliwy.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Współczesne Kościoły Chrystusowe mają swoje korzenie historyczne w Ruchu Odrodzenia, co było zbieżne z chrześcijanami całej linii denominacji w poszukiwaniu powrotu do oryginału, Chrześcijaństwo „przed-denominacjonalne”. Uczestnicy tego ruchu budowali doktryny i praktyki bazując na samej Biblii, a nie uznawanie rad tradycji i denominacyjnych hierarchii, które przychodzą do określenia chrześcijaństwa od I n.e. Członkowie Kościołów Chrystusowych wierzą, że Jezus założył tylko jeden Kościół, które obecne podziały między chrześcijanami nie wyrażają woli Bożej i że jedyną podstawą do przywrócenia jedności chrześcijan jest Biblia. Identyfikują się po prostu jako „chrześcijanie”, bez innych religijnych lub denominacyjnych poglądów[2][3][4]. Uważają, że odtwarzają kościół Nowego Testamentu, jaki został ustanowiony przez Chrystusa.[5]

Kościoły Chrystusowe na ogół mają następujące przekonania teologiczne i praktyczne:[6]

  • Autonomiczny, zborowa organizacja kościelna bez denominacyjnego nadzoru. Celowo nie mają głównej siedziby, rady lub innej struktury organizacyjnej powyżej poziomu lokalnego kościoła (kongregacjonalizm);
  • Odmowa posiadania formalnych wyznań lub nieformalnych „wypowiedzi wiary”, preferując poleganie na samej Biblii dla doktryny i praktyki;
  • Lokalne zarządzanie przez mnogość starszych zboru;
  • Chrzest jest przez zanurzenie na dowód wyznania wiary i odpuszczenie grzechów;
  • Tygodniowe przestrzeganie komunii w niedzielę (określane również jako „Wieczerzę Pańską”, lub w brytyjskich zgromadzeń, „łamanie chleba”; oraz wszyscy, ale „bardzo mały segment” używania niesfermentowanego soku z winogron zamiast wina);
  • Praktyka śpiewu a cappella, a odrzucenie muzyki instrumentalnej, podczas nabożeństwa.

Chrzest[edytuj | edytuj kod]

Chrzest został uznany jako ważny obrzęd w całej historii kościoła chrześcijańskiego, ale różnią się w jaki sposób są praktykowane, mianowicie: jaki chrzest jest stosowany, sens i znaczenie chrztu, jego rola w zbawieniu, kto jest kandydatem do chrztu. Chrzest w Kościołach Chrystusowych jest wykonywany tylko przez zanurzenie całego ciała, na podstawie greckiego czasownika Koine βαπτίζω (baptizo), które rozumiane jest jako zanurzać, zatapiać. Ten akt jest postrzegany bardzo, jako śmierć, pogrzebanie i Zmartwychwstanie Jezusa. Kościoły Chrystusowe przywróciły i potwierdziły, że historycznie chrzest przez zanurzenie był stosowany w pierwszym wieku, i że pokrapianie czy zraszanie pojawiły się później, podczas chrztu osób chorych czy w podeszłym wieku, u których to było nie możliwe. Z czasem ta metoda zastąpiła zanurzenie. Tylko ci fizycznie zdolni do wyznania wiary i nawrócenia się, są ochrzczeni (czyli chrzest niemowląt nie jest praktykowany, ponieważ Nowy Testament nie ma przykładu biblijnego). Kościoły Chrystusowe od początku miały najbardziej konserwatywne stanowisko w sprawie chrztu wśród różnych gałęzi Ruchu Odrodzenia. Zrozumienie chrztu przez zanurzenie było niezbędną częścią nawrócenia. Konsekwentnie uczą, że w chrzcie, wierzący podporządkowuje swoje życie w wierze i posłuszeństwie Bogu, a Bóg "przez zasługi krwi Chrystusa, oczyszcza z grzechu i prawdziwie zmienia stan osoby, od cudzoziemca na obywatela królestwa Bożego. Chrzest nie jest pracą ludzką; jest miejscem, gdzie Bóg działa i tylko On może to zrobić". Chrzest jest aktem pasywnej wiary, czy nie jako zasłużonej pracy; to „jest wyznaniem, że osoba nie ma nic do zaoferowania Bogu”. Podczas gdy Kościoły Chrystusowe nie opisują chrztu jako „sakrament”, ich widok może być opisywany jako „sakramentalny”. Widzą moc chrztu pochodzącą od Boga, którą wybrał poprzez skorzystanie z niego jako przejście i zrozumienie integralnej części procesu przemiany, a nie tylko jako jej symbol, wejście do wody czy sam akt. Ostatnim trendem jest podkreślenie przemiany aspektu chrztu: zamiast opisywać ją jako nic więcej niż wymóg prawny lub znak czegoś, co wydarzyło się w przeszłości, jest postrzegane jako „wydarzenie, które wprowadza wierzącego w Chrystusa, gdzie następnie Bóg dokonuje prac przemiany”. Ze względu na przekonanie, że chrzest jest niezbędnym elementem zbawienia, Baptyści uważają, że niektóre Kościoły Chrystusowe popierają doktrynę regeneracji chrzcielnej. Jednak członkowie Kościołów Chrystusowych odrzucają to, twierdząc, że ponieważ wiara i nawrócenie są konieczne, i że oczyszczenie grzechów przez krew Chrystusa, dzięki łasce Boga, chrzest nie jest z natury zbawczym rytuałem. Jeden autor opisuje relację między wiarą i chrztem w ten sposób: „Wiara jest powodem, dla którego osoba jest dzieckiem Boga, chrzest jest czasem, w którym jeden jest włączona do Chrystusa, a więc staje się dzieckiem Bożym”.

