Fear of the Dark Tour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fear of the Dark Tour
Trasa koncertowa zespołu Iron Maiden
Promowane albumy Fear of the Dark
Lokalizacje Ameryka Północna, Ameryka Południowa, Azja, Oceania, Europa
Data rozpoczęcia 3 czerwca 1992
Data zakończenia 4 listopada 1992
Liczba koncertów 67
odwołanych: 2
Trasy koncertowe zespołu Iron Maiden

Fear of the Dark Tourtrasa koncertowa heavymetalowego zespołu Iron Maiden, która trwała od 3 czerwca do 4 listopada 1992 roku. Zespół po raz pierwszy odwiedził Islandię, Argentynę, Chile, Meksyk, Portoryko, Urugwaj, Wenezuelę i Nową Zelandię. Ogółem grupa zagrała w 25 krajach, na pięciu kontynentach świata. Iron Maiden wystąpili przed setkami tysięcy fanów na stadionach Ameryki Łacińskiej oraz jako gwiazda kolejnych odsłon „Monsters of Rock Festival”. Formacja występowała na stadionach, wielkich festiwalach oraz arenach sportowych i amfiteatrach, jedynie w kilku przypadkach dając koncerty w kameralnych obiektach[1].

Widowisko, które zespół zaprezentował należało do jednych z najlepszych w jej dotychczasowej historii. 22 sierpnia 1992 zespół wystąpił po raz drugi jako gwiazda festiwalu „Monsters of Rock” w Donington. Ograniczono liczbę sprzedaży biletów do 68,500 osób, po tym jak w wypadku z 1988 r., dwóch fanów zostało zgniecionych na śmierć. Jednak ostatecznie dzięki zabiegom managementu, zezwolono na obecność około 80 tys. widzów. Koncert sfilmowano i wydano na kasecie wideo oraz limitowanym zestawie CD. Część koncertów europejskich zarejestrowano, wyselekcjonowany materiał znalazł się na albumie A Real Live One. W trakcie trasy Bruce Dickinson ogłosił, iż opuści Iron Maiden, aby poświęcić się karierze solowej. Co gorsza, narastający konflikt w łonie grupy odbijał się rykoszetem na jakości wielu koncertów. Mimo to, trasa okazała się ogromnym sukcesem komercyjnym, 67 koncertów zobaczyło około 1,5 mln widzów[1].

Supporty[edytuj]

Setlista[edytuj]

  • Introdukcja: odgłosy burzy, ta sama na całej trasie[2].
  1. Be Quick or Be Dead(z albumu Fear of the Dark, 1992)
  2. The Number of the Beast(z albumu The Number of the Beast, 1982)
  3. „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981)
  4. From Here to Eternity(z albumu Fear of the Dark, 1992)
  5. Can I Play with Madness(z albumu Seventh Son of a Seventh Son, 1988)
  6. Wasting Love(z albumu Fear of the Dark, 1992)
  7. „Tailgunner” (z albumu No Prayer for the Dying, 1990)
  8. The Evil That Men Do(z albumu Seventh Son of a Seventh Son, 1988)
  9. „Afraid to Shoot Strangers” (z albumu Fear of the Dark, 1992)
  10. Fear of the Dark(z albumu Fear of the Dark, 1992)
  11. Bring Your Daughter… to the Slaughter(z albumu No Prayer for the Dying, 1990)
  12. The Clairvoyant(z albumu Seventh Son of a Seventh Son, 1988)
  13. Heaven Can Wait(z albumu Somewhere in Time, 1986)
  14. Run to the Hills(z albumu The Number of the Beast, 1982)
  15. 2 Minutes to Midnight(z albumu Powerslave, 1984)
  16. Iron Maiden(z albumu Iron Maiden, 1980)

Bisy:

  1. Hallowed Be Thy Name(z albumu The Number of the Beast, 1982)
  2. The Trooper(z albumu Piece of Mind, 1983)
  3. Sanctuary(z albumu Iron Maiden, 1980)
  4. Running Free(z albumu Iron Maiden, 1980)

Uwagi:

  • „Die with Your Boots On” (z albumu Piece of Mind, 1983) wykonywano tylko w wybranych miejscach[2].
  • Bring Your Daughter… to the Slaughter(z albumu No Prayer for the Dying, 1990), „Sanctuary” (z albumu Iron Maiden, 1980) czy „Running Free” (z albumu Iron Maiden, 1980) nie zagrano podczas niektórych koncertów w obu Amerykach[2].

