KS Toruń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
KS Toruń
Ilustracja
Pełna nazwa Klub Sportowy Toruń Spółka Akcyjna
Przydomek Toruńskie Anioły, Krzyżacy
Maskotka Dymek[1]
Barwy żółto-niebiesko-białe[2]
Data założenia 21 lutego 1962[3][4]
Debiut w najwyższej lidze 4 kwietnia 1976
Liga Ekstraliga
Państwo  Polska
Siedziba Toruń
Adres ul. Pera Jonssona 7
Stadion Motoarena Toruń im. Mariana Rosego
Właściciel Przemysław Termiński[5]
Prezes Ilona Termińska[6]
Trener Tomasz Bajerski[7]
Strona internetowa

Klub Sportowy Toruńpolski klub żużlowy z siedzibą w Toruniu, 4-krotny drużynowy mistrz Polski. Został założony 21 lutego 1962 roku jako Klub Sportowy „Apator”. Od 13 listopada 2006 roku funkcjonuje jako spółka akcyjna[a]. W sezonie 2021 klub będzie występował w PGE Ekstralidze. Sponsorem tytularnym drużyny jest bukmacher eWinner, występuje ona w lidze pod nazwą eWinner Apator Toruń[8].

Obok sekcji żużlowej w przeszłości istniały także sekcje: brydża sportowego, hokeja na lodzie, jazdy szybkiej na lodzie, pływania i szachów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki żużla w Toruniu[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze zawody żużlowe rozegrano w Toruniu w 1930 roku. Ścigano się w kategoriach według pojemności silnika. Czarny sport rozwijał się w grodzie Kopernika aż do wybuchu II wojny światowej. Zaraz po wojnie – w 1946 roku, tradycja toruńskiego żużla odrodziła się w postaci Toruńskiego Klubu Motocyklowego. W tamtym okresie pierwsze kroki na żużlu stawiał między innymi Zbigniew Raniszewski, którego karierę przerwała tragiczna śmierć w trakcie zawodów rozgrywanych w Wiedniu 21 kwietnia 1956 roku. Od 1957 roku toruński klub działał w ramach Ligi Przyjaciół Żołnierza, a dwa lata później zadebiutował w rozgrywkach III ligi, zajmując 7. miejsce. Do II ligi LPŻ Toruń awansował wskutek reorganizacji rozgrywek w 1960 roku, jednak w swoim debiutanckim drugoligowym sezonie zajął ostatnie miejsce w grupie „zachód”.

Pierwsze lata pod skrzydłami Apatora[edytuj | edytuj kod]

W 1962 roku powstał Klub Sportowy „Apator”, który swoją nazwę wziął od Pomorskich Zakładów Wytwórczych Aparatury Niskiego Napięcia. Z czasem klub i nazwa „Apator” zrosły się niemal w jedno, dzięki finansowaniu sportu przez zakład. Z drugiej strony klub promował tę toruńską firmę. W latach 60. pierwsze medale dla toruńskiego żużla zdobył między innymi Marian Rose. Popularny Maryś osiągnął sukcesy zarówno na krajowym podwórku, jak i na arenie międzynarodowej. Jego największym sukcesem był złoty medal drużynowych mistrzostw świata z 1966 roku. W tym samym sezonie Rose zdobył srebrny medal indywidualnych mistrzostw Polski. Jego karierę przerwał wypadek 19 kwietnia 1970 roku na torze w Rzeszowie, w którym torunianin poniósł śmierć.

W 1973 roku Stal Toruń zajęła 2. miejsce w rozgrywkach II ligi, jednak w spotkaniach barażowych o awans do I ligi lepsza okazała się Polonia Bydgoszcz. Dwa lata później torunianie ponownie zajęli 2. miejsce w II-ligowych rozgrywkach i ponownie przegrali spotkania barażowe z bydgoszczanami, jednak powiększenie liczebności I ligi do 10 zespołów pozwoliło torunianom awansować do najwyższej klasy rozgrywek.

W pierwszym sezonie w I lidze torunianie obronili miejsce w elicie, zajmując 8. miejsce na koniec sezonu. W tym samym 1976 roku w historii klubu miało miejsce kolejne tragiczne wydarzenie – 25 lipca w czasie zawodów w Częstochowie w jednym z wyścigów upadł Kazimierz Araszewicz i kilka minut po dotarciu do szpitala zmarł w wyniku obrażeń odniesionych na torze. W 1979 roku torunianie zajęli w ligowej tabeli 4. miejsce, mając szanse na medal do ostatniego meczu. Liderami drużyny byli Jan Ząbik oraz Wojciech Żabiałowicz.

