Dafne Schippers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dafne Schippers
Ilustracja
Dafne Schippers podczas mistrzostw świata w Londynie (2017)
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1992
Utrecht
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Holandia
Igrzyska olimpijskie
srebro Rio de Janeiro 2016 lekkoatletyka
(bieg na 200 m)
Mistrzostwa świata
Złoto Pekin 2015 bieg na 200 m
Złoto Londyn 2017 bieg na 200 m
Srebro Pekin 2015 bieg na 100 m
Brąz Moskwa 2013 siedmiobój
Brąz Londyn 2017 bieg na 100 m
Halowe mistrzostwa świata
Srebro Portland 2016 bieg na 60 m
Mistrzostwa Europy
Złoto Zurych 2014 bieg na 100 m
Złoto Zurych 2014 bieg na 200 m
Złoto Amsterdam 2016 bieg na 100 m
Złoto Amsterdam 2016 sztafeta 4 × 100 m
Srebro Helsinki 2012 sztafeta 4 × 100 m
Srebro Berlin 2018 bieg na 200 m
Brąz Berlin 2018 bieg na 100 m
Halowe mistrzostwa Europy
Złoto Praga 2015 bieg na 60 m
Srebro Glasgow 2019 bieg na 60 m
Młodzieżowe mistrzostwa Europy
Złoto Tampere 2013 bieg na 100 m
Brąz Tampere 2013 skok w dal
Mistrzostwa świata juniorów
Złoto Moncton 2010 siedmiobój
Brąz Moncton 2010 sztafeta 4 × 100 m
Mistrzostwa Europy juniorów
Złoto Tallinn 2011 siedmiobój

Dafne Schippers (ur. 15 czerwca 1992 w Utrechcie) – holenderska lekkoatletka, wieloboistka i sprinterka.

Kilka miesięcy przed swoimi osiemnastymi urodzinami zdobyła złoty medal seniorskich mistrzostw kraju w hali – w biegu na 60 metrów[1]. W 2010 roku została mistrzynią świata juniorów w siedmioboju[2], podczas tych zawodów biegła także na pierwszej zmianie holenderskiej sztafety 4 × 100 metrów, która zdobyła brązowe medale mistrzostw. W 2011 zdobyła mistrzostwo Europy juniorów w siedmioboju. Złota medalistka mistrzostw kraju w różnych konkurencjach[3]. W 2011 zajęła drugie miejsce w plebiscycie na wschodzącą gwiazdą europejskiej lekkoatletyki organizowanym European Athletics[4].

W 2012 została w Helsinkach wicemistrzynią Europy w biegu sztafetowym 4 × 100 metrów. W 2013 zdobyła złoto w biegu na 100 metrów i brąz w skoku w dal podczas młodzieżowych mistrzostw Europy. W tym samym roku sięgnęła po brąz mistrzostw świata w Moskwie oraz zajęła drugie miejsce w plebiscycie na wschodzącą gwiazdą europejskiej lekkoatletyki organizowanym przez European Athletics[5][6][7]. W 2014 zdobyła dwa złote medale w biegach sprinterskich podczas mistrzostw Europy w Zurychu.

Mistrzyni świata w biegu na 200 metrów z 2015 roku, wicemistrzyni świata na 100 metrów. W obu przypadkach ustanowiła rekordy kraju a na dystansie 200 metrów poprawiła rekord Europy należący od 1979 roku do Marity Koch. Czas 21,63 jest trzecim najszybszym w historii tej dyscypliny. Szybciej pobiegły tylko Amerykanki Florence Griffith-Joyner oraz Marion Jones.

W marcu 2016 zdobyła srebro w biegu na 60 metrów podczas halowych mistrzostw świata. W tym samym roku dwukrotnie stawała na najwyższym stopniu podium na mistrzostwach Europy oraz została wicemistrzynią olimpijską na dystansie 200 metrów. W 2017 startowała na mistrzostwach świata w Londynie, podczas których zdobyła złoto w biegu na 200 metrów oraz brąz na dwa razy krótszym dystansie.

Złota medalistka mistrzostw kraju w różnych konkurencjach. Najlepsza lekkoatletka Europy w 2014 i 2015 roku.

Igrzyska olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik Strata Zwycięzca
11. 4 sierpnia 2012 Wielka Brytania Londyn Siedmiobój 6324 pkt - 631 pkt Wielka Brytania Jessica Ennis
6. 10 sierpnia 2012 Wielka Brytania Londyn sztafeta 4 x 100 m 42,70 s + 1,88 s  Stany Zjednoczone
5. 13 sierpnia 2016 Brazylia Rio de Janeiro bieg na 100 m 10,90 s + 0,19 s Jamajka Elaine Thompson
Silver medal icon.svg 17 sierpnia 2016 Brazylia Rio de Janeiro bieg na 200 m 21,88 s + 0,10 s Jamajka Elaine Thompson
10. 18 sierpnia 2016 Brazylia Rio de Janeiro sztafeta 4 x 100 m 42,78 s -  Stany Zjednoczone


Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik Strata Zwycięzca
9. 1 września 2011 Korea Południowa Taegu bieg na 200 m 22,92 s - Jamajka Veronica Campbell-Brown
8. [8] 4 września 2011 Korea Południowa Taegu sztafeta 4 x 100 m 43,44 s -  Stany Zjednoczone
Bronze medal icon.svg 13 sierpnia 2013 Rosja Moskwa Siedmiobój 6477 pkt - 109 pkt Ukraina Hanna Melnyczenko
13. 18 sierpnia 2013 Rosja Moskwa sztafeta 4 x 100 m 43,26 s -  Jamajka
Silver medal icon.svg 24 sierpnia 2015 Chińska Republika Ludowa Pekin bieg na 100 m 10,81 s + 0,05 s Jamajka Shelly-Ann Fraser
Gold medal icon.svg 28 sierpnia 2015 Chińska Republika Ludowa Pekin bieg na 200 m 21,63 s - -
NF. 29 sierpnia 2015 Chińska Republika Ludowa Pekin sztafeta 4 x 100 m - -  Jamajka -
Bronze medal icon.svg 6 sierpnia 2017 Wielka Brytania Londyn bieg na 100 m 10,96 s + 0,11 s Stany Zjednoczone Tori Bowie
Gold medal icon.svg 11 sierpnia 2017 Wielka Brytania Londyn bieg na 200 m 22,05 s - -
8. 12 sierpnia 2017 Wielka Brytania Londyn sztafeta 4 x 100 m 43,07 s + 1,25 s  Stany Zjednoczone
NS [9] 29 września 2019 Katar Doha bieg na 100 m - - Jamajka Shelly-Ann Fraser

Mistrzostwa Europy[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik Strata Zwycięzca
5. 30 czerwca 2012 Finlandia Helsinki bieg na 200 m 23,53 s + 0,48 s Ukraina Marija Riemień
Silver medal icon.svg 1 lipca 2012 Finlandia Helsinki sztafeta 4 x 100 m 42,80 s + 0,29 s  Niemcy
Gold medal icon.svg 13 sierpnia 2014 Szwajcaria Zurych bieg na 100 m 11,12 s - -
Gold medal icon.svg 15 sierpnia 2014 Szwajcaria Zurych bieg na 200 m 22,03 s - -
NF. 17 sierpnia 2015 Szwajcaria Zurych sztafeta 4 x 100 m - -  Wielka Brytania
Gold medal icon.svg 8 lipca 2016 Holandia Amsterdam bieg na 100 m 10,90 s - -
Gold medal icon.svg 10 lipca 2016 Holandia Amsterdam sztafeta 4 x 100 m 42,04 s - -
Bronze medal icon.svg 7 sierpnia 2018 Niemcy Berlin bieg na 100 m 10,99 s + 0,14 s Wielka Brytania Dina Asher-Smith
Silver medal icon.svg 11 sierpnia 2018 Niemcy Berlin bieg na 200 m 22,14 s + 0,25 s Wielka Brytania Dina Asher-Smith
Silver medal icon.svg 12 sierpnia 2018 Niemcy Berlin sztafeta 4 x 100 m 42,15 s + 0,27 s  Wielka Brytania

Halowe mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik Strata Zwycięzca
10. 11 marca 2012 Turcja Stambuł bieg na 60 m 7,25 s - Jamajka Veronica Campbell-Brown
10. 9 marca 2014 Polska Sopot bieg na 60 m 7,18 s - Jamajka Shelly-Ann Fraser
Silver medal icon.svg 19 marca 2016 Stany Zjednoczone Portland bieg na 60 m 7,04 s + 0,02 s Stany Zjednoczone Barbara Pierre
5. 2 marca 2018 Wielka Brytania Birmingham bieg na 60 m 7,10 s + 0,13 s Wybrzeże Kości Słoniowej Murielle Ahouré

Halowe mistrzostwa Europy[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik Strata Zwycięzca
11. 5 marca 2011 Francja Paryż bieg na 60 m 7,30 s - Ukraina Ołesia Powch
4. 3 marca 2013 Szwecja Göteborg bieg na 60 m 7,14 s + 0,04 s Ukraina Marija Riemień
Gold medal icon.svg 8 marca 2015 Czechy Praga bieg na 60 m 7,05 s - -
Silver medal icon.svg 2 marca 2019 Wielka Brytania Glasgow bieg na 60 m 7,14 s + 0,05 s Polska Ewa Swoboda

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

10 lipca 2016 w Amsterdamie Schippers, razem z koleżankami z reprezentacji, ustanowiła aktualny rekord kraju w sztafecie 4 × 100 metrów – 42,04.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. NC Apeldoorn NED 6-7 February 2010 Indoor (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 29 maja 2010].
  2. 2010 IAAF World Junior Championships – Women’s Heptathlon, iaaf.org [dostęp 2010-07-24] (ang.).
  3. NC Apeldoorn NED 12-13 February 2011 Indoor, tilastopaja.org [dostęp 2011-02-13] (ang.).
  4. Jodie Williams voted women’s 2011 European Athletics Rising Star, European Athletics [dostęp 2011-09-30] [zarchiwizowane z adresu 2012-07-30] (ang.).
  5. BOHDAN BONDARENKO AND ZUZANA HEJNOVA NAMED 2013 EUROPEAN ATHLETES OF THE YEAR, IAAF [dostęp 2013-10-13] (ang.).
  6. Maciej Jałoszyński, Paweł Fajdek trzeci w plebiscycie European Athletics, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2013-10-13] (pol.).
  7. Bondarenko, Hejnová, Bekrić, Hinriksdottir crowned at European Athletics Awards Night, European Athletics [dostęp 2013-10-13] [zarchiwizowane z adresu 2013-10-12] (ang.).
  8. Holenderska sztafeta, nie awansowała do finału. Jednak po dyskwalifikacji za doping, reprezentantek Trynidad i Tobago Trynidadu i Tobago, które zajęły w nim 4 miejsce, Holenderki przesunięto w klasyfikacji końcowej na 8 miejsce. Jako najszybszą drużynę, która nie awansowała.
  9. Schippers zakwalifikowała się do finału, jednak w nim nie wystartowała

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]