Edward Babiuch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Babiuch
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 grudnia 1927
Grabocin
Zastępca przewodniczącego Rady Państwa
Okres od 25 marca 1976
do 18 lutego 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Członek Rady Państwa
Okres od 28 marca 1972
do 18 lutego 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Prezes Rady Ministrów
Okres od 18 lutego 1980
do 24 sierpnia 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Piotr Jaroszewicz
Następca Józef Pińkowski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski LudowejKrzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia)

Edward Mikołaj Babiuch wymowa i. (ur. 28 grudnia 1927 w Grabocinie, obecnie Dąbrowa Górnicza) – polski polityk i ekonomista, poseł na Sejm PRL V, VI, VII i VIII kadencji. W 1980 prezes Rady Ministrów, w latach 1972–1980 członek Rady Państwa (od 1976 zastępca jej przewodniczącego).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie górniczej jako syn Mikołaja i Bronisławy. W latach 1953–1955 słuchacz w Szkole Partyjnej przy KC PZPR, studiował w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie.

Od 1948 członek Polskiej Partii Robotniczej i następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1949–1955 pracował w aparacie organizacyjnym Związku Młodzieży Polskiej, następnie w aparacie Komitetu Centralnego PZPR (od 1955 do 1959 był w nim instruktorem Wydziału Organizacyjnego, w tym od 1958 starszym instruktorem). W latach 1959–1963 sekretarz Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR i kierownik Wydziału Organizacyjnego WKW, od 1964 członek KC. W latach 1963–1965 zastępca kierownika Wydziału Organizacyjnego KC, redaktor naczelny „Życia Partii”, w latach 1965–1970 kierownik Wydziału Organizacyjnego KC. Od grudnia 1970 członek Biura Politycznego KC (do sierpnia 1980) i sekretarz KC (do lutego 1980).

W latach 1972–1976 członek, w latach 1976–1980 zastępca przewodniczącego Rady Państwa. Od lutego do sierpnia 1980 prezes Rady Ministrów. Jako bliski współpracownik Edwarda Gierka zmuszony do odejścia ze stanowisk państwowych i partyjnych, w październiku 1980 odwołany z KC, a w lipcu 1981 wykluczony z partii przez IX Zjazd. Na wezwanie plenum KC zrezygnował także z mandatu poselskiego w grudniu 1980, od 1969 pełnił mandat na Sejm PRL V, VI, VII i VIII kadencji.

W Sejmie był przewodniczącym Komisji Obrony Narodowej (1971–1972) oraz przewodniczącym Klubu Poselskiego PZPR (1972–1980). W latach 1971–1981 był także członkiem prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. W stanie wojennym wraz z innymi przywódcami z poprzedniej ekipy internowany.

Jego żoną jest lekarka chorób zakaźnych prof. dr hab. Lidia Babiuch[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Zieleniewski, Przez lekko uchyloną bramę: Gierek, Jaroszewicz, Babiuch, Cyrankiewicz, Szlachcic i inni, „Omnibus”, Kościan, 1989, ​ISBN 83-85072-32-2​, s. 91, 92.
  2. M.P. z 1955 r. nr 50, poz. 515

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]