Pierwsze sukcesy[edytuj | edytuj kod]

To, co nie udało się cztery lata wcześniej, udało się w 1983 roku. Niekwestionowanym liderem drużyny był już Żabiałowicz, wspierany przez Jana Woźnickiego i Eugeniusza Miastkowskiego. Zespół prowadzony przez trenera Andrzeja Pogorzelskiego nie przegrał ani jednego meczu na własnym torze, ponadto trzykrotnie triumfował na wyjazdach. 24 punkty zdobyte do ligowej tabeli wystarczyły do zajęcia 3. miejsca w lidze i zdobycia pierwszego, brązowego medalu w rozgrywkach o drużynowe mistrzostwo Polski.

Trzy lata później – w 1986 roku, Apator Toruń świętował jeszcze większy sukces, jakim był złoty medal w rozgrywkach ligowych. Przez niemal cały sezon o prymat najlepszej drużyny w kraju torunianie rywalizowali z rywalem zza miedzy – bydgoską Polonią, i choć wydawało się, że w końcówce sezonu to bydgoszczanie są bliżsi triumfu, to jednak ich niespodziewana porażka na własnym torze ze Stalą Gorzów Wielkopolski otworzyła drogę do toruńskiego złota. Po wygranej w ostatnim meczu z Kolejarzem Opole 64:26 – torunianie po raz pierwszy mogli świętować tytuł najlepszej drużyny w kraju. W latach 80. oprócz sukcesów ligowych żużlowcy Apatora odnosili coraz więcej sukcesów w innych rozgrywkach – zdobywali złote medale w indywidualnych mistrzostwach Polski, młodzieżowych drużynowych mistrzostwach Polski, a także mistrzostwach Polski par klubowych.

6 czerwca 1987 roku na torze w Toruniu odbył się półfinał mistrzostw świata par. W zawodach, w czasie których w każdym wyścigu startowało po 6 zawodników, triumfowali Duńczycy – Hans Nielsen i Erik Gundersen, przed parą Nowej Zelandii – Mitchem Shirrą i Davidem Barghem, oraz Polakami – Wojciechem Żabiałowiczem i Romanem Jankowskim.

Złote lata 90.[edytuj | edytuj kod]

Podobizna Pera Jonssona

W pierwszej połowie lat 90. torunianie nie schodzili z podium, zdobywając seryjnie medale w lidze, a także w innych rozgrywkach krajowych. Drugi złoty medal ligowy torunianie zdobyli w 1990 roku, już w nieco zmienionym składzie. W klubie pojawił się m.in. Szwed Christer Karlsson, który jako pierwszy zawodnik zagraniczny założył plastron z Aniołem na piersi, oraz trójka młodych muszkieterów: Robert Sawina, Jacek Krzyżaniak, Mirosław Kowalik, która przebojem wdzierała się do krajowej czołówki. Liderem ciągle był jednak Wojciech Żabiałowicz. Tym razem torunianie przez całe rozgrywki nie pozostawiali rywalom złudzeń, kto jest najlepszy. Tytuł zapewnili sobie już kilka ligowych kolejek przed końcem, deklasując w tabeli pozostałych rywali.

W 1991 roku kariery zakończyli Wojciech Żabiałowicz i Eugeniusz Miastkowski, jednak w zespole byli już ich następcy. W polskiej lidze pojawiało się również wielu zawodników zza granicy, wśród których był Szwed Per Jonsson. Indywidualny mistrz świata z 1990 roku trafił rok później do Torunia, będąc jego niekwestionowanym liderem. Karierę Długiego Pera przerwał jednak upadek w czasie derbów Pomorza w Bydgoszczy w 1994 roku, po którym Jonsson zmuszony jest do poruszania się przy pomocy wózka inwalidzkiego. Także na początku lat 90. rozbłysła gwiazda Tomasza Bajerskiego, który mimo młodego wieku zaczął odgrywać coraz poważniejsza role w toruńskim zespole. Ukoronowaniem złotego okresu lat 90. wydawał się być sezon 1996, w którym torunianie byli bardzo blisko kolejnego złota. Pomimo jednak fantastycznego sezonu w wykonaniu Tomasza Bajerskiego, Wiesława Jagusia i młodego australijczyka – Ryana Sullivana, torunianie musieli zadowolić się srebrnym medalem, po porażce w dwumeczu o złoty medal z Włókniarzem Częstochowa.