Oprawa trasy[edytuj]

Oprawa koncertów w 1992 r. mogła imponować rozmachem. Choć nie zabrakło nawiązania do surowości znanej z poprzedniej trasy (słynne paczki głośników w głębi sceny), to oprawa „Fear Of The Dark Tour 1992” w pełnej krasie stanowiła powrót do dawnego rozmachu. Podczas plenerowych koncertów, Iron Maiden występowali na gigantycznej scenie (100 metrów długości i 27 wysokości), zwieńczonej ogromnymi telebimami, całość przypominała potężny „Straszny Dwór”[3] Dach estrady wieńczył gigantyczny „EDDIE-Nietoperz”, zaś z symetrycznie ustawionych skrzydeł sceny, patrzył na widzów kolosalny Eddie, znany z okładki albumu. Imponowało oświetlenie zamontowane na ruchomych, kolistych rampach, w sumie składające się z 1500 lamp[3].

Baterie reflektorów zamontowano również na skrzydłach sceny, przy podestach na jej przedzie, w podeście na perkusję, cztery potężne rampy zawisły nad tylnym podium. Zdaniem wielu fanów, było to najlepszy system oświetleniowy, jaki Iron Maiden kiedykolwiek zaprezentowali. Zespół zrezygnował z pirotechniki, natomiast wykorzystał na szerszą skalę efekty stroboskopowe, rzutniki oraz fono-błyski i lasery. Scenę (podesty, podium, rampy) udekorowano specjalnym tworzywem z wizerunkiem konarów i korzeni drzew. W przypadku koncertów w Ameryce Łacińskiej zespół wykorzystywał podobną oprawę, jaka towarzyszyła trasie „No Prayer on the Road[3].

Interesująco rozwiązano kwestię wybiegów, sięgających daleko za perkusję, aż na drugi poziom estrady. Widzowie mogli podziwiać ogromnego Eddiego, przypominającego drzewo, wylewającego się na całą scenę, szereg ogromnych kotar z malowidłami, które zakrywały całą przestrzeń w tle estrady. Mobilna wersja maskotki przedstawiała się podobnie do bohatera znanego z okładki albumu Fear of the Dark, tudzież zastępowano ją nieco bardziej standardowym wariantem, przypominającym inkarnację monstrum z singla „Be Quick or Be Dead”[3].

Daty trasy[4][edytuj]

UWAGA! w wyniku aktualizacji danych, nazwy obiektów nie muszą się pokrywać ze stanem pierwotnym, znanym z materiałów prasowych grupy.

