Virtual XI World Tour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Virtual XI World Tour
Ilustracja
Trasa koncertowa zespołu Iron Maiden
Promowane albumy Virtual XI
Lokalizacje Ameryka Północna, Ameryka Południowa, Europa, Azja
Data rozpoczęcia 22 kwietnia 1998
Data zakończenia 12 grudnia 1998
Liczba koncertów 104
Odwołanych: 16
Trasy koncertowe zespołu Iron Maiden

Virtual XI World Tour – trasa koncertowa heavymetalowej formacji Iron Maiden, która rozpoczęła się koncertem w Norwich 22 kwietnia 1998 zaś zakończyła w Buenos Aires 12 grudnia 1998 roku, trasa objęła 30 państw. Inspiracją dla tytułu trasy, jak i formy promocji albumu Virtual XI, opartej na towarzyskich meczach piłki nożnej „Virtual XI vs. Guests”, były przypadające na lato „Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1998”. Podobnie jak już miało to miejsce w trakcie trasy po Stanach Zjednoczonych w 1996 i tym razem kilkanaście koncertów zostało odwołanych w związku z problemami zdrowotnymi (alergia i zapalenie strun głosowych) wokalisty Blaze’a Bayleya[1] Była to również ostatnia trasa Iron Maiden z Bayleyem jako wokalistą. Rok później Bruce Dickinson wrócił do zespołu po sześciu latach rozłąki[2].

Zgodnie z zapowiedziami muzyków, trasa „Virtual XI World Tour 1998” objęła cały glob i w założeniu miała stanowić powrót do estradowej widowiskowości, z jakiej Iron Maiden słynęli w minionej dekadzie. Niestety, w wielu przypadkach zamiary managementu weryfikowały rozmiary obiektów, w jakich formacja grała w Wielkiej Brytanii, USA czy Japonii, zazwyczaj mieszczących do zaledwie kilku tysięcy widzów[3]. Jednak w wielu miastach muzycy zagrali w dziesięciotysięcznych obiektach i na stadionach, jak miało to miejsce np. podczas koncertów w Ameryce Łacińskiej, Hiszpanii czy we Włoszech. Ostatni koncert trasy odbył się w Argentynie i zgromadził 60 tys. widzów. Zespół wystąpił jako gwiazda „Monsters Of Rock Festival 1998[4]. Warto odnotować, iż we wrześniu Iron Maiden znów pojawili się w Polsce, w katowickim Spodku[5]

Firma „Synthetic Dimensions” pracowała już wówczas nad grą komputerową, opartą na grafikach i scenach sytuacyjnych znanych z okładek poszczególnych albumów formacji. Ostatecznie gra Ed Hunter, choć anonsowana wraz z premierą jedenastego albumu studyjnego grupy, ukazała się rok później[6]. Zespół po raz pierwszy pojawił się w Turcji oraz na Malcie. Trasa ostatecznie przyciągnęła ponad milion fanów, wliczając w to odwołane, lecz wyprzedane wcześniej koncerty[7].

Supporty[edytuj | edytuj kod]

Setlista[edytuj | edytuj kod]

  • Introducja: „Dance of the Knights” (Prokofiew), fragment kompozycji Romeo i Julia, na wszystkich koncertach trasy.
  1. Futureal(z albumu Virtual XI, 1998)
  2. The Angel and the Gambler(z albumu Virtual XI, 1998)
  3. Man on the Edge(z albumu The X Factor, 1995)
  4. „Lightning Strikes Twice” (z albumu Virtual XI, 1998)
  5. „Heaven Can Wait” (z albumu Somewhere in Time, 1986)
  6. „The Clansman” (z albumu Virtual XI, 1998)
  7. „When Two Worlds Collide” (z albumu Virtual XI, 1998)
  8. Lord of the Flies(z albumu The X Factor, 1995)
  9. 2 Minutes to Midnight(z albumu Powerslave, 1984)
  10. „The Educated Fool” (z albumu Virtual XI, 1998)
  11. „Sign of the Cross” (z albumu The X Factor, 1995)
  12. Hallowed Be Thy Name(z albumu The Number of the Beast, 1982)
  13. „Afraid to Shoot Strangers” (z albumu Fear of the Dark, 1992)
  14. The Evil That Men Do(z albumu Seventh Son of a Seventh Son, 1988)
  15. The Clairvoyant(z albumu Seventh Son of a Seventh Son, 1988)
  16. Fear of the Dark(z albumu Fear of the Dark, 1992)
  17. „Iron Maiden” (z albumu Iron Maiden, 1980)