Po tym sezonie skład Aniołów uległ pewnym zmianom, a cały zespół jeździł nieco słabiej przez kilka kolejnych sezonów. W 1999 roku torunianie zmuszeni byli nawet do rozgrywania spotkań barażowych o utrzymanie w ekstraklasie, jednak poradzili sobie wówczas z Polmosem Zielona Góra.

XXI wiek[edytuj | edytuj kod]

Powrót na ligowe podium miał miejsce w roku 2001, kiedy to w składzie torunian pojawili się Szwedzi: Tony Rickardsson i Andreas Jonsson, a także wrócił po czterech latach spędzonych w Pergo Gorzów Wielkopolski – Tomasz Bajerski. Taki zespół, wsparty ponadto Wiesławem Jagusiem, Robertem Kościechą oraz Tomaszem Chrzanowskim do ostatniego meczu, a nawet ostatniego biegu w sezonie rywalizował o złoto z Atlasem Wrocław. Ostatecznie torunianie wygrali ostatni mecz z ekipą wrocławską 48:42 i zapewnili sobie trzeci tytuł drużynowych mistrzostw Polski. Z kolei najlepszy skład w historii polskiej ligi, torunianie zmontowali w 2003 roku, kiedy to w drużynie startowali m.in. mistrz świata Tony Rickardsson, wicemistrz Jason Crump, ponadto dwaj uczestnicy Grand Prix: Piotr Protasiewicz i Tomasz Bajerski, a jakby na dokładkę jeszcze Wiesław Jaguś i Robert Sawina. Zespół ten jednak zdołał wywalczyć tylko srebrny medal, po przegraniu finałowego meczu z Włókniarzem w Częstochowie. Po opuszczeniu zespołu przez kilku czołowych jeźdźców, torunianie w latach 2004 i 2005 skazywani byli na walkę o utrzymanie się w ekstraklasie, jednak za każdym razem zespół Apatora zaskakiwał wszystkich fachowców, plasując się zwykle w górnej części ligowej tabeli.

Przed 2006 rokiem ze sponsoringu toruńskiego klubu wycofała się firma Apator, dodatkowo drużynę opuścił Jason Crump, a jego miejsce zajął Duńczyk Bjarne Pedersen, który był wspomagany przez Nielsa Kristiana Iversena. Pomimo dobrego początku sezonu, torunianie w drugiej jego części mieli spore problemy finansowe, które odbiły się na wynikach. Ostatecznie KS Toruń zajął 7. miejsce w ekstralidze i musiał spotkać się w barażach o utrzymanie z KM Ostrów Wielkopolski. Oba spotkania barażowe torunianie pewnie wygrali i zapewnili sobie dalszy ekstraligowy byt.

Era Unibaksu[edytuj | edytuj kod]

Jesienią 2006 roku toruński klub przejął Roman Karkosik, a nazwa klubu zmieniła się na Klub Sportowy Toruń Unibax S.A. Dzięki temu w składzie torunian znaleźli się ponownie Ryan Sullivan i Robert Kościecha, a także Matej Žagar. Przez cały sezon 2007 żużlowcy Unibaksu spisywali się fantastycznie, pewnie wygrywając rundę zasadniczą Speedway Ekstraligi. Po wyeliminowaniu Unii Tarnów i Atlasu Wrocław, Unibax w finale rozgrywek spotkał się z Unią Leszno. Tu jednak lepsi okazali się leszczynianie, a torunianom pozostało cieszyć się ze srebrnych medali.