Data Miasto Kraj Obiekt
Europa
3 czerwca 1992 Norwich Anglia Anglia The Oval P.H. (Secret Show)
5 czerwca 1992 Reykjavík Islandia Islandia Laugardalshöll
Ameryka Północna
8 czerwca 1992 Nowy Jork, Nowy Jork Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone The Ritz
11 czerwca 1992 Rochester, Nowy Jork Rochester Community Center
13 czerwca 1992 Québec, Quebec Kanada Kanada Colisée de Québec
14 czerwca 1992 Ottawa, Ontario Frank Clair Stadium
16 czerwca 1992 Montreal, Quebec Forum de Montréal
17 czerwca 1992 Toronto, Ontario CNE Stadium
19 czerwca 1992 Cuyahoga Falls, Ohio Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Blossom Music Center
20 czerwca 1992 Clarkston, Michigan Pine Knob Amphitheater
21 czerwca 1992 Tinley Park, Illinois World Music Center
22 czerwca 1992 East Troy, Wisconsin Alpine Valley
25 czerwca 1992 Saint Paul, Minnesota Saint Paul Civic Center
27 czerwca 1992 Morrison, Kolorado Red Rocks Amphitheatre
28 czerwca 1992 Salt Lake City, Utah Salt Palace
30 czerwca 1992 Sacramento, Kalifornia Cal Expo Amphitheatre
1 lipca 1992 Daly City, Kalifornia Cow Palace
2 lipca 1992 Irvine, Kalifornia Irvine Meadows Amphitheatre
5 lipca 1992 Phoenix, Arizona Compton Amphiteatre
7 lipca 1992 San Antonio, Teksas Freeman Coliseum
8 lipca 1992 Dallas, Teksas Coca-Cola Amphitheatre
9 lipca 1992 Bonner Springs, Kansas Sandstone Performing Arts
11 lipca 1992 Atlanta, Georgia Lakewood Amphitheater
14 lipca 1992 Maryland Heights, Missouri Riverport Amphitheater
15 lipca 1992 Nashville, Indiana Starwood Amphitheatre
17 lipca 1992 Sunrise, Floryda Sunrise Amphitheater
Ameryka Południowa
23 lipca 1992 Santiago Chile Chile Estadio Nacional
25 lipca 1992 Buenos Aires Argentyna Argentyna Estadio Oeste
28 lipca 1992 Montevideo Urugwaj Urugwaj General Artigas Station
31 lipca 1992 Rio de Janeiro Brazylia Brazylia Maracanãzinho
1 sierpnia 1992 São Paulo Estádio Palestra Itália
4 sierpnia 1992 Porto Alegre Gigantinho Arena
Europa
15 sierpnia 1992[a] Mannheim Niemcy Niemcy May Market
17 sierpnia 1992 Bruksela Belgia Belgia Forest National
22 sierpnia 1992[a] Castle Donington Anglia Anglia Donington Park
25 sierpnia 1992 Kopenhaga Dania Dania Valby-Hallen
27 sierpnia 1992 Helsinki Finlandia Finlandia Helsinki Ice Hall
29 sierpnia 1992 Sztokholm Szwecja Szwecja Globe Arena
31 sierpnia 1992 Oslo Norwegia Norwegia Oslo Spektrum
2 września 1992 Den Bosch Holandia Holandia Brabanthal
4 września 1992[a] Lozanna Szwajcaria Szwajcaria Parc de Male
5 września 1992[a] Paryż Francja Francja Parc de la Villette
7 września 1992 Miluza Palais des Sports
8 września 1992 Annecy Parc des Expositions
10 września 1992 Béziers Les Arènes
12 września 1992[a] Reggio nell'Emilia Włochy Włochy Arena Festa Dell’ Unita
14 września 1992[a] Barcelona Hiszpania Hiszpania Plaza de toros de las Arenas
15 sierpnia 1992[a] Cáceres Plaza de toros
17 września 1992[a] San Sebastián Estadio de Anoeta
18 września 1992[a] Madryt Las Ventas
19 września 1992[a] Saragossa Plaza de Toros de Zaragoza
Ameryka Północna
26 września 1992 Bayamón Portoryko Portoryko JRL Stadium
1 października 1992 Meksyk Meksyk Meksyk Palacio de los Deportes
2 października 1992
4 października 1992 Guadalajara Estadio Jalisco
Ameryka Południowa
9 października 1992 Caracas Wenezuela Wenezuela Poliedro de Caracas
10 października 1992
Australia i Oceania
20 października 1992 Auckland Nowa Zelandia Nowa Zelandia Logan Campbell Centre
