Eddie Rips Up the World Tour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eddie Rips Up the World Tour
Ilustracja
Trasa koncertowa zespołu Iron Maiden
Promowane albumy HOIM 1: The Early Days
trasa retrospektywna 1
Lokalizacje Ameryka Północna, Europa
Data rozpoczęcia 28 maja 2005
Data zakończenia 31 sierpnia 2005
Liczba koncertów 48
Odwołanych: 2
Trasy koncertowe zespołu Iron Maiden

Eddie Rips Up the World Tour – pierwsza retrospektywna trasa koncertowa grupy Iron Maiden przypadająca na rok 2005. Repertuar koncertów został oparty na programie pierwszych czterech albumów studyjnych (Iron Maiden, Killers, The Number of the Beast oraz Piece of Mind), w zamyśle tournee miało pomóc zaprezentować młodemu pokoleniu widzów, zawartość retrospektywnego zestawu DVD The Early Days wydanego w listopadzie 2004 roku[1].

Tournee było pierwszym koncertowym przedsięwzięciem zespołu o skali stadionowej, grupa wystąpiła jako gwiazda największych festiwali oraz dała indywidualne koncerty na stadionach. Do historii przeszedł (wyprzedany w ciągu 90 minut) koncert dla 60 tys. widzów na Ullevi Stadium w szwedzkim Göteborgu, 9 lipca 2005 roku. Show było w całości transmitowane na żywo przez szwedzkie radio i telewizję dla 60 mln słuchaczy[2]. Zespół wraz z Black Sabbath był co-headlinerem największego amerykańskiego festiwalu muzycznego "Ozzfest".

Ostatni spektakl trasy amerykańskiej (20 sierpnia 2005, Hyundai Pavilion w San Bernardino) został zapamiętany jako jeden z największych skandali w karierze grupy. W trakcie tournee, wokalista grupy Bruce Dickinson nie szczędził cierpkich komentarzy odnośnie programów w rodzaju Reality TV, dokładnie w stylu „Rodziny Osbourne’ów” – którego bohaterem był m.in. wokalista Black Sabbath, Ozzy Osbourne[3].

Znacznie lepsze przyjęcie koncertów Iron Maiden, oraz fakt, iż byli oni samodzielną gwiazdą kilku przystanków festiwalu trasy (ze względu na niedyspozycję Ozzy'go Osbourne'a) sprawiło, iż w koncertowym tłumie znalazły się wynajęte przez Sharon Osbourne osoby, których zadaniem było sabotowanie koncertów Iron Maiden, rzucając w ich kierunku jajka, butelki oraz monety – wprost z pierwszych rzędów widowni. Wielokrotnie wyłączano system PA, odcinano zasilanie mikrofonu Dickinsona oraz instrumentów całego zespołu[4]. Członkowie innych formacji biorących udział w festiwalu, byli rekrutowani w celu wywoływania dalszych zakłóceń, m.in. wkroczenia na estradę z amerykańską flagę podczas „The Trooper”. Wysiłki organizatorów i managementu Ozzy Osbourne'a spełzły na niczym, co więcej niewzruszona postawa głównych bohaterów zjednała im sympatię wielotysięcznych rzesz widzów. Krótko po trasie z Iron Maiden, Sharon Osbourne jednoznacznie stwierdziła, iż kocha Iron Maiden, zaś wszystkiemu winny był Bruce Dickinson[5].

Menadżer Iron Maiden, Rod Smallwood wystosował specjalną notę dla mediów, w której rzeczowo omówił kulisy incydentu oraz motywów skandalicznego zachowania organizatorów festiwalu, stwierdzając jednoznacznie, iż „(...) było to najmniej profesjonalne, najbardziej podłe postępowanie organizatorów, z jakim spotkałem się w 30-letniej karierze muzycznego impresario”. 48 koncertów trasy w 20 krajach, przyciągnęło niemal 1,5 mln widzów w Europie i Ameryce Północnej[6].