Nabożeństwo a cappella[edytuj | edytuj kod]

Kościoły Chrystusowe na ogół łączą brak jakichkolwiek dowodów historycznych, że wczesny kościół używał instrumentów muzycznych podczas nabożeństwa i przekonanie, że nie ma biblijnego poparcia dla stosowania instrumentów w nabożeństwie, i nie powinny być stosowane dzisiaj w kościołach. Kościoły Chrystusowe historycznie praktykowały muzykę a cappella w nabożeństwach i oddzielały się od grup, które tolerowało uwielbienie przy pomocy instrumentów. Biblijne wersety podane przez członków do praktyki a cappella obejmuje:

  • Mt 26,30: „A gdy śpiewał hymn, wyszli w stronę Góry Oliwnej”.
  • Rz 15,9: „W związku z tym będzie cię chwalić wśród pogan, i śpiewać do Twego imienia”;
  • Ef 5,18.19: „... być napełniony Duchem, zwracając siebie przez psalmy i hymny, i pieśni duchowne, śpiewając i grając Panu z całego swojego serca”
  • 1 Kor 14,15: „będę śpiewał duchem, będę też śpiewał ze zrozumieniem również”.
  • Kol 3,16: ". Niech słowo Chrystusa mieszka w was obficie; we wszelką mądrością nauczajcie i napominajcie samych siebie przez psalmy i hymny z duchowych i pieśni, łaski śpiewając Bogu w waszych sercach do Boga"
  • Hbr 2,12: „Opowiem imię twoje braciom moim, w pośrodku kościoła będę śpiewał tobie”.

Doktryna zbawienia (soteriologia)[edytuj | edytuj kod]

Kościoły Chrystusowe są silnie anty-kalwinistyczne. W swym rozumieniu zbawienia i ogólnie obecnej konwersji jako „posłuszeństwo głoszonych faktów ewangelii, a nie w wyniku emocjonalnej, duchowo inicjowanego nawrócenia”. Kościoły Chrystusowe są zdania, że ludzie którzy rozumieją dobro i zło są zgubieni ze względu na grzech. Te zagubione dusze mogą być zbawione, ponieważ Jezus Chrystus, Syn Boży, ofiarował samego siebie jako ofiarę przebłagalną. Dzieci które jeszcze nie rozumieją różnicy dobra i zła, nie mogą dokonać świadomego wyboru między nimi (uważają je za niewinne). Nie ma wyznaczonego „wieku” w którym do tego dochodzi; dopiero kiedy dziecko uczy się różnicy między dobrem a złem, jest gotowe do odpowiedzialności przed Panem (Jakuba 4:17). Kościoły Chrystusowy na ogół uczy, że proces zbawienia obejmuje następujące kroki:

  • musi być właściwie nauczony i usłyszeć (List do Rzymian 10,14);
  • musi uwierzyć lub mieć wiarę (List do Hebrajczyków 11,6);
  • musi się opamiętać, co oznacza odwrócenie się od swojego dawnego stylu życia i wybranie Boże drogi (Dz 17:30);
  • musi wyznać, że Jezus jest Synem Bożym (Dz 8,36-37);
  • musi być ochrzczony na odpuszczenie grzechów (Dz 2,38); i
  • musi żyć wiernie jako chrześcijanin (1 Piotra 2,9).

Kościoły Chrystusowe w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W Polsce nurt Kościołów Chrystusowych liczy ponad 7 tysięcy wiernych zrzeszonych w[7]:

Przypisy

  1. Church of Christ. Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2014-02-18].
  2. "Kościół Jezusa Chrystusa jest nie dominacyjny. Nie jest katolicki, żydowski czy protestancki. Nie został znaleziony podczas 'protestu' pod niczyja instytucją, nie jest on produktem 'reformacji' czy 'ruchu odrodzenia'. Jeston produktem nasienia królestwa (Łukasza 8:11-17), który wzrósł w sercach ludzi." V. E. Howard, What Is the church of Christ? 4 edycja (Revised), 1971, strona 29
  3. Batsell Barrett Baxter and Carroll Ellis, Neither Catholic, Protestant nor Jew, tract, church of Christ (1960) ASIN: B00073CQPM. According to Richard Thomas Hughes in Reviving the Ancient Faith: The Story of churches of Christ in America, William B. Eerdmans Publishing Co., 1996 (ISBN 0-8028-4086-8, ISBN 978-0-8028-4086-8)
  4. Samuel S. Hill, Charles H. Lippy, Charles Reagan Wilson, Encyclopedia of Religion in the South, Mercer University Press, 2005, (ISBN 0-86554-758-0, ISBN 978-0-86554-758-2)
  5. Jill, et al. (2005), "encyklopedia religii", p. 212
  6. Batsell Barrett Baxter, Kim są i w co wierzą Kościoły Chrystusowe?dostepna on-line na w języku angielskim Szablon:Wayback, and here [1], here [2] and here [3]
  7. Mały Rocznik Statystyczny Polski. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2014-06-06]. str. 134-135