KS Toruń

KS Toruń
	Klub Sportowy Toruń Spółka Akcyjna
Państwo	Polska
Województwo	kujawsko-pomorskie
Siedziba	Toruń
Adres	ul. Pera Jonssona 7; 87-100 Toruń
Data założenia	1926 – Toruński Klub Motocyklistów; 21 lutego 1962 – Klub Sportowy „Stal”
Forma prawna	spółka akcyjna; (od 13 listopada 2006)
Numer KRS	0000273592
Właściciel	Przemysław Termiński
Prezes	Ilona Termińska
Przewodniczący rady nadzorczej	Adam Krużyński
	Barwy
	; żółto-niebiesko-białe
	I zespół
Przydomek	Toruńskie Anioły, Krzyżacy
Maskotka	Dymek
Liga	Ekstraliga
Stadion	Motoarena Toruń im. Mariana Rosego
Trener	Piotr Baron
Kapitan	Robert Lambert
	Mecze
	Pierwszy mecz; 1. Polonia, 2. Olimpia, 3. TKM; (Bydgoszcz; 8 września 1946)
	Debiut w najwyższej lidze; Falubaz 52:44 Stal; (Zielona Góra; 4 kwietnia 1976)
Drużynowe mistrzostwa Polski
Mistrz:	1986, 1990, 2001, 2008, 2025
Wicemistrz:	1995, 1996, 2003, 2007, 2009, 2013, 2016
III miejsce:	1983, 1991, 1992, 1993, 1994, 2010, 2012, 2023, 2024
	Multimedia w Wikimedia Commons
	Strona internetowa

KS Toruń (występuje pod nazwą PRES Grupa Deweloperska Toruń) – polski klub żużlowy z siedzibą w Toruniu, 5-krotny drużynowy mistrz Polski.

Za datę jego założenia przyjmuje się rok 1962, kiedy powstał Klub Sportowy „Stal” przy PZWANN, niemniej jego rodowód sięga de facto lat międzywojennych – w 1926 roku powstał Toruński Klub Motocyklistów, z którego inicjatywy w 1930 roku rozegrano pierwsze w historii Torunia zawody w dirt-tracku – jak ówcześnie nazywano żużel. Działalność stowarzyszenia przerwał wybuch II wojny światowej. Po wojnie TKM został reaktywowany – w 1946 roku powstał Toruński Klub Motocyklowy, który po reorganizacji polskiego sportu, która miała miejsce pod koniec lat 40., został wcielony i działał w ramach sekcji motocyklowej ZS „Gwardia”. Po decyzji o jej likwidacji TKM został odtworzony przy LPŻ – w 1954 roku powołany został Toruński Klub Motorowy, w którym poza żużlem rozwijano sekcje: rajdową i motocrossową. Na początku lat 60. TKM został przemianowany na Motorowy Klub Żużlowy – w związku z likwidacją innych sekcji, natomiast latem 1961 roku sekcja żużlowa została przejęta przez PZWANN i jeszcze w tym roku zaczęła używać nazwy „Apator”. Prace organizacyjne zakończono jednak dopiero zimą – w lutym, już w kolejnym roku, powstał Klub Sportowy „Stal”, który formalnie działał w strukturach ZS „Stal”. Z czasem możliwe stało się odejście od nazwy „Stal” i przyjęcie wyłącznie nazwy „Apator”, pod którą funkcjonował do 2005 roku, kiedy został przemianowany na Klub Sportowy Toruń. Na przestrzeni lat, obok sekcji żużlowej, w stowarzyszeniu istniały także sekcje: brydża sportowego, hokeja na lodzie, jazdy szybkiej na lodzie, pływania i szachów. Pod koniec 2006 roku został przekształcony w spółkę akcyjną, która do 2014 roku funkcjonowała pod nazwą „Unibax”.

Chronologia nazw

Toruński Klub Motocyklistów (1926–1939)
Toruński Klub Motocyklowy (1946–1949)
Sekcja Motocyklowa Zrzeszenia Sportowego „Gwardia” (1949–1954)
Toruński Klub Motorowy przy Lidze Przyjaciół Żołnierza (1954–1960)
Motorowy Klub Żużlowy przy Lidze Przyjaciół Żołnierza (1961)
Klub Sportowy „Stal” przy Pomorskich Zakładach Wytwórczych Aparatury Niskiego Napięcia (1962–?)
- Sekcja Żużlowa „Apator”
Klub Sportowy „Stal-Apator” (?–1980)
Klub Sportowy „Apator” (1980–2005)
- Apator Toruń (1980–1993)
- Apator Elektrim Toruń (1993–1996)
- Apator DGG Toruń (1996–1998)
- Apator Netia Toruń (1999–2000)
- Apator Adriana Toruń (2001–2005)
Klub Sportowy Toruń (2005–2006)
- Adriana Toruń (2006)
Klub Sportowy Toruń Unibax Spółka Akcyjna (2006–2014)
Klub Sportowy Toruń Spółka Akcyjna (2014–)
- KS Toruń (2015)
- Get Well Toruń (2016–2019)
- eWinner Apator Toruń (2020–2021)
- For Nature Solutions Apator Toruń (2022)
- For Nature Solutions KS Apator Toruń (2023)
- KS Apator Toruń (2024)
- PRES Grupa Deweloperska Toruń (2025–)

Historia

Protoplaści

Czasy przedwojenne

Pierwszą w historii Torunia imprezą motocyklową był liczący ponad 11 km rajd rozegrany 4 września 1927 roku z okazji jubileuszu Toruńskiego Klubu Sportowego, natomiast pierwsze zawody dirt-trackowe rozegrano w Toruniu 24 sierpnia 1930 roku na stadionie przy Szosie Chełmińskiej z inicjatywy Toruńskiego Klubu Motocyklistów, który powstał w 1926 roku. Ścigano się w kategoriach według pojemności silnika. Organizatorami turnieju byli Gryf Toruń oraz miejski komitet przysposobienia wojskowego, bowiem działacze TKM-u poprosili o wsparcie kolegów z istniejącego już od dziewięciu lat, choć nieposiadającego sekcji motorowej, wojskowego Gryfa. Zachęceni powodzeniem, toruńscy motocykliści postanowili jeszcze raz w tym roku zorganizować zawody. Zamiar ten udał się jesienią, 19 października. Tym razem były to mistrzostwa miejscowego klubu.