Przed sezonem 2008 torunianie dokonali kolejnych zmian w zespole. Drużynę opuścili Matej Žagar i Aleš Dryml, a ich miejsce zajęli Hans Andersen i Chris Holder. W pierwszych ośmiu spotkaniach Unibax był niepokonany i pewnie zmierzał po czwarty tytuł mistrzowski. Następnie przyszły jednak niespodziewane dwie porażki na własnym torze z Unią Leszno i Włókniarzem Częstochowa, i to właśnie na rzecz częstochowian torunianie stracili pozycje lidera w Speedway Ekstralidze. W rundzie play off Unibax najpierw wyeliminował gorzowską Stal, a następnie w półfinale okazał się lepszy od ZKŻ Zielona Góra. W finale ponownie spotkały się drużyny Unii Leszno i Unibaksu Toruń. W pierwszym spotkaniu – w Lesznie, lepszy okazał się Unibax, wygrywając 49:41. Także w rewanżu, który był ostatnim w historii pojedynkiem na stadionie przy ul. Broniewskiego 98, Anioły były lepsze, wygrywając tym razem 47:43. To oznaczało, że Unibax Toruń zdobył złoty medal, zostając po raz czwarty w historii drużynowym mistrzem Polski. W całym sezonie torunianie wygrali 17 spotkań, przegrywając tylko trzykrotnie. Warto zauważyć, że torunianie wygrali aż dziewięć z dziesięciu spotkań wyjazdowych w sezonie 2008. Najlepszymi zawodnikami w całym sezonie byli Wiesław Jaguś, Ryan Sullivan i Chris Holder.

Rozgrywki ligowe[edytuj | edytuj kod]

Poszczególne sezony[edytuj | edytuj kod]

Sezon Rozgrywki ligowe Uwagi
Liga Miejsce
1959 III III liga 7/8 Increase2.svg Awans w wyniku reorganizacji rozgrywek – podjęto decyzję o likwidacji III ligi
1960 II II liga 11/11
1961 II liga 7/11
1962 II liga 3/12 Przed sezonem przekazano sekcję do nowo powstałego KS „Apator”
1963 II liga 6/12
1964 II liga 7/11
1965 II liga 4/10
1966 II liga 5/9
1967 II liga 6/10
1968 II liga 7/9
1969 II liga 8/9
1970 II liga 8/8
1971 II liga 4/8
1972 II liga 3/8
1973 II liga 2/8 Przegrane baraże o awans
1974 II liga 5/8
1975 II liga 2/8 Increase2.svg Awans mimo przegranych baraży o awans – w późniejszym terminie podjęto decyzję o zwiększeniu ilości drużyn w I lidze
1976 I I liga 8/10
1977 I liga 8/10
1978 I liga 8/10
1979 I liga 4/10
1980 I liga 6/10
1981 I liga 7/10
1982 I liga 6/10
1983 I liga Bronze medal with cup.svg 3/10
1984 I liga 5/10
1985 I liga 5/10
1986 I liga Gold medal with cup.svg 1/10
1987 I liga 4/10
1988 I liga 7/10
1989 I liga 4/10
1990 I liga Gold medal with cup.svg 1/8
1991 I liga Bronze medal with cup.svg 3/8
1992 I liga Bronze medal with cup.svg 3/10
1993 I liga Bronze medal with cup.svg 3/10
1994 I liga Bronze medal with cup.svg 3/10
1995 I liga Silver medal with cup.svg 2/10
1996 I liga Silver medal with cup.svg 2/10
1997 I liga 4/10
1998 I liga 5/10
1999 I liga 7/10 Wygrane baraże o utrzymanie
2000 Ekstraliga 4/8
2001 Ekstraliga Gold medal with cup.svg 1/8
2002 Ekstraliga 5/8
2003 Ekstraliga Silver medal with cup.svg 2/8
2004 Ekstraliga 4/8
2005 Ekstraliga 4/8
2006 Ekstraliga 7/8 Wygrane baraże o utrzymanie
2007 Ekstraliga Silver medal with cup.svg 2/8
2008 Ekstraliga Gold medal with cup.svg 1/8
2009 Ekstraliga Silver medal with cup.svg 2/8
2010 Ekstraliga Bronze medal with cup.svg 3/8
2011 Ekstraliga 4/8
2012 Ekstraliga Bronze medal with cup.svg 3/10
2013 Ekstraliga Silver medal with cup.svg 2/10
2014 Ekstraliga 5/8 Zgodnie z decyzją Trybunału PZM klub rozpoczął rozgrywki z 8 punktami ujemnymi
2015 Ekstraliga 4/8
2016 Ekstraliga Silver medal with cup.svg 2/8
2017 Ekstraliga 7/8 Wygrane baraże o utrzymanie
2018 Ekstraliga 5/8
2019 Ekstraliga Decrease2.svg 8/8
2020 II I liga Increase2.svg 1/8
Poziom ligowy Liczba sezonów Sezony
I 44 1976–2019
II 17 1960–1975, 2020
III 1 1959