Supporty[edytuj | edytuj kod]

Setlista[edytuj | edytuj kod]

  • Introdukcja: „The Ides of March” (z albumu Killers, 1981) na każdym koncercie trasy.
  1. „Murders in the Rue Morgue” (z albumu Killers, 1981)
  2. „Another Life” (z albumu Killers, 1981)
  3. „Prowler” (z albumu Iron Maiden, 1980)
  4. The Trooper(z albumu Piece of Mind, 1983)
  5. „Remember Tomorrow” (z albumu Iron Maiden, 1980)
  6. „Where Eagles Dare” (z albumu Piece of Mind, 1983)
  7. Run to the Hills(z albumu The Number of the Beast, 1982)
  8. „Revelations” (z albumu Piece of Mind, 1983)
  9. „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981)
  10. „Die With Your Boots On" (z albumu Piece of Mind, 1983)
  11. „Phantom of the Opera” (z albumu Iron Maiden, 1980)
  12. The Number of the Beast(z albumu The Number of the Beast, 1982)
  13. Hallowed Be Thy Name(z albumu The Number of the Beast, 1982)
  14. „Iron Maiden” (z albumu Iron Maiden, 1980)

Bisy

  1. Running Free(z albumu Iron Maiden, 1980)
  2. „Drifter” (z albumu Killers, 1981)
  3. Sanctuary(z albumu Iron Maiden, 1980)

Uwagi:

  • W przeciwieństwie do wersji oryginalnej utwór „Murders in the Rue Morgue” (z albumu Killers, 1981) zagrano bez delikatnego wstępu, rozpoczynając całość od kanonady perkusyjnej[8].
  • Utwór „Charlotte the Harlot” (z albumu Iron Maiden, 1980) został po pierwszych dwóch koncertach trasy (Praga i Chorzów) zastąpiony kompozycją „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981)[8].
  • Była to pierwsza od 1992 roku trasa, na której zrezygnowano z wykonania hymnicznego „Fear of the Dark” mimo usilnych próśb fanów (Chorzów)[8].
  • Podczas festiwalowej trasy amerykańskiej, program koncertów obejmował zazwyczaj 11 kompozycji[9] jedynie w przypadku indywidualnych koncertów powrócono do pełnowymiarowej setlisty, złożonej z 17 kompozycji[8].

Oprawa trasy[edytuj | edytuj kod]

Scenografia wykorzystana na potrzeby tournee, nawiązywała do ilustracji okładkowej DVD The Early Days. Estradę otaczały wybiegi oparte na planie podkowy, udekorowane planszami z reprodukcją murów i ścian budynków, ozdobionych plakatami grupy z epoki Live at the Rainbow, oraz Iron Maiden i Killers. Na krańcach wybiegów znajdowały się latarnie znane z okładek obu płyt oraz tabliczka z napisem „Acacia Avenue”[10].

Eddie 2005

Rozbudowany system oświetleniowy składał się z siedmiu trójkątnych ramp z reflektorami i rzutnikami, opartych na projekcie znanym z 1983 roku. W głębi sceny pojawiała się ogromna kotara z neonem LED wyświetlającym liczbę 666, tradycyjnie już zaprezentowano ogromne backdropy z ilustracjami płyt i singli, nawiązujące do wykonywanej kompozycji oraz (na początku koncertów) otoczony halogenami kilkumetrowy trójkąt z wizerunkiem Eddiego znanego z albumu Killers. Nie zabrakło również pirotechniki oraz specjalnych układów choreograficznych. W trakcie prezentacji utworu „The Number of the Beast” na scenie pojawiały się modelki przebrane za diabelskie kapłanki, zaś na widzów spoglądała mechatroniczna lalka Bafometa. Po raz pierwszy na szerszą skalę wykorzystano telebimy stadionowe, emitujące obraz na znaczne odległości. W przypadku kolejnych tras obecność wideo - ekranów stała się standardem na niemal każdym show[11].

Zespół zabrał w trasę aż cztery różne wersje maskotek Eddiego. Podczas kilku koncertów w kulminacyjnym momencie prezentacji utworu „Iron Maiden”, oczom publiczności ukazywała się kilkumetrowa, nadmuchiwana głowa Eddiego, wyglądająca identycznie jak na okładce debiutanckiego albumu z 1980 roku. Aczkolwiek w przypadku większości koncertów zastąpiono ją popiersiem wielkiego Eddiego pamiętanym z „Give Me Ed... 'Til I'm Dead Tour”. Mobilny Eddie pojawiał się podczas prezentacji utworu „Drifter”, zarówno w wersji z okładki albumu Piece of Mind oraz jako replika kukły używanej podczas trasy „The Beast on the Road[12].

Daty trasy[edytuj | edytuj kod]

UWAGA! w wyniku aktualizacji danych, nazwy obiektów nie muszą się pokrywać ze stanem pierwotnym, znanym z materiałów prasowych grupy.