W 1931 roku TKM, już bez pomocy działaczy Gryfa, zorganizował dwa kolejne turnieje w dirt-tracku. Niejako kontynuacją jesiennych zawodów z 1930 roku była pierwsza wiosenna impreza sezonu 1931, do której doszło 10 maja. I tym razem torunianie rywalizowali o mistrzostwo klubu. Drugi turniej odbył się natomiast 2 sierpnia. Tym razem udział w nim wzięli również motocykliści z innych miast. Od początku jednak szwankowała organizacja zawodów. Spory między organizatorami i zawodnikami przeniosły się na uroczystą kolację w Dworze Artusa, gdzie okazało się, że torunianie nie mają zamiaru wręczyć nagród zwycięzcom pochodzącym z Bydgoszczy. Prezes Klubu Motocyklistów Bydgoszcz zarządził więc opuszczenie sali przez swoją ekipę. Ówczesny zarząd toruńskiego klubu nie podjął się już nigdy więcej organizacji imprezy dirt-trackowej w Toruniu.

Po zawodach z sierpnia 1931 roku dirt-track zniknął z Torunia na pięć lat. W międzyczasie doszło do powstania delegatury KMB, która miała obudzić z letargu sport motocyklowy w Toruniu. Spotkanie organizacyjne w tej sprawie miało miejsce 24 kwietnia 1934 roku w hotelu Polonia, a już na 3 maja zaplanowane zostały pierwsze zawody, które jednak nie doszły do skutku, a i sama delegatura została rozwiązana, bowiem nie znaleziono w Toruniu osób chętnych do współpracy z klubem z Bydgoszczy. W 1936 roku, już pod wodzą nowego prezesa – doktora Mariana Franciszka Żurawskiego, TKM spróbował jeszcze raz. Stało się to 18 października i jak się okazało była to ostatnia impreza dirt-trackowa przed wojną w Toruniu. Plany na 1937 rok były ambitne, bo zakładały turnieje w maju i lipcu, jednak na planach się skończyło, a w kolejnych latach przed wojną działacze TKM-u zamiarów dirt-trackowych już nie powzięli.

Czasy powojenne

Tuż po wojnie, jesienią 1945 roku, trwały w Toruniu dyskusje na temat ponownego uruchomienia klubu motocyklowego. Tradycja toruńskiego żużla odrodziła się jednak dopiero w maju 1946 roku w postaci reaktywowanego TKM-u. Powstały wówczas Toruński Klub Motocyklowy kontynuował obrany jeszcze przed wojną kierunek działalności. W tamtym okresie pierwsze kroki na żużlu stawiał między innymi Zbigniew Raniszewski, którego karierę przerwała tragiczna śmierć w trakcie zawodów rozgrywanych w Wiedniu 21 kwietnia 1956 roku.

W 1949 roku TKM, podobnie jak kluby w wielu innych miastach, został wcielony do zrzeszenia sportowego Gwardii. W kolejnych latach torunianie występowali w rozgrywkach na maszynach przystosowanych, zdobywając w 1953 roku drużynowe wicemistrzostwo Polski w tej kategorii. Po sezonie na szczeblu centralnym Gwardii zdecydowano jednak o likwidacji toruńskiej sekcji.

W obliczu zakończenia działalności sekcji w ramach zrzeszenia, TKM został odtworzony przy Lidze Przyjaciół Żołnierza. 6 marca 1954 roku czterech działaczy powołało do życia Toruński Klub Motorowy przy LPŻ. Według planu torunian, centrala LPŻ-u miała dogadać się z centralą Gwardii w sprawie zwrotu motorów, które gwardziści zabrali z Torunia do Bydgoszczy. Plan się nie udał, ale torunianie nie odpuszczali – kolejnym razem poprosili o przysłanie nowych maszyn żużlowych. Minęły jednak dwa lata, a efektu nie było. Równolegle, latem 1956 roku, poprosili o dostęp do nieużytkowanego i zaniedbanego stadionu przy Szosie Bydgoskiej. Tym razem plan powiódł się.

Przez cały 1957 rok działał społeczny komitet budowy stadionu. Uroczysta reaktywacja żużla odbyła się w październiku tego roku, natomiast w sezonie 1959 torunianie zadebiutowali w rozgrywkach III ligi, zajmując 7. miejsce. Do II ligi TKM LPŻ awansował wskutek reorganizacji rozgrywek w 1960 roku, jednak w swoim debiutanckim drugoligowym sezonie zajął ostatnie miejsce w grupie „zachód”.