Bilans spotkań[edytuj | edytuj kod]

Stan na 12 października 2020
Apator Toruń vs. Polonia Piła w 2001 roku
Karol Ząbik podczas spotkania derbowego w 2006 roku
Derby Pomorza w 2009 roku
Bilans spotkań w latach 1959–2020
drużyna przeciwna mecze zwycięstwa remisy przegrane bilans
Polonia Bydgoszcz 90 52 2 36 +16
CKS Czeladź 2 1 1 -1
Włókniarz Częstochowa 82 42 40 +2
Lokomotīve Dyneburg 2 2 +2
LPŻ Neptun Gdańsk 2 1 1
GKS Wybrzeże Gdańsk 52 25 1 26 -1
GKŻ Wybrzeże Gdańsk 10 9 1 +8
SKS Start Gniezno 50 31 1 18 +13
Start Gniezno (S.A.) 2 1 1
GTM Start Gniezno 2 1 1
Stal Gorzów Wielkopolski 98 47 1 50 -3
GKM Grudziądz 6 3 3
GKM Grudziądz (S.A.) 10 5 5
Cracovia 2 2 -2
Wanda Nowa Huta 6 4 2 +2
Karpaty Krosno 20 10 1 9 +1
Unia Leszno 108 44 6 58 -14
RKS Motor Lublin 44 24 20 +4
Speedway Lublin 2 2 -2
Tramwajarz Łódź 8 5 3 +2
Gwardia Łódź 18 12 1 5 +7
Orzeł Łódź 2 1 1
KS Kolejarz Opole 40 22 18 +4
KS Ostrovia 2 2 +2
Iskra Ostrów Wielkopolski 2 2 +2
KM Ostrów Wielkopolski 2 2 +2
TŻ Ostrovia 2 1 1
KKS Polonia Piła 18 9 2 7 +2
TS Polonia Piła 24 11 4 9 +2
KS ROW Rybnik 34 18 1 15 +3
RKM Rybnik 6 5 1 +4
ROW Rybnik (S.A.) 4 3 1 +2
Stal Rzeszów 60 38 22 +16
Sparta Śrem 10[b] 7 3 +4
Śląsk Świętochłowice 16 8 8
Unia Tarnów 82 44 6 32 +12
Sparta Wrocław 80 48 2 30 +18
Falubaz Zielona Góra 110 49 4 57 -8
Łącznie 1110 588 33 489 +99

Derby Pomorza[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Derby Pomorza (żużel).

Derby Pomorza to spotkania drużyn żużlowych z Torunia i Bydgoszczy. Dotychczas rozegrano 86 pojedynków derbowych, podczas których drużyna toruńska odniosła 50 zwycięstw nad bydgoszczanami, zespół z Bydgoszczy 34 razy pokonał drużynę z Torunia, a dwa spotkania zakończyły się remisem. Poza ligowymi potyczkami rozegrano także 4 spotkania w barażach o wejście do I ligi. Spotkania te odbyły się w 1973 i 1975. Bilans tych meczów to 2 zwycięstwa Stali Toruń i 2 Polonii Bydgoszcz.

Derbami Pomorza nazywana jest także rywalizacja z GKM-em Grudziądz. Jak dotąd odbyło się 16 pojedynków toruńsko-grudziądzkich. Bilans tych meczów to 8 zwycięstw torunian i 8 grudziądzan.

Stadiony[edytuj | edytuj kod]

Stadion KS Apator[edytuj | edytuj kod]