Bisy:

  1. The Number of the Beast(z albumu The Number of the Beast, 1982)
  2. The Trooper(z albumu Piece of Mind, 1983)
  3. Sanctuary (singel)(z albumu Iron Maiden, 1980)

Uwagi:

  • Podczas specjalnego koncertu dla członków fan klubu w Norwich, zespół rozszerzył set listę o siedem dodatkowych kompozycji: „Lord of the Flies”, „Blood on the World’s Hands”, „The Aftermath”, „Sign of the Cross”, „Murders in the Rue Morgue” oraz „Wrathchild”. Koncert trwał 185 minut, był zarazem najdłuższym w historii formacji[9].
  • Utwory: „Murders in the Rue Morgue” (z albumu Killers, 1981), „Fortunes of War” (z albumu The X Factor, 1995) oraz „Don’t Look to the Eyes of a Stranger” (z albumu Virtual XI, 1998) były wykonywane tylko podczas wybranych koncertów[9].
  • Trasa była ostatnią w historii formacji, podczas której zaprezentowano „Fortunes of War” czy lwią cześć materiału z albumu Virtual XI wyłączając kompozycje „Futureal” i „The Clansman”[9].
  • Utwory: „The Educated Fool”, „Lord Of The Flies” oraz „The Clairvoyant” najczęściej pomijano, zazwyczaj podczas amerykańskich koncertów, natomiast „Sign Of The Cross” nie wykonywano na pierwszych koncertach trasy[9].

Oprawa trasy[edytuj | edytuj kod]

Trasa „Virtual XI 1998”

Podczas kilku minionych tras (1990 – 1993), Iron Maiden zrezygnowali z wyszukanej oprawy koncertów na korzyść bezpośredniej prezentacji muzycznej, tym razem postanowiono kontynuować ideę konceptualnej scenografii, zainspirowanej grafikami zamieszczonymi w booklecie promowanego albumu oraz wykorzystania rozmaitych efektów wizualnych. Pod tym względem trasa miała być najlepszą od dekady[10]. Estrada zbudowana na potrzeby tournee, została udekorowana elementami konstrukcyjnymi, zobrazowanymi w booklecie promowanej płyty. Na deskach sceny znalazło się tworzywo z wizerunkiem wulkanicznej lawy i jęzorów ognia, górne podium sceny i standy boczne osłaniały reprodukcje witryn, okiennic i witraży twierdzy znanej z planu gry Ed Hunter, część z nich było specjalnie podświetlanych, umieszczono w nich również rzutniki i reflektory punktowe[11].

W głębi sceny zmieniały się barwne kotary z ilustracjami znanymi z promowanych singli i oprawy graficznej promowanego albumu. Wykorzystano je również jako ekrany, na które rzutowano z projektora rozmaite wizualizacje. Na potrzeby trasy zakupiono nowe, nowocześniejsze nagłośnienie oraz oświetlenie, złożone z dziewięciu ramp (siedem mobilnych zawisło nad samą estradą), wewnątrz których znalazło się około 600 reflektorów, stroboskopów, rzutników i halogenów. Tradycyjnie, maskotka grupy pojawiała dwukrotnie się w trakcie każdego koncertu. W wersji mobilnej, ponad trzymetrowy Eddie przemierzał scenę w piłkarskim kostiumie. Tzw. „Big Eddie” pojawiał się (również tradycyjnie) w trakcie prezentacji utworu „Iron Maiden”. Z obu skrzydeł estrady wyłaniały się ogromne, uzbrojone w szpony dłonie (ich pierwowzór został zobrazowany na ilustracji albumu Virtual XI), zdające się obejmować całą scenę, natomiast zestaw perkusyjny i górne podium estrady, zdawała się „połykać” ogromna głowa monstrum, znanego z okładki promowanej płyty[11].

