Mizrachijczycy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kurdyjscy Żydzi Mizrahi w Rawanduz, północny Irak, 1905.
Jemeński Żyd Mizrahi z wczesnego XX wieku.

Mizrachijczycy (także Mizrahi, z hebr. מזרחים - wschodni, spolszczona forma: Mizrachim; inne nazwy: orientalni, mizrachijscy, lub arabscy Żydzi) - określenie ludności żydowskiej zamieszkującej obszary państw arabskich położonych w Afryce Północnej, na Bliskim Wschodzie, w Azji Środkowej, oraz na Kaukazie. Niekiedy określa się ich jako 'arabskich Żydów', gdyż oprócz wspólnej ziemi, z Arabami łączy ich także język (np. judeo-arabskie dialekty takie jak maghrebi). Nie można jednak zaprzeczyć stwierdzeniu, iż ówcześni Mizrachijczycy utrzymywali przeważnie dobre relacje z tubylczymi Arabami, jak i np. z napływową, jak oni sami, ludnością czarną. Żydzi Mizrachim często utożsamiani są z Żydami sefardyjskimi ze względu na ten sam co oni rytuał (odróżniający ich od Żydów aszkenazyjskich), oraz częste stykanie się tych dwóch grup etniczno-kultowych w świecie (np. wielu Żydów sefardyjskich i arabskich zamieszkuje we Francji, oraz krajach Ameryki Łacińskiej, takich jak np. Argentyna).

Mała grupa Żydów Mizrahi znalazła się również w Polsce. Według źródeł przybyli oni z Imperium Osmańskiego podczas migracji ludów tureckich lub Ormian. Wiadomo, że ich nazwiska często pochodziły od oryginalnych - hebrajskich imion, lub genezy swojego ludu (np. Abrama, Salomona lub czasami Araba - jako, że nieraz byli określani tym mianem), a z czasem zyskiwały polskie końcówki (np. 'czyk' - znaczącą "syn" - mówiącą o pochodzeniu przodków, podczas gdy np. 'ski', czy 'wicz' przyjmowane były raczej przez Żydów aszkenazyjskich). Po swym osiedleniu Mizrachijczycy zaczęli mieszać się z Aszkenazyjczykami, co sprawiło stopniowy zanik ich egzotycznych obyczajów, jako że według tradycji żydowskie dzieci urodzone w Europie mając jednego rodzica z kultury arabskiej, a drugiego aszkenazyjskiego, musiały być od początku wychowywane na Aszkenazyjczyków, podczas gdy korzenie ich rodów od strony nieaszkenazyjskiego rodzica sięgały Turcji, Syrii, Libanu, a nawet Egiptu. Były to wyniki silnej asymilacji tej ludności, która w XVI wieku osiedliła się na terytorium Polski.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]