22 października 1992 Melbourne Australia Australia Festival Hall
23 października 1992 Sydney Hordern Pavilion
Azja
26 października 1992 Nagoja Japonia Japonia Nagoya Rainbow Hall
28 października 1992 Fukuoka Kōsei Nenkin Kaikanl
30 października 1992 Hiroszima Kōsei Nenkin Kaikan
1 listopada 1992 Osaka Archaic Hall
2 listopada 1992 Festival Hall
3 listopada 1992 Jokohama Yokohama Gymnasium
4 listopada 1992 Tokio Yoyogi National Gymnasium
  1. a b c d e f g h i j Headliner trasy „Monsters of Rock”.
  • Koncert w klubie OVAL P.H. został zorganizowany z myślą o wybranych członkach oficjalnego fan klubu i miał charakter tajny. Grupa wystąpiła pod nazwą „Noddin’ Donkeys”[6].
  • Zespół po raz pierwszy odwiedził Islandię, Argentynę, Chile, Meksyk, Portoryko, Urugwaj, Wenezuelę i Nową Zelandię[6].
  • Koncert w Santiago, stolicy Chile został najpierw przeniesiony do sali Estacio Mapacho a zaraz potem odwołany w wyniku politycznych nacisków przedstawicieli Kościoła Katolickiego[7].
  • Koncert w Cáceres, Hiszpania odwołano ze względu na problemy logistyczne[6].
  • Zespół przeżył chwilę grozy, kiedy nad nowojorskim lotniskiem JFK przeszła nawałnica, zmuszając pilota do przedłużenia lądowania. Manager w wyniku zajścia odwołał koncert w Madison Square Garden, grupa jednak postanowiła wystąpić w kameralnej sali The Ritz[6].
  • Koncerty w Kanadzie i USA odbywały się w arenach sportowych, na stadionach i amfiteatrach. 24 występy zobaczyło 450 tys. fanów[6].
  • 11 koncertów w Ameryce Łacińskiej zobaczyło ponad 400 tys. widzów, była to pierwsza taka trasa w historii grupy[6].
  • W Europie zespół był gwiazdą dziesięciu odsłon „Monsters of Rock Festival”, które odbyły się w Anglii, Szwajcarii, Francji, Włoszech, Hiszpanii (5 koncertów) oraz w Niemczech. Uczestniczyło w nich łącznie aż 420 tys. fanów[6].
  • W Donington zespół zagrał dla niemal 80 tys. widzów. Podczas zamykającego stawkę utworu „Running Free” do grupy dołączył Adrian Smith. Koncert profesjonalnie sfilmowano i opublikowano na nośnikach audio – wideo w 1993 roku[6].
  • Koncerty w Hiszpanii oraz Meksyku przyciągnęły łącznie po ponad 100 tys. widzów[6].
  • W Brazylii grupa wystąpiła na słynnym kompleksie Maracanzinho[6].
  • Koncert „Monsters of Rock” we Włoszech oglądało około 100 tys. fanów, był to rekord dla grupy heavymetalowej[6].
  • W trakcie trasy zarejestrowano materiał, który znalazł się na płycie koncertowej A Real Live One, wydanej w marcu 1993 roku[6].
  • Większość koncertów została całkowicie wyprzedana[6].
  • Bruce Dickinson ogłosił na jesieni 1992 roku, iż zamierza opuścić Iron Maiden, aby skoncentrować się na karierze solowej[6].
  • Narastający konflikt personalny w zespole negatywnie odbijał się na jakości koncertów grupy[6].

Przypisy

  1. a b Mick Wall: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography. s. 291. ISBN 1-86074-542-3.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x Tour 1992 (fr.). maidenfrance.fr, 12 września 2009.
  3. a b c d Smallwood, Rod: Iron Maiden Tour 1992. (ang.)
  4. Fear of the Dark European tour programme (ang.). EMI, 2012-02-02. [dostęp 2013-11-02].
  5. a b c d e f g h i j k l m n o Donington 1992 (ang.). maidenrevelations.com. [dostęp 2014-12-15].
  6. Chilean Magazine Slams IRON MAIDEN Why Music Matters Animated Film As „Full Of Lies” (ang.). 2011-06-15. [dostęp 2013-11-02].

Linki zewnętrzne[edytuj]