Widowisko, jakie muzycy stworzyli w 1998 roku, wydawało się być niemal żywcem wyjęte z konwencji koncertowych spektakli minionej dekady, należało jednocześnie do najlepszych od lat. W przypadku wielu koncertów muzycy zostali zmuszeni do okrojenia spektaklu o wiele atrakcyjnych elementów (np. cześć oświetlenia, „Big Eddie”), ze względu na wymiary bardziej kameralnych obiektów. Jak twierdził Mick Wall, biograf zespołu – koncerty w pełnej oprawie nie mogły nie robić wrażenia[11].

Mecze Virtual XI[edytuj | edytuj kod]

Jedenasty album studyjny formacji Virtual XI, ukazał się wiosną 1998 r. Poprzedzała go niecodzienna akcja promocyjna. Iron Maiden stworzyli drużynę futbolową, złożoną z samych muzyków i takich gwiazd futbolu, jak: Ian Wright, Stuart Pearce, Marc Overmars, Patrick Vieira, Paul Gascoigne, Faustino Asprilla – prywatnie przyjaciół grupy, którzy rozgrywali mecze z ekipami dziennikarzy na stadionach wyselekcjonowanych państw, poszczególne spotkania oglądało po kilka tysięcy kibiców[1]. Mecze „Wirtualna 11 vs. Goście” rozegrano m.in. w Sztokholmie, Madrycie, Paryżu, Mediolanie. Poszczególne spotkania kończyły się druzgoczącymi zwycięstwami „Jedenastki Iron Maiden”, co w kontekście gwiazdorskiego składu drużyny nie mogło dziwić. Całe przedsięwzięcie, tytuł albumu i trasy koncertowej były nawiązaniem do przypadających na lipiec 1998 Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej. Muzycy formacji, zwłaszcza Steve Harris są zapalonymi kibicami tej dyscypliny sportu[1].

Daty trasy[edytuj | edytuj kod]

UWAGA! w wyniku aktualizacji danych, nazwy obiektów nie muszą się pokrywać ze stanem pierwotnym, znanym z materiałów prasowych grupy.