Stadion KS Apator

Toruński klub żużlowy nie posiada własnego stadionu, od zawsze korzysta z obiektów miejskich. Pierwszym miejscem gdzie w Toruniu odbywały się wyścigi motocyklowe był Stadion Miejski przy ul. Sportowej. Następnie żużlowcy przenieśli się na dawny wojskowy stadion przy ulicy Broniewskiego. Wówczas tor liczył około 500 metrów. W roku 1950 na nowym torze odbyły się pierwsze zawody motocyklowe. W kolejnych latach tor dostosowywano do wymogów żużlowych, czego efektem było oficjalne otwarcie zmodernizowanego toru, które przy asyście 10 tysięcy kibiców miało miejsce 20 października 1957 roku o godz. 14[9]. Tor otrzymał imię Zbigniewa Raniszewskiego. Kiedy w 1962 roku powstał profesjonalny klub żużlowy, to on stał się naturalnym gospodarzem obiektu. W kolejnych latach dodawano ogrodzenie toru, częściowe zadaszenie trybuny głównej, oświetlenie. Na mocy uchwały rady Klubu Sportowego Apator Toruń w 1994 roku tor przy ulicy Broniewskiego otrzymał nazwę Stadion KS Apator im. Mariana Rose. W sezonie 2006 dodano wymagane dla uzyskania licencji sztuczne oświetlenie o mocy 900 luksów. Ostatnimi zawodami toruńskiego klubu na starym stadionie był drugi mecz finałowy drużynowych mistrzostw Polski w sezonie 2008 rozegrany 19 października 2008. Mecz ten zakończył się zwycięstwem gospodarzy nad leszczyńską Unią 47:43 i przypieczętowaniem mistrzowskiego tytułu dla toruńskiej drużyny. Kilka dni później, bo 25 października, stadion przy ulicy Broniewskiego po raz ostatni oficjalnie gościł żużlowców – był gospodarzem finału Pomorskiej Ligi Młodzieżowej. W związku z budową nowego obiektu, stary miasto sprzedało za 60 270 000 zł. Po wyburzeniu, na jego miejscu powstało centrum handlowe Toruń Plaza[10].

W dniu 29 czerwca 2017 roku w centrum handlowym Toruń Plaza otwarto Muzeum Sportu Żużlowego. Jest to pierwszy taki obiekt w Polsce i trzeci w Europie[11].

Motoarena Toruń[edytuj | edytuj kod]

Motoarena Toruń

1 grudnia 2006 roku prezydent Torunia ogłosił przetarg na budowę nowego obiektu. Wygrało go konsorcjum Alstal. Obiekt nosi nazwę Motoarena Toruń, a patronem stadionu pozostał Marian Rose. Z powodu nieznacznego opóźnienia stadion oddano do użytku pod koniec kwietnia, a więc już po rozpoczęciu sezonu 2009. Inauguracyjny mecz odbył się natomiast 3 maja 2009 roku. Tego dnia broniący tytułu toruński Unibax podejmował ówczesnego wicemistrza kraju – Unię Leszno. Mecz zakończył się nieznacznym zwycięstwem drużyny gospodarzy, a pierwszym rekordzistą toru został zawodnik Unii – Leigh Adams. Przed sezonem 2011 zostało przebudowane zadaszenie stadionu – obecnie zasłania nie tylko trybuny, ale także cały tor.

W pobliżu Motoareny istnieją dwa tory na miejscowym lotnisku – większy, 265-metrowy oraz w środku mniejszy – 125-metrowy[12].

Toruńska Aleja Sportu Żużlowego[edytuj | edytuj kod]

W 2019 roku przy Motoarenie powstała Toruńska Aleja Sportu Żużlowego[13]. Ma ona na celu upamiętnienie zasłużonych dla toruńskiego żużla osób, poprzez umieszczenie pamiątkowej tablicy. Pierwszą z nich odsłonięto 5 maja 2019 roku, a uhonorowany został patron Motoareny – Marian Rose[13].

Drugim wyróżnionym został Jan Ząbik, który odsłonił swoją tablicę 28 czerwca 2019 roku[14]. Trzecią tablicę, z nazwiskiem Pera Jonssona, odsłonięto 27 lipca 2019 roku[15].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Stan na 1 września 2018

Krajowe[edytuj | edytuj kod]

Poniższe zestawienia obejmują osiągnięcia klubu oraz indywidualne osiągnięcia zawodników reprezentujących klub w rozgrywkach pod egidą PZM, GKSŻ oraz Ekstraligi.