W TKM-ie poza żużlem intensywnie rozwijano działalność rajdową i motocrossową, jednak po odejściu z Torunia kilku znaczących zawodników nastąpił okres stagnacji, a następnie likwidacji poszczególnych sekcji. Środowisko toruńskich miłośników motoryzacji zintegrowała utworzona w 1959 roku Delegatura Automobilklubu Bydgoskiego w Toruniu. Do sezonu 1961 toruńscy żużlowcy przystąpili już pod szyldem Motorowego Klubu Żużlowego, jednocześnie z utrzymywania sekcji żużlowych zaczęła wycofywać się Liga Przyjaciół Żołnierza. Początkowo ciężar wspierania żużlowców wzięły na siebie władze Torunia, jednocześnie usilnie poszukując innego wsparcia finansowo-organizacyjnego. Zapadła decyzja o przyłączeniu sekcji do Pomorskich Zakładów Wytwórczych Aparatury Niskiego Napięcia.

Patronat PZWANN

Droga do ekstraligi

Sekcja żużlowa trafia do PZWANN w 1961 roku. 12 czerwca zgodę na jej przejęcie wyraził ówczesny dyrektor zakładu Jan Koźmiński, a 19 czerwca formalnie zaakceptował to gen. bryg. Józef Turski. Tak doszło do powstania koła LPŻ przy PZWANN, które przejęło sekcję wraz z wyposażeniem nieodpłatnie. Jeszcze w tym sezonie na plastronach żużlowców po raz pierwszy pojawiła się nazwa „Apator”. Pod akronimami MKŻ i LPŻ a nad nazwą miasta umieszczono na nich bowiem duże logo PZWANN-u – deltoid z napisem „Apator”, który był oficjalnym znakiem zakładu. 21 lutego 1962 roku koło LPŻ zostało zlikwidowane i powstał Klub Sportowy „Stal” przy PZWANN, który formalnie działał w strukturach Zrzeszenia Sportowego „Stal”.

W latach 60. pierwsze medale dla toruńskiego żużla zdobył między innymi Marian Rose. Popularny Maryś osiągnął sukcesy zarówno na krajowym podwórku, jak i na arenie międzynarodowej. Jego największym sukcesem był złoty medal drużynowych mistrzostw świata z 1966 roku. W tym samym sezonie Rose zdobył srebrny medal indywidualnych mistrzostw Polski. Jego karierę przerwał wypadek 19 kwietnia 1970 roku na torze w Rzeszowie, w którym torunianin poniósł śmierć.

W 1973 roku Stal Toruń zajęła 2. miejsce w rozgrywkach II ligi, jednak w spotkaniach barażowych o awans do I ligi lepsza okazała się Polonia Bydgoszcz. Dwa lata później torunianie ponownie zajęli 2. miejsce w II-ligowych rozgrywkach i ponownie przegrali spotkania barażowe z bydgoszczanami, jednak powiększenie liczebności I ligi do 10 zespołów pozwoliło torunianom awansować do najwyższej klasy rozgrywek.

W pierwszym sezonie w I lidze torunianie obronili miejsce w elicie, zajmując 8. miejsce na koniec sezonu. W tym samym 1976 roku w historii klubu miało miejsce kolejne tragiczne wydarzenie – 25 lipca w czasie zawodów w Częstochowie w jednym z wyścigów upadł Kazimierz Araszewicz i kilka minut po dotarciu do szpitala zmarł w wyniku obrażeń odniesionych na torze. W 1979 roku torunianie zajęli w ligowej tabeli 4. miejsce, mając szanse na medal do ostatniego meczu. Liderami drużyny byli Jan Ząbik oraz Wojciech Żabiałowicz.

Pierwsze sukcesy

To, co nie udało się cztery lata wcześniej, udało się w 1983 roku. Liderem drużyny był Żabiałowicz, wspierany przez Jana Woźnickiego i Eugeniusza Miastkowskiego. Zespół prowadzony przez trenera Andrzeja Pogorzelskiego nie przegrał ani jednego meczu na własnym torze, ponadto trzykrotnie triumfował na wyjazdach. 24 punkty zdobyte do ligowej tabeli wystarczyły do zajęcia 3. miejsca w lidze i zdobycia pierwszego, brązowego medalu w rozgrywkach o drużynowe mistrzostwo Polski.

Trzy lata później – w 1986 roku, Apator Toruń świętował jeszcze większy sukces, jakim był złoty medal w rozgrywkach ligowych. Przez niemal cały sezon o prymat najlepszej drużyny w kraju torunianie rywalizowali z rywalem zza miedzy – bydgoską Polonią. Drogę do toruńskiego złota otworzyła porażka bydgoszczan na własnym torze ze Stalą Gorzów Wielkopolski w końcówce sezonu. Po wygranej w ostatnim meczu z Kolejarzem Opole 64:26 – torunianie po raz pierwszy mogli świętować tytuł najlepszej drużyny w kraju. W latach 80. oprócz sukcesów ligowych żużlowcy Apatora odnosili coraz więcej sukcesów w innych rozgrywkach – zdobywali złote medale w indywidualnych mistrzostwach Polski, młodzieżowych drużynowych mistrzostwach Polski, a także mistrzostwach Polski par klubowych.

6 czerwca 1987 roku na torze w Toruniu odbył się półfinał mistrzostw świata par. W zawodach, w czasie których w każdym wyścigu startowało po 6 zawodników, triumfowali Duńczycy – Hans Nielsen i Erik Gundersen, przed parą Nowej Zelandii – Mitchem Shirrą i Davidem Barghem, oraz Polakami – Wojciechem Żabiałowiczem i Romanem Jankowskim.

Złote lata 90.