Data Miasto Kraj Obiekt
The Angel and The Gamblers World Tour
22 kwietnia 1998 Norwich Anglia Anglia The Oval P.H. (Secret Show)
Europa
26 kwietnia 1998 Lille Francja Francja Zénith de Lille
27 kwietnia 1998 Nancy Le Zénith
29 kwietnia 1998 Genua Włochy Włochy Palasport di Genova
30 kwietnia 1998 Florencja Nelson Mandela Forum
2 maja 1998 Pesaro Adriatic Arena
3 maja 1998 Rzym PalaEur
5 maja 1998 Mediolan PalaVobis
6 maja 1998 Triest Unipol Arena
8 maja 1998 Böblingen Niemcy Niemcy Sporthalle Böblingen
9 maja 1998 Hanower Sporthalle
10 maja 1998 Düsseldorf Philipshalle
12 maja 1998 Paryż Francja Francja Le Zénith Amphitheatre
13 maja 1998 Leuven Belgia Belgia Brabanthal
14 maja 1998 Rotterdam Holandia Holandia Hala Ahoy
16 maja 1998 Londyn Anglia Anglia Brixton Academy
19 maja 1998 Madryt Hiszpania Hiszpania Real Madrid Arena
20 maja 1998 Cascais Portugalia Portugalia Cascais Pavilion
22 maja 1998 Ourense Hiszpania Hiszpania Futbol Stadion
23 maja 1998 Laguna de Duero Bullring Auditorium
24 maja 1998 San Sebastián Estadio Anoeta
26 maja 1998 Walencja Velodromo Luis Puig
27 maja 1998 Pau Francja Francja Le Zénith Pau
28 maja 1998 Montpellier Le Zénith Montpellier
30 maja 1998[a] Ta' Qali Malta Malta Open Air Festival
Ameryka Północna
26 czerwca 1998 Chicago, Illinois Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Riviera Theater
27 czerwca 1998 Columbus, Ohio Brewery District Pavilion
28 czerwca 1998 Hamilton, Ontario Kanada Kanada Copps Coliseum
30 czerwca 1998 Kalamazoo, Michigan Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Wings Stadium
1 lipca 1998 Clarkston, Michigan Pine Knob Theater
2 lipca 1998 Cleveland, Ohio Nautica Pavillion
4 lipca 1998 Montreal, Quebec Kanada Kanada Stade du Maurier
5 lipca 1998 Quebec City, Quebec L’Agora Amphitheatre
7 lipca 1998 Nowy Jork, Nowy Jork Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Roseland Ballroom
10 lipca 1998 San Antonio, Teksas Blue Bonnet Palace
11 lipca 1998 San Benito, Teksas The Road House
12 lipca 1998 Dallas, Teksas Starplex Amphitheater
14 lipca 1998 Phoenix, Arizona Club Rio
15 lipca 1998 Las Vegas, Nevada The Joint
16 lipca 1998 Universal City, Kalifornia Universal Amphitheater
18 lipca 1998 San Diego, Kalifornia S.D.S.U. Open Air Theater
19 lipca 1998 San Francisco, Kalifornia Maritime Hall
22 lipca 1998 Denver, Kolorado Paramount Theater
24 lipca 1998 Medina, Minnesota Medina Entertainment Center
25 lipca 1998 Milwaukee, Wisconsin Modjeska Theatre
26 lipca 1998 Cincinnati, Ohio Bogart’s
28 lipca 1998 Waszyngton, D.C. The Capitol Ballroom
29 lipca 1998 Baltimore, Maryland Michael’s 8th Avenue
31 lipca 1998 Filadelfia, Pensylwania Electric Factory
1 sierpnia 1998 Hartford, Connecticut Webster Theater
2 sierpnia 1998 Universal City, Kalifornia Universal Amphitheater
3 sierpnia 1998 Atlanta, Georgia Electric Factory
4 sierpnia 1998 San Diego, Kalifornia S.D.S.U. Open Air
5 sierpnia 1998 Old Bridge, New Jersey Birch Hill Nite Club
7 sierpnia 1998 Monterrey Meksyk Meksyk Auditorio Coca-Cola
9 sierpnia 1998 Meksyk Palacio Deportes
10 sierpnia 1998
13 sierpnia 1998 San Pedro Sula Honduras Honduras Estadio Olímpico Metropolitano
Europa
4 września 1998 Ateny Grecja Grecja Lycabettus Theatre
5 września 1998 Saloniki Forrest Theatre
7 września 1998 Stambuł Turcja Turcja Cemil Topuzlu Açıkhava
8 września 1998
11 września 1998 Budapeszt Węgry Węgry E-Klub
12 września 1998 Katowice Polska Polska Spodek Arena
13 września 1998 Praga Czechy Czechy Praga Sports Hall
15 września 1998 Monachium Niemcy Niemcy Colosseum Arena
16 września 1998 Fürth Stadthalle Fürth
18 września 1998 Erfurt Thüringen Halle
19 września 1998 Hamburg Sporthalle
20 września 1998 Kopenhaga Dania Dania Vega
23 września 1998 Helsinki Finlandia Finlandia Helsinki Ice Hall
25 września 1998 Sztokholm Szwecja Szwecja Isstadion
27 września 1998 Essen Niemcy Niemcy Grugahalle
28 września 1998 Berlin Colombia Halle
29 września 1998 Halle Easy Schorre
1 października 1998 Offenbach am Main Stadthalle
2 października 1998 Winterthur Szwajcaria Szwajcaria Eulachalle
3 października 1998 Miluza Francja Francja Palais des Sports
5 października 1998 Besançon Palais des Sports
6 października 1998 Lyon Le Transbordeur
8 października 1998 Saragossa Hiszpania Hiszpania Príncipe Felipe Arena
9 października 1998 Albacete Bullring Arena
10 października 1998 Dos Hermanas Campo de Fútbol
13 października 1998 Nicea Francja Francja Auditorio de Verdure
14 października 1998 Pau Le Zénith Pau
15 października 1998 Clermont-Ferrand Maison des Sports
17 października 1998 Manchester Anglia Anglia Manchester Apollo
18 października 1998 Newcastle City Hall
19 października 1998 Glasgow Szkocja Szkocja Barrowlands
21 października 1998 Nottingham Anglia Anglia Royal Concert Hall
22 października 1998 Wolverhampton Civic Hall
23 października 1998 Newport Walia Walia Newport Centre
25 października 1998 Sheffield Anglia Anglia Sheffield City Hall
26 października 1998 Portsmouth Portsmouth Guildhall
Azja
18 listopada 1998 Tokio Japonia Japonia Shibuya Public Hall
20 listopada 1998 Nagoja Diamond Hall
21 listopada 1998 Osaka IMP Hall
22 listopada 1998 Tokio Sun Plaza Hall
Ameryka Południowa
2 grudnia 1998 Rio de Janeiro Brazylia Brazylia Metropolitan Arena
4 grudnia 1998 Campinas Estadio do Guarani
5 grudnia 1998[b] São Paulo Arena Anhembi
6 grudnia 1998[c] Kurytyba Pedreira Paulo Leminski
10 grudnia 1998 Santiago Chile Chile Stadio Velodromo
12 grudnia 1998[b] Buenos Aires Argentyna Argentyna Vélez Sarsfield Stadium

