Język zarfatit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
צרפתית
Obszar północna Francja, zachodnie Niemcy
Liczba mówiących język wymarły w XIV w.
Ranking poza rankingiem
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
*Języki romańskie
**Języki zachodnioromańskie
***język zarfatit
Pismo hebrajskie
Status oficjalny
język urzędowy nigdzie
Kody języka
ISO 639-1 brak
ISO 639-2 zrp
SIL zrp
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka zarfatit
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko-zarfatit online

Zarfatit lub język żydowskofrancuski (צרפתית, fr.: zarphatic, tsarfatit) to język wymarły z grupy romańskich, używany przez Żydów w północnej Francji oraz w zachodnich Niemczech w okresie od XI w. do XV w. Rozwinął się z języka starofrancuskiego i zawierał niewiele zapożyczeń z języka hebrajskiego. Był zapisywany zmodyfikowanym alfabetem hebrajskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa tego języka pochodzi od hebrajskiego słowa Tzarfat – ‘Francja’. Istnieją teorie, że zarfatit był poprzednikiem języka jidysz wśród diaspory żydowskiej w Niemczech.

Pierwsze teksty w tym języku to glosy rabinów Rasziego i Mosze HaDarszana do Tory i Talmudu z XI w. Prześladowania i wygnania Żydów francuskich do Niemiec spowodowały zanik języka zarfatit we Francji i powstanie nowych ośrodków piśmiennictwa w tym języku w takich miastach zachodnich Niemiec, jak Frankfurt nad Menem, Moguncja i Akwizgran. Zarfatit był tam używany aż do końca XIV w., kiedy został wyparty przez jidysz.

Cechy[edytuj | edytuj kod]

Wyjątkową cechą języka zarfatit wśród języków diaspory żydowskiej jest zapisywanie samogłosek przy pomocy systemu nikkud. Inną cechą charakterystyczną jest mała liczba zapożyczeń z języka hebrajskiego, co w opinii niektórych językoznawców kwalifikuje zarfatit raczej jako dialekt języka starofrancuskiego (zapisywany innym alfabetem i z inną ortografią) niż jako odrębny język.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]