Data Miasto Kraj Obiekt
Europa
28 maja 2005 Praga Czechy Czechy T-Mobile Arena
29 maja 2005 Chorzów Polska Polska Stadion Śląski
31 maja 2005 Graz Austria Austria Stadthalle
4 czerwca 2005 Nürburgring Niemcy Niemcy Rock am Ring
5 czerwca 2005 Norymberga Rock im Park
7 czerwca 2005 Reykjavík Islandia Islandia Egilshöll
11 czerwca 2005 Bolonia Włochy Włochy Gods of Metal
12 czerwca 2005 Zurych Szwajcaria Szwajcaria Spirit of Music Festival
16 czerwca 2005 Lizbona Portugalia Portugalia Pavilhão Atlântico
18 czerwca 2005 Murcja Hiszpania Hiszpania Lorca Rock Festival
21 czerwca 2005 Ateny Grecja Grecja Terra Vibe Park
25 czerwca 2005 Paryż Francja Francja Parc des Princes
26 czerwca 2005 Dessel Belgia Belgia Graspop Metal Meeting
28 czerwca 2005 Oslo Norwegia Norwegia Oslo Spektrum
29 czerwca 2005
2 lipca 2005 Lipsk Niemcy Niemcy With Full Force
3 lipca 2005 Weert Holandia Holandia Bospop
6 lipca 2005 Helsinki Finlandia Finlandia Hartwall Arena
7 lipca 2005
9 lipca 2005 Göteborg Szwecja Szwecja Ullevi Stadium
Ameryka Północna Ozzfest 2005
15 lipca 2005 Mansfield, Massachusetts Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Tweeter Center
16 lipca 2005[a] Québec, Québec Kanada Kanada Colisée Pepsi
17 lipca 2005 Hartford, Connecticut Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Dodge Music Center
19 lipca 2005 Camden, New Jersey Tweeter Center
21 lipca 2005 Corfu, Nowy Jork Darien Lake Center
23 lipca 2005 Burgettstown, Pensylwania Post-Gazette Pavilion
24 lipca 2005 Bristow, Wirginia Nissan Pavilion
26 lipca 2005 Holmdel, New Jersey PNC Bank Arts Center
27 lipca 2005
30 lipca 2005 Tinley Park, Illinois Tweeter Center Chicago
31 lipca 2005 Noblesville, Indiana Verizon Wireless Music Center
2 sierpnia 2005 Columbus, Ohio Germain Amphitheatre
3 sierpnia 2005[b] Toronto, Ontario Kanada Kanada Molson Amphitheatre
4 sierpnia 2005 Clarkston, Michigan Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone DTE Energy Music Theatre
6 sierpnia 2005 East Troy, Wisconsin Alpine Valley Music Theatre
7 sierpnia 2005 Somerset, Wisconsin Float-Rite Amphitheater
9 sierpnia 2005[c] Greenwood Village, Colorado Coors Amphitheater
11 sierpnia 2005 Auburn, Waszyngton White River Amphitheatre
13 sierpnia 2005 Mountain View, Kalifornia Shoreline Amphitheatre
14 sierpnia 2005 Marysville, Kalifornia Sleep Train Amphitheater
15 sierpnia 2005
16 sierpnia 2005 West Valley City, Utah USANA Amphitheatre
18 sierpnia 2005 Phoenix, Arizona Cricket Wireless Pavilion
20 sierpnia 2005 San Bernardino, Kalifornia Hyundai Pavilion
Wielka Brytania oraz Irlandia
26 sierpnia 2005 Leeds Anglia Anglia Leeds Festival
28 sierpnia 2005 Reading Reading Festival
30 sierpnia 2005 Dublin Irlandia Irlandia RDS
2 września 2005 Londyn Anglia Anglia Hammersmith Apollo