W pierwszej połowie lat 90. torunianie nie schodzili z podium, zdobywając seryjnie medale w lidze, a także w innych rozgrywkach krajowych. Drugi złoty medal ligowy torunianie zdobyli w 1990 roku, już w nieco zmienionym składzie. W klubie pojawił się m.in. Szwed Christer Karlsson, który jako pierwszy zawodnik zagraniczny założył plastron z Aniołem na piersi, oraz trójka młodych muszkieterów: Robert Sawina, Jacek Krzyżaniak, Mirosław Kowalik, która przebojem wdzierała się do krajowej czołówki. Liderem ciągle był jednak Wojciech Żabiałowicz. Tym razem torunianie zapewnili sobie tytuł już kilka ligowych kolejek przed końcem, deklasując w tabeli pozostałych rywali.

W 1991 roku kariery zakończyli Wojciech Żabiałowicz i Eugeniusz Miastkowski, jednak w zespole byli już ich następcy. W polskiej lidze pojawiało się również wielu zawodników zza granicy, wśród których był Szwed Per Jonsson. Indywidualny mistrz świata z 1990 roku trafił rok później do Torunia, zostając jego liderem. Karierę Długiego Pera przerwał jednak upadek w czasie derbów Pomorza w Bydgoszczy w 1994 roku, po którym Jonsson zmuszony został do poruszania się przy pomocy wózka inwalidzkiego. Także na początku lat 90. rozbłysła gwiazda Tomasza Bajerskiego, który mimo młodego wieku zaczął odgrywać coraz poważniejszą role w toruńskim zespole.

W sezonie 1996 torunianie byli bardzo blisko kolejnego złota, jednak musieli zadowolić się srebrnym medalem, po porażce w dwumeczu o złoty medal z Włókniarzem Częstochowa. Po tym sezonie skład Aniołów uległ pewnym zmianom, a zespół osiągał gorszy rezultat przez kilka kolejnych sezonów. W 1999 roku torunianie zmuszeni byli nawet do rozgrywania spotkań barażowych o utrzymanie w najwyższej klasie rozgrywkowej, jednak poradzili sobie wówczas z Polmosem Zielona Góra.

XXI wiek

Powrót na ligowe podium miał miejsce w roku 2001, kiedy to w składzie torunian pojawili się Szwedzi: Tony Rickardsson i Andreas Jonsson, a także wrócił po czterech latach spędzonych w Pergo Gorzów Wielkopolski Tomasz Bajerski. Taki zespół, wsparty ponadto Wiesławem Jagusiem, Robertem Kościechą oraz Tomaszem Chrzanowskim do ostatniego meczu, a nawet ostatniego biegu w sezonie, rywalizował o złoto z Atlasem Wrocław. Ostatecznie torunianie wygrali ostatni mecz z ekipą wrocławską 48:42 i zapewnili sobie trzeci tytuł drużynowych mistrzostw Polski.

Kolejnego mistrzostwa nie udało się torunianon zdobyć w 2003 roku, kiedy to zmontowali drużynę, w której startowali m.in. mistrz świata Tony Rickardsson, wicemistrz Jason Crump, ponadto dwaj uczestnicy cyklu Grand Prix: Piotr Protasiewicz i Tomasz Bajerski, a na dokładkę jeszcze Wiesław Jaguś i Robert Sawina. Zespół ten jednak zdołał wywalczyć tylko srebrny medal, po przegraniu finałowego meczu z Włókniarzem w Częstochowie. Po sezonie zespół opuściło kilku czołowych jeźdźców, jednak w latach 2004 i 2005 torunianie plasowali się w górnej części ligowej tabeli.

Przed 2006 rokiem ze sponsoringu toruńskiego klubu wycofała się firma Apator, a dodatkowo drużynę opuścił Jason Crump. W jego miejsce w drużynie pojawili się Duńczycy: Bjarne Pedersen oraz Niels-Kristian Iversen. Pomimo kilku zwycięstw na początku sezonu, torunianie w drugiej jego części mieli problemy finansowe, które odbiły się na wynikach. Ostatecznie KS Toruń zajął 7. miejsce w ekstralidze i musiał spotkać się w barażach o utrzymanie z KM Ostrów. Oba spotkania barażowe torunianie wygrali i zapewnili sobie dalszy ekstraligowy byt.

Era Unibaksu

Jesienią 2006 roku toruński klub przejął Roman Karkosik a nazwa klubu zmieniła się na Klub Sportowy Toruń Unibax Spółka Akcyjna – przejęcie klubu zbiegło się w czasie z koniecznością utworzenia spółki akcyjnej po powstaniu ligi zawodowej. W składzie torunian znaleźli się ponownie Ryan Sullivan i Robert Kościecha, a także Matej Žagar. Żużlowcy Unibaksu wygrali rundę zasadniczą Speedway Ekstraligi, a następnie po wyeliminowaniu Unii Tarnów i Atlasu Wrocław w rundzie play-off dotarli do finału rozgrywek, gdzie spotkali się z Unią Leszno. Tu jednak lepsi okazali się leszczynianie, a torunianom pozostało cieszyć się ze srebrnych medali.

Przed sezonem 2008 torunianie dokonali kolejnych zmian w zespole. Drużynę opuścili Matej Žagar i Aleš Dryml, a ich miejsce zajęli Hans Andersen i Chris Holder. W pierwszych ośmiu spotkaniach Unibax był niepokonany i pewnie zmierzał po czwarty tytuł mistrzowski. Następnie przyszły jednak dwie porażki na własnym torze z Unią Leszno i Włókniarzem Częstochowa, i to właśnie na rzecz częstochowian torunianie stracili pozycje lidera w Speedway Ekstralidze. W rundzie play-off Unibax najpierw wyeliminował gorzowską Stal, a następnie w półfinale okazał się lepszy od ZKŻ Zielona Góra. W finale ponownie spotkały się drużyny Unii Leszno i Unibaksu Toruń. W pierwszym spotkaniu – w Lesznie, lepszy okazał się Unibax, wygrywając 49:41. Także w rewanżu, który był ostatnim w historii pojedynkiem na stadionie przy ul. Broniewskiego 98, Anioły były lepsze, wygrywając tym razem 47:43. To oznaczało, że Unibax Toruń zdobył złoty medal, zostając po raz czwarty w historii drużynowym mistrzem Polski. W całym sezonie torunianie wygrali 17 spotkań (w tym aż dziewięć z dziesięciu spotkań wyjazdowych), przegrywając tylko trzykrotnie. Liderami drużyny byli Wiesław Jaguś, Ryan Sullivan i Chris Holder.