Mistrzostwa Polski[edytuj | edytuj kod]

Drużynowe mistrzostwa Polski

Drużynowe mistrzostwa Polski juniorów

Mistrzostwa Polski par klubowych

Młodzieżowe mistrzostwa Polski par klubowych

Indywidualne mistrzostwa Polski

Młodzieżowe indywidualne mistrzostwa Polski

Pozostałe[edytuj | edytuj kod]

Puchar Polskiego Związku Motorowego

  • 3. miejsce (1): 1974

Drużynowy Puchar Polski

Indywidualny Puchar Polski

  • 1. miejsce (2):
    • 1986 – Wojciech Żabiałowicz
    • 1987 – Wojciech Żabiałowicz

Złoty Kask

  • 1. miejsce (3):
    • 1985 – Wojciech Żabiałowicz
    • 2004 – Wiesław Jaguś
    • 2011 – Adrian Miedziński
  • 2. miejsce (5):
    • 1982 – Wojciech Żabiałowicz
    • 1986 – Wojciech Żabiałowicz
    • 1987 – Wojciech Żabiałowicz
    • 2010 – Adrian Miedziński
    • 2013 – Adrian Miedziński
  • 3. miejsce (5):

Srebrny Kask

  • 1. miejsce (3):
    • 1996 – Wiesław Jaguś
    • 2004 – Adrian Miedziński
    • 2006 – Karol Ząbik
  • 2. miejsce (1):
    • 1992 – Tomasz Bajerski
  • 3. miejsce (6):
    • 1967 – Bogdan Szuluk
    • 1980 – Wojciech Żabiałowicz
    • 1991 – Robert Sawina
    • 1992 – Robert Sawina
    • 1994 – Tomasz Świątkiewicz
    • 2000 – Tomasz Chrzanowski

Brązowy Kask

Liga Juniorów

  • 1. miejsce (1): 2013
  • 2. miejsce (1): 2011

Indywidualne mistrzostwa Ligi Juniorów

Indywidualne międzynarodowe mistrzostwa Ekstraligi

Międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Poniższe zestawienia obejmują osiągnięcia klubu oraz indywidualne osiągnięcia zawodników krajowych na arenie międzynarodowej, a także w barwach reprezentacji Polski, w rozgrywkach pod egidą FIM oraz FIM Europe.

W zestawieniu ujęto także indywidualne osiągnięcia zawodników zagranicznych (stranieri).

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Drużynowe mistrzostwa świata

  • 1. miejsce (3):
    • 1966 – Marian Rose
    • 2009 – Adrian Miedziński
    • 2010 – Adrian Miedziński
  • 2. miejsce (2):
    • 1997 – Jacek Krzyżaniak
    • 2008 – Wiesław Jaguś

Drużynowe mistrzostwa świata juniorów

  • 1. miejsce (7):
    • 2005 – Karol Ząbik
    • 2006 – Adrian Miedziński i Karol Ząbik
    • 2007 – Karol Ząbik
    • 2014 – Paweł Przedpełski
    • 2015 – Paweł Przedpełski
    • 2016 – Paweł Przedpełski
    • 2018 – Daniel Kaczmarek
  • 2. miejsce (1):
    • 2013 – Paweł Przedpełski

Indywidualne mistrzostwa świata

Indywidualne mistrzostwa świata juniorów

  • zawodnicy krajowi
    • 1. miejsce (1):
      • 2006 – Karol Ząbik
  • stranieri

Mistrzostwa Europy[edytuj | edytuj kod]

Drużynowe mistrzostwa Europy U-21

Mistrzostwa Europy par

  • 1. miejsce (2):
    • 2006 – Wiesław Jaguś
    • 2008 – Karol Ząbik
  • 2. miejsce (1):
    • 2014 – Adrian Miedziński

Indywidualne mistrzostwa Europy

  • stranieri
    • 1. miejsce (1):
      • 2014 – Emil Sajfutdinow

Indywidualne mistrzostwa Europy U-19

Pozostałe[edytuj | edytuj kod]

Klubowy Puchar Europy

  • 2. miejsce (1): 2009
  • 3. miejsce (1): 2002

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Żużlowcy KS Toruń.

Na przestrzeni lat umowę z toruńskim klubem podpisało 58 zawodników zagranicznych (13 Szwedów, 10 Australijczyków, 10 Duńczyków, 8 Rosjan, 5 Brytyjczyków, 4 Czechów, 2 Amerykanów, 2 Niemców oraz po jednym zawodniku z Finlandii, Łotwy, Słowacji i Słowenii). Ponadto pięciu zawodników krajowych rozpoczynało kariery pod flagą innego państwa (Australia[d], Kanada[e], Norwegia[f], Szwecja[g] i Wielka Brytania[h]).