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Koncerty indywidualne Kanada/Québec
  2. Koncerty indywidualne Kanada/Toronto
  3. Koncerty indywidualne USA/Colorado
  • Tournee było pierwszym w historii zespołu, w trakcie którego dominowały koncerty o rozmachu stadionowym[10].
  • Przedsprzedaż biletów na 20 koncertów europejskich wyniosła 450 tys.[10].
  • 4 koncerty w Anglii i Irlandii zgromadziły łącznie 180 tys. fanów[10].
  • Koncert w Hammersmith Odeon był kolejnym z cyklu „Clive Aid”[10].
  • Zespół po raz pierwszy wystąpił na ogromnym stadionie Ullevi przed 60 tys. fanów. Koncerty w arenach sportowych Norwegii i Finlandii sprzedawano w ciągu kilkunastu minut[10].
  • Szwedzki koncert był w całości transmitowany na żywo przez radio i telewizję dla 60 mln słuchaczy[2].
  • 3 koncerty w Niemczech zgromadziły 185 tys. fanów[10].
  • 2 koncerty w Hartwall Arena w Helsinkach zgromadziły łącznie 31 tys. widzów. Był to niekwestionowany rekord frekwencji[10].
  • 2 koncerty w Oslo zobaczyło 21 tys. widzów[10].
  • Koncert w Islandii zgromadził 17 tys. widzów[10].
  • Zespół dał pierwszy w historii stadionowy koncert w Polsce, na Stadionie Śląskim w Chorzowie przed kilkudziesięcioma tysiącami widzów[10].
  • Podczas występu na włoskim festiwalu "Gods of Metal" było obecnych 50 tys. widzów[10].
  • W Irlandii Iron Maiden zagrali dla około 40 tys. widzów, był to rekord w historii koncertów grupy w tym kraju[10].
  • W Paryżu na stadionie Parc des Princes odliczyło się 50 tys. widzów. To rekordowa liczba widzów, przed jaką w tym mieście zagrali muzycy[10].
  • Podczas show na "Graspop Metal Meeting" obecnych było blisko 50 tys. widzów. W ówczesnym czasie było to rekordowe audytorium na belgijskim festiwalu[10].
  • Zespół wraz z Black Sabbath był co-headlinerem największego amerykańskiego festiwalu muzycznego "Ozzfest"[10].
  • Średnia frekwencja podczas 24 koncertów w USA i Kanadzie wynosiła 29 tys. widzów, była największą na koncertach amerykańskich w historii grupy[10].
  • Adrian Smith został uderzony ciężkim przedmiotem podczas pierwszego koncertu na trasie amerykańskiej[10].
  • Bruce Dickinson wielokrotnie krytykował zwyczaje panujące podczas amerykańskiego festiwalu "Ozzfest" oraz tzw. "Reality TV"[10].
  • Podczas koncertu w San Bernardino specjalnie wynajęte osoby zakłócały występ Iron Maiden, doszło do kilkukrotnego odłączenia zasilania sceny, wtargnięcia na estradę z amerykańską flagą, obrzucenia muzyków wiktuałami oraz przepychanek słownych. Muzycy nie poddali się i kontynuowali koncert, co spotkało się z aplauzem 50 tys. widzów[10].
  • W całej karierze muzyków nie potraktowano tak haniebnie, jak podczas ówczesnej odsłony amerykańskiego festiwalu[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Eddie Rips Up The World Tour Begins In Prague; Setlist Revealed (ang.). Brave Words & Bloody Knuckles, 29 May 2005. [dostęp 29 listopada 2012].
  2. a b Iron Maiden: Gothenburg, Ullevi Stadium, Saturday 9 July (ang.). NME, 27 lipiec 2005. [dostęp 29 listopad 2012].
  3. He ain't heavy he's your captain (ang.). Daily Mail, 6 czerwca 2008. [dostęp 23 czerwca 2011].
  4. Ozzfest, Hang Your Head In Shame: The Backstage Perspective (ang.). Roadrunner Records, 22 sierpnia 2005. [dostęp 26 luty 2011].
  5. The revenge of Sharon Osbourne (ang.). The Guardian, 24 sierpnia 2005. [dostęp 24 sierpnia 2005].
  6. Iron Maiden Manager's Official Statement Regarding Ozzfest Feud (ang.). KNAC, 23 sierpień 2005. [dostęp 16 wrzesień 2012].
  7. a b c d e f g h i j k l m n o p Supporty 2005 (fr.). maidenfrance.fr, 23 marca 2008.
  8. a b c d Extended Ozzfest supporting setlist. (ang.). Setlist.fm. [dostęp 20 maja 2011].
  9. Typical Ozzfest supporting setlist. (ang.). Setlist.fm. [dostęp 20 maja 2011].
  10. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Iron Maiden Home Page (ang.). Iron Maiden Official Website. [dostęp 2 luty 2012].
  11. Iron Maiden Home Page (ang.). Iron Maiden Official Website. [dostęp 2 luty 2012].
  12. World Tour 2005 (ang.). Iron Maiden Official Website. [dostęp 2 luty 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]