Rozgrywki ligowe

Sezony

Sezon	Rozgrywki ligowe				Uwagi
Sezon	Liga		Miejsce		Uwagi
1951^[a]	mp	Pomorska LO	2/6
1952^[a]		Okr. pomorski	1/3
1953^[a]		Finał krajowy	2/3

1959^[b]	III	III liga	7/8		Awans w wyniku reorganizacji rozgrywek – podjęto decyzję o likwidacji III ligi
1960^[b]	II	II liga	11/11
1961^[b]		II liga	7/11
1962		II liga	3/12
1963		II liga	6/12	7/12
1964		II liga	7/11	7/12
1965		II liga	4/9	5/9
1966		II liga	5/9	5/9
1967		II liga	6/10	7/10
1968		II liga	7/9	7/10
1969		II liga	8/9
1970		II liga	8/8
1971		II liga	4/8
1972		II liga	3/8
1973		II liga	2/8		Przegrane baraże o awans
1974		II liga	5/8
1975		II liga	2/8		Przegrane baraże o awans
1975		II liga	2/8		Awans w wyniku reorganizacji rozgrywek – podjęto decyzję o powiększeniu I ligi^[c]
1976	I	I liga	8/10
1977^[d]		I liga	8/10
1978^[d]		I liga	8/10
1979		I liga	4/10
1980		I liga	6/10
1981		I liga	7/10
1982		I liga	6/10
1983		I liga	3/10
1984		I liga	5/10
1985		I liga	5/10
1986		I liga	1/10
1987		I liga	4/10
1988		I liga	7/10
1989		I liga	4/10
1990		I liga	1/8
1991		I liga	3/8
1992		I liga	3/10
1993		I liga	3/10
1994		I liga	3/10
1995		I liga	2/10
1996		I liga	2/10
1997		I liga	4/10
1998		I liga	5/10
1999		I liga	7/10		Wygrane baraże o utrzymanie
2000		Ekstraliga	4/8
2001		Ekstraliga	1/8
2002		Ekstraliga	5/8
2003		Ekstraliga	2/8
2004		Ekstraliga	4/8
2005		Ekstraliga	4/8
2006		Ekstraliga	7/8		Wygrane baraże o utrzymanie
2007		Ekstraliga	2/8
2008		Ekstraliga	1/8
2009		Ekstraliga	2/8
2010		Ekstraliga	3/8
2011		Ekstraliga	4/8
2012		Ekstraliga	3/10
2013		Ekstraliga	2/10
2014^[e]		Ekstraliga	5/8
2015		Ekstraliga	4/8
2016		Ekstraliga	2/8
2017		Ekstraliga	7/8		Wygrane baraże o utrzymanie
2018		Ekstraliga	5/8
2019		Ekstraliga	8/8
2020	II	I liga	1/8
2021	I	Ekstraliga	6/8
2022		Ekstraliga	4/8
2023		Ekstraliga	3/8
2024		Ekstraliga	3/8
2025		Ekstraliga	1/8

Poziom ligowy	Liczba sezonów	Sezony
I	49	1976–2019, 2021–2025
II	17	1960–1975, 2020
III	1	1959

Bilans spotkań

Stan na 28 września 2025

drużyna przeciwna	mecze	zwycięstwa	remisy	przegrane	bilans
Polonia Bydgoszcz^[f]	90	52	2	36	+16
CKS Czeladź	2	–	1	1	-1
Włókniarz Częstochowa^[g]	96	48	–	48	–
Lokomotīve Dyneburg	2	2	–	–	+2
GKS Wybrzeże Gdańsk	54	26	1	27	-1
GKŻ Wybrzeże Gdańsk^[h]	10	9	–	1	+8
SKS Start Gniezno	50	31	1	18	+13
Start Gniezno SA	2	1	–	1	–
GTM Start Gniezno	2	1	–	1	–
Stal Gorzów Wielkopolski	114	54	3	57	-3
GKM Grudziądz	6	3	–	3	–
GKM Grudziądz SA	20	12	1	7	+5
Cracovia	2	–	–	2	-2
BKS Wanda Kraków	6	4	–	2	+2
Karpaty Krosno	20	10	1	9	+1
Wilki Krosno	2	1	–	1	–
Unia Leszno	116	47	6	63	-16
RKS Motor Lublin	44	24	–	20	+4
Speedway Lublin	20	6	–	14	-8
Tramwajarz Łódź	8	5	–	3	+2
Gwardia Łódź	18	12	1	5	+7
Orzeł Łódź	2	1	–	1	–
KS Kolejarz Opole	40	22	–	18	+4
KKS Ostrovia	2	2	–	–	+2
Iskra Ostrów Wielkopolski	2	2	–	–	+2
KM Ostrów	2	2	–	–	+2
TŻ Ostrovia	4	3	–	1	+2
KKS Polonia Piła	18	9	2	7	+2
TS Polonia Piła	24	11	4	9	+2
KS ROW Rybnik	34	18	1	15	+3
RKM Rybnik	6	5	–	1	+4
ROW Rybnik SA	6	5	–	1	+4
Stal Rzeszów	60	38	–	22	+16
Sparta Śrem	10^[i]	7	–	3	+4
KS Śląsk Świętochłowice	16	8	–	8	–
Unia Tarnów	82	44	6	32	+12
WTS Wrocław	94	51	4	39	+12
ZKŻ Zielona Góra	116	52	4	60	-8
Łącznie	1202	628	38	536	+92

Derby Pomorza

Osobny artykuł: Derby Pomorza na żużlu.

Derby Pomorza to spotkania drużyn żużlowych z Torunia i Bydgoszczy. Dotychczas rozegrano 86 ligowych pojedynków derbowych, podczas których drużyna toruńska odniosła 50 zwycięstw nad bydgoszczanami, zespół z Bydgoszczy 34 razy pokonał drużynę z Torunia, a 2 spotkania zakończyły się remisem. Poza ligowymi potyczkami rozegrano także 4 spotkania w barażach o wejście do I ligi. Spotkania te odbyły się w 1973 i 1975. Bilans tych meczów to 2 zwycięstwa drużyny toruńskiej i 2 bydgoskiej.

Derbami Pomorza nazywana jest także rywalizacja drużyn z Torunia i Grudziądza. Jak dotąd odbyło się 26 pojedynków toruńsko-grudziądzkich. Bilans tych meczów to 15 zwycięstw torunian, 10 grudziądzan i 1 remis.

Stadiony

Stadion Miejski

Osobny artykuł: Stadion Miejski przy ul. Sportowej w Toruniu.

Toruński klub żużlowy nie posiada własnego stadionu, od zawsze korzysta z obiektów miejskich. Przed wojną wyścigi motocyklowe odbywały się na bieżni lekkoatletycznej na stadionie przy Szosie Chełmińskiej (w następnych latach przy ul. Bema i przy ul. Sportowej).

Z obiektu żużlowcy korzystali także w pierwszych latach po wojnie. Ówczesny TKM podjął się jednak inwestycji remontowych, aby uzyskać dostęp do własnego toru przy Szosie Bydgoskiej, gdzie przed wojną odbywało się ujeżdżanie koni.

Stadion KS Apator

Osobny artykuł: Stadion KS Apator im. Mariana Rosego w Toruniu.

W 1950 roku żużlowcy przenieśli się na dawny wojskowy stadion przy Szosie Bydgoskiej (w następnych latach przy ul. Broniewskiego). Na torze liczącym około 500 metrów odbyły się wówczas pierwsze zawody motocyklowe. W kolejnych latach tor dostosowywano do wymogów żużlowych, czego efektem było oficjalne otwarcie zmodernizowanego toru, które przy udziale 10 000 kibiców nastąpiło 20 października 1957 o godz. 14^[7]. Tor otrzymał imię Zbigniewa Raniszewskiego.

Gdy w 1962 roku założono profesjonalny klub żużlowy, stał się on gospodarzem obiektu. W kolejnych latach dodawano ogrodzenie toru, częściowe zadaszenie trybuny głównej, oświetlenie. Na mocy uchwały rady Klubu Sportowego Apator Toruń w 1994 roku tor przy ulicy Broniewskiego otrzymał nazwę Stadion KS Apator im. Mariana Rosego. W sezonie 2006 dodano wymagane dla uzyskania licencji sztuczne oświetlenie o mocy 900 luksów.

Ostatnimi zawodami toruńskiego klubu na starym stadionie był drugi mecz finałowy drużynowych mistrzostw Polski sezonu 2008 rozegrany 19 października 2008, zakończony zwycięstwem gospodarzy nad Unią Leszno 47:43 i przypieczętowaniem mistrzowskiego tytułu dla toruńskiej drużyny. 25 października 2008 stadion przy ulicy Broniewskiego po raz ostatni oficjalnie gościł żużlowców – był gospodarzem finału Pomorskiej Ligi Młodzieżowej. W związku z budową nowego obiektu, stary miasto sprzedało za 60 270 000 zł.

Po wyburzeniu, na jego miejscu powstało centrum handlowe Toruń Plaza^[8]. 29 czerwca 2017 w Toruń Plaza otwarto Muzeum Sportu Żużlowego „Nostalgia”, pierwszy taki obiekt w Polsce i trzeci w Europie^[9]. Muzeum funkcjonowało do czerwca 2018 roku^[10].

Motoarena Toruń

Osobny artykuł: Motoarena Toruń im. Mariana Rosego.

1 grudnia 2006 prezydent Torunia ogłosił przetarg na budowę nowego obiektu. Wygrało go konsorcjum Alstal. Obiekt nosi nazwę Motoarena Toruń, a patronem stadionu pozostał Marian Rose. Z powodu nieznacznego opóźnienia stadion oddano do użytku pod koniec kwietnia, a więc już po rozpoczęciu sezonu 2009.

Inauguracyjny mecz odbył się 3 maja 2009. Tego dnia broniący tytułu toruński Unibax podejmował ówczesnego wicemistrza kraju – Unię Leszno. Mecz zakończył się nieznacznym zwycięstwem drużyny gospodarzy, a pierwszym rekordzistą toru został zawodnik Unii – Leigh Adams.

W 2010 roku ulica prowadząca do stadionu została nazwana imieniem Pera Jonssona.

Przed sezonem 2011 zostało przebudowane zadaszenie stadionu – obecnie zasłania nie tylko trybuny, ale także cały tor.