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Headliner „Malta Open Air”.
  2. a b Headliner „Monsters of Rock”.
  3. Headliner „SKOL Rock Fest”.
  • Wyprzedane koncerty w takich miastach obu Ameryk, jak Universal City, San Diego, San Francisco, Denver, Medina, Milwaukee, Cincinnati, Waszyngton, Baltimore, Filadelfia, Old Bridge, Atlanta, Campinas, Santiago ostały odwołane ze względu na niedyspozycję głosową Blaze’a Bayleya[1]. Wyprzedany koncert w Santiago (40 tys.) przerwały zamieszki związane z deportacją prezydenta kraju, dyktatora Alfredo Pinocheta[1].
  • Grupa dała również serię występów telewizyjnych w UK, Szwecji, Francji oraz Hiszpanii. Podczas prezentacji utworu „The Angel and the Gambler” Janicka Gersa zastępował Tony Newton, wówczas grający w zespole Dirty Deeds[1].
  • Koncert w mieście Campinas (15 tys.) został zakłócony przez zamieszki, organizatorzy postanowili odwołać imprezę ze względów bezpieczeństwa[1].
  • Koncert w Hondurasie (50 tys.) został odwołany ze względu na niedopełnienie formalności organizacyjno – prawnych przez lokalnego impresario[1].
  • Trasa po USA i Kanadzie przebiegała pod hasłem „Metal Mania'98". Większość koncertów amerykańskich odbywało się w niewielkich salach o pojemności od 2 tys. do 5 tys. widzów[1].
  • Koncerty zagrane na trasie trwały średnio po 130 minut i były najdłuższymi w historii formacji[1].
  • Muzycy na wypadek kontuzji i utraty zdrowia wykupili przed trasą dodatkowe ubezpieczenia[1].
  • Koncert w katowickim „Spodku” należał do najlepszych, jakie zagrali z nowym wokalistą[1].
  • Większość koncertów trasy była całkowicie wyprzedana, jedynie w Chicago i Budapeszcie organizator zdecydował się na zmianę obiektów na mniejsze[1].
  • Około 42% koncertów trasy odbywało się w małych obiektach o pojemności 2 tys. – 4 tys. widzów[1].
  • W Ameryce Łacińskiej grupa występowała przed audytoriami rzędu 15 tys. – 60 tys. widzów[1].
  • W wyniku konfliktu na linii 'Blaze – reszta formacji’, w przypadku koncertu w Rio de Janeiro zrezygnowano z bisów[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography. 2004. ISBN 1-86074-542-3. (ang.)
  2. Singer Rejoins Iron Maiden (ang.). VH1, 10 lutego. [dostęp 16 lutego 2012].
  3. Tour 1998/99 (ang.). ironmaiden.com. [dostęp 2014-12-15].
  4. MOR 1998 (ang.). lanacion.com.ar. [dostęp 2014-12-15].
  5. Spodek 1998. rockmetal.pl. [dostęp 2014-12-15].
  6. Ed Hunter PC Game (fr.). maidenfrance.fr, 2011.
  7. Lawrence Paterson: Blaze Bayley: At the End of the Day. 2009. (ang.)
  8. a b c d e f g h i j k support IM 1998 (ang.). ironmaidencommentary.com. [dostęp 12 września 2007].
  9. a b c d Setlist 1998 (fr.). maidenfrance.fr, 12 września 2011.
  10. Paterson, Lawrence: Blaze Bayley: At the End of the Day. 2009, s. 75–76. (ang.)
  11. a b c Wall, Mick: Virtual XI Tourbook. 1998, s. 10. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]