Kadra drużyny[edytuj | edytuj kod]

Stan na 27 listopada 2020
Stat. Żużlowiec
S Australia Chris Holder
S Australia Jack Holder
S Wielka Brytania Robert Lambert
J Polska Krzysztof Lewandowski
J Rosja Paweł Łaguta
Stat. Żużlowiec
J Polska Kamil Marciniec
S Polska Adrian Miedziński (kapitan)
S Polska Tobiasz Musielak
S Polska Paweł Przedpełski
J Polska Karol Żupiński

Żużlowcy na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Stat. Żużlowiec
J Polska Jakub Janik (wyp. do Wilków Krosno)
J Polska Aleks Rydlewski (wyp. do Wilków Krosno)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Od 2007 roku, po powstaniu ligi zawodowej, zgodnie z przepisami klub w najwyższej klasie rozgrywkowej musiał funkcjonować jako spółka akcyjna.
  2. Do statystyki nie wliczono przegranego przez torunian meczu z 1964 r., ponieważ zespół Sparty Śrem wycofał się w trakcie rozgrywek a mecze z jego udziałem anulowano.
  3. Mistrzostwa Polski Par Klubowych 2016 rozegrano 8 kwietnia 2017 roku.
  4. Robert Ksiezak w momencie podpisywania kontraktu posiadał podwójne obywatelstwo. Jako zawodnik toruńskiego klubu uzyskał polską licencję żużlową i pod flagą tego państwa startował w lidze.
  5. Krzysztof Słaboń rozpoczynał swoją karierę jako reprezentant Kanady, jednak w lidze polskiej przez całą karierę startował jako zawodnik krajowy.
  6. Rune Holta uzyskał polskie obywatelstwo w 2002 roku. W barwach toruńskiego klubu startował jako zawodnik krajowy.
  7. Maksymilian Bogdanowicz w momencie podpisywania kontraktu posiadał podwójne obywatelstwo. Polską licencję żużlową uzyskał przed dołączeniem do toruńskiego klubu.
  8. Andy Smith uzyskał polskie obywatelstwo w 1999 roku. W barwach toruńskiego klubu startował jako zawodnik krajowy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michał Malinowski: Efcio, Wilczek, Dymek, Piernisław, Józek! Maskotki, które robią show! (pol.). ddtorun.pl. [dostęp 2020-12-27].
  2. Klub Sportowy Toruń Spółka Akcyjna (pol.). speedway.hg.pl. [dostęp 2020-12-27].
  3. "Anioły" mają 50 lat. Co było najważniejsze w historii? (pol.). pomorska.pl. [dostęp 2015-03-29].
  4. Apator Toruń - jak to wszystko się zaczęło (pol.). krzyzacy.net. [dostęp 2015-03-29].
  5. Wojciech Ogonowski: W Toruniu nastąpiło przejęcie klubu (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2014-10-31].
  6. Łukasz Witczyk: Ilona Termińska nowym prezesem KS Toruń (pol.). sportowefakty.wp.pl. [dostęp 2015-11-06].
  7. Dawid Borek: Żużel. Jest skład Get Well na 2020! Są wielkie powroty i nowa nazwa! (pol.). sportowefakty.wp.pl. [dostęp 2019-10-08].
  8. eWinner wciąż z Apatorem Toruń! (pol.). speedway.torun.pl. [dostęp 2020-12-31].
  9. Broniewskiego 98 (pol.). krzyzacy.net. [dostęp 2010-09-13].
  10. Broniewskiego 98 (pol.). speedway.torun.pl. [dostęp 2015-03-29].
  11. Żużel wrócił do korzeni (pol.). torun.pl. [dostęp 2017-07-04].
  12. Radosław Zieliński: Minitor w Toruniu, czyli szkolimy młodzież (pol.). nicesport.pl. [dostęp 2015-03-29].
  13. a b Toruń ma swoją Aleję Sportu Żużlowego! (pol.). torun.eska.pl. [dostęp 2019-05-05].
  14. Jan Ząbik odsłonił swoją tablicę (pol.). tylkotorun.pl. [dostęp 2019-06-29].
  15. Odsłonięcie tablicy Pera Jonssona w toruńskiej Żużlowej Alei Gwiazd (galeria) (pol.). sportowefakty.wp.pl. [dostęp 2019-07-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]