Toruńska Aleja Sportu Żużlowego

W 2019 roku żużlowcy z Torunia, jako „Toruńskie Anioły”, zostali uhonorowani poprzez odsłonięcie „katarzynki” w Piernikowej Alei Gwiazd na toruńskim Rynku Staromiejskim^[11]. W tym samym roku przy Motoarenie powstała Toruńska Aleja Sportu Żużlowego^[12]. Ma ona na celu upamiętnienie zasłużonych dla toruńskiego żużla osób, poprzez umieszczenie pamiątkowej tablicy.

Dotychczas w alei uhonorowani zostali:

Marian Rose – 5 maja 2019^[12],
Jan Ząbik – 28 czerwca 2019^[13],
Per Jonsson – 27 lipca 2019^[14],
Ryan Sullivan – 23 kwietnia 2023^[15].

Osiągnięcia

Stan na 4 października 2025

Krajowe

Poniższe zestawienia obejmują osiągnięcia klubu oraz indywidualne osiągnięcia zawodników w rozgrywkach pod egidą PZM, GKSŻ oraz EŻ.

Mistrzostwa Polski

Drużynowe mistrzostwa Polski

1. miejsce (5): 1986, 1990, 2001, 2008, 2025
2. miejsce (7): 1995, 1996, 2003, 2007, 2009, 2013, 2016
3. miejsce (9): 1983, 1991, 1992, 1993, 1994, 2010, 2012, 2023, 2024

Drużynowe mistrzostwa Polski juniorów

1. miejsce (6): 1985, 1990, 1992, 2004, 2005, 2009
2. miejsce (3): 1979, 1989, 1993
3. miejsce (4): 1988, 1994, 1999, 2017

Mistrzostwa Polski par klubowych

1. miejsce (4): 1986, 2004, 2008, 2010
2. miejsce (5): 1981, 1997, 2002, 2014, 2024
3. miejsce (8): 1991, 1992, 1993, 1995, 1996, 2003, 2016^[j], 2025

Młodzieżowe mistrzostwa Polski par klubowych

1. miejsce (5): 1990, 1991, 1992, 1993, 2007
2. miejsce (3): 1980, 2010, 2013
3. miejsce (6): 1994, 1995, 2000, 2004, 2014, 2017

Indywidualne mistrzostwa Polski

1. miejsce (3):
- 1987 – Wojciech Żabiałowicz
- 1997 – Jacek Krzyżaniak
- 2025 – Patryk Dudek
2. miejsce (6):
- 1966 – Marian Rose
- 1986 – Wojciech Żabiałowicz
- 1993 – Tomasz Świątkiewicz
- 1994 – Jacek Krzyżaniak
- 2006 – Wiesław Jaguś
- 2024 – Patryk Dudek
3. miejsce (3):
- 1992 – Robert Sawina
- 1998 – Wiesław Jaguś
- 2023 – Patryk Dudek

Młodzieżowe indywidualne mistrzostwa Polski

1. miejsce (5):
- 1993 – Tomasz Bajerski
- 1996 – Tomasz Bajerski
- 2005 – Adrian Miedziński
- 2006 – Karol Ząbik
- 2018 – Daniel Kaczmarek
2. miejsce (8):
- 1969 – Jan Ząbik
- 1992 – Robert Sawina
- 2000 – Tomasz Chrzanowski
- 2003 – Adrian Miedziński
- 2006 – Adrian Miedziński
- 2007 – Karol Ząbik
- 2013 – Paweł Przedpełski
- 2016 – Paweł Przedpełski
3. miejsce (7):
- 1967 – Bogdan Szuluk
- 1971 – Janusz Plewiński
- 1980 – Wojciech Żabiałowicz
- 1991 – Robert Sawina
- 1993 – Tomasz Świątkiewicz
- 1999 – Tomasz Chrzanowski
- 2005 – Karol Ząbik

Pozostałe

Puchar PZM

3. miejsce (1): 1974

Drużynowy Puchar Polski

1. miejsce (4): 1993, 1996, 1997, 1998
2. miejsce (1): 1999

Indywidualny Puchar Polski

1. miejsce (2):
- 1986 – Wojciech Żabiałowicz
- 1987 – Wojciech Żabiałowicz

Złoty Kask

1. miejsce (3):
- 1985 – Wojciech Żabiałowicz
- 2004 – Wiesław Jaguś
- 2011 – Adrian Miedziński
2. miejsce (5):
- 1982 – Wojciech Żabiałowicz
- 1986 – Wojciech Żabiałowicz
- 1987 – Wojciech Żabiałowicz
- 2010 – Adrian Miedziński
- 2013 – Adrian Miedziński
3. miejsce (7):
- 1981 – Jan Ząbik
- 1992 – Krzysztof Kuczwalski
- 1994 – Jacek Krzyżaniak
- 1995 – Tomasz Bajerski
- 2008 – Adrian Miedziński
- 2021 – Paweł Przedpełski
- 2022 – Patryk Dudek

Srebrny Kask

1. miejsce (3):
- 1996 – Wiesław Jaguś
- 2004 – Adrian Miedziński
- 2006 – Karol Ząbik
2. miejsce (1):
- 1992 – Tomasz Bajerski
3. miejsce (6):
- 1967 – Bogdan Szuluk
- 1980 – Wojciech Żabiałowicz
- 1991 – Robert Sawina
- 1992 – Robert Sawina
- 1994 – Tomasz Świątkiewicz
- 2000 – Tomasz Chrzanowski

Brązowy Kask

1. miejsce (2):
- 1994 – Waldemar Walczak
- 2004 – Adrian Miedziński
2. miejsce (2):
- 1993 – Tomasz Bajerski
- 1999 – Tomasz Chrzanowski
3. miejsce (2):
- 1977 – Krzysztof Kwiatkowski
- 1988 – Krzysztof Kuczwalski

Liga Juniorów

1. miejsce (1): 2013
2. miejsce (1): 2011

Indywidualne mistrzostwa Ligi Juniorów

1. miejsce (1):
- 2013 – Paweł Przedpełski
2. miejsce (3):
- 2011 – Emil Pulczyński
- 2014 – Paweł Przedpełski
- 2015 – Oskar Fajfer

Ekstraliga U24

2. miejsce (1): 2025

Indywidualne międzynarodowe mistrzostwa Ekstraligi

1. miejsce (2):
- 2014 – Emil Sajfutdinow
- 2015 – Grigorij Łaguta
2. miejsce (1):
- 2014 – Darcy Ward

Indywidualny Puchar Ekstraligi U17

2. miejsce (1):
- 2025 – Mikołaj Duchiński

Międzynarodowe

Poniższe zestawienia obejmują osiągnięcia klubu oraz indywidualne osiągnięcia zawodników krajowych (w zawodach drużynowych, par i indywidualnych) i zagranicznych (w zawodach indywidualnych) w rozgrywkach pod egidą FIM oraz FIM Europe.

2. miejsce (1): 2009
3. miejsce (1): 2002

Zawodnicy

Z tym tematem związana jest kategoria: Żużlowcy KS Toruń.

Obecny skład

Stan na 20 sierpnia 2025^[16]

Kat.	Żużlowiec	Uwagi
S	Dudek, PatrykPatryk Dudek
S	Lambert, RobertRobert Lambert
S	Michelsen, MikkelMikkel Michelsen
S	Sajfutdinow, EmilEmil Sajfutdinow
U24	Grzelak, KacperKacper Grzelak	Wypożyczony do Wybrzeża Gdańsk (DMP)
U24	Grzelak, Kacper M.Kacper M. Grzelak
U24	Kvěch, JanJan Kvěch
U24	Rowe, AndersAnders Rowe	Wypożyczony do Ostrovii
U21	Heiselberg, NicolaiNicolai Heiselberg
U21	Lewandowski, KrzysztofKrzysztof Lewandowski
U19	Affelt, MateuszMateusz Affelt	Wypożyczony do PSŻ-u Poznań (DMP, DMPJ)
U19	Pedersen, BastianBastian Pedersen	Wypożyczony do Startu Gniezno (DMP)
U19	Rumiński, OskarOskar Rumiński
U19	Słomczewski, BorysBorys Słomczewski^[17]
U17	Breński, JakubJakub Breński	Wypożyczony do Polonii Piła
U17	Derek, BartoszBartosz Derek
U17	Downar, RobertRobert Downar^[18]
U17	Duchiński, MikołajMikołaj Duchiński
U17	Kawczyński, AntoniAntoni Kawczyński
U17	Słomski, KsaweryKsawery Słomski	Wypożyczony do Startu Gniezno
U16	Jasiński, WiktorWiktor Jasiński	Do 24 marca 2026 tylko zawody młodzieżowe
U16	Łakomy, DominikDominik Łakomy^[19]	Do 13 grudnia 2025 tylko zawody młodzieżowe
„” oznacza, że zawodnik został zgłoszony do rozgrywek.

Obcokrajowcy

Na przestrzeni lat z toruńskim klubem związało się 74 zawodników zagranicznych z 13 krajów^[k]:

Kraj	Liczba	Żużlowcy
Australia	12	Zach Cook, Jason Crump, Ryan Douglas, Jason Doyle, Max Fricke, Chris Holder, Jack Holder, Steve Johnston, Brady Kurtz, Brayden McGuinness^[l], Ryan Sullivan, Darcy Ward
Czechy	5	Petr Chlupáč, Aleš Dryml, Matěj Kůs, Jan Kvěch, Tomáš Topinka
Dania	16	Hans Andersen, Kasper Andersen, René Bach, Gert Handberg, Nicolai Heiselberg, Niklas Holm Jakobsen, Niels-Kristian Iversen, Jacob Jensen, Michael Jepsen Jensen, Brian Karger, Mikkel Michelsen, Matias Nielsen, Bastian Pedersen, Bjarne Pedersen, Emil Pørtner, Tim Sørensen
Finlandia	1	Vesa Ylinen
Holandia	1	Mika Meijer
Łotwa	1	Vladimirs Voronkovs
Niemcy	2	Mathias Schultz, Martin Smolinski
Rosja	9	Grigorij Charczenko, Gleb Czugunow, Wiktor Kułakow, Grigorij Łaguta, Pawieł Łaguta, Siergiej Łogaczow, Lenar Nigmatzianow, Jewgienij Sajdullin, Emil Sajfutdinow^[m]
Słowacja	1	Martin Vaculík
Słowenia	1	Matej Žagar
Stany Zjednoczone	2	John Cook, Greg Hancock
Szwecja	14	Stefan Andersson, Mikael Blixt, Stefan Dannö, Henrik Gustafsson, Simon Gustafsson, Casper Henriksson, Andreas Jonsson, Per Jonsson, Peter Karlsson, Peter Nahlin, Kenneth Nyström, Tony Rickardsson, Christer Rohlén^[n], Robin Törnqvist
Wielka Brytania	9	Kyle Bickley, Freddy Hodder, Edward Kennett, Robert Lambert, Mark Loram, David Norris, Jordan Palin, Anders Rowe, Simon Stead

Ponadto 5 innych zawodników rozpoczynało kariery pod flagą innego państwa, a w toruńskim klubie występowali wyłącznie jako zawodnicy krajowi:

Kraj	Liczba	Żużlowcy
Australia	1	Robert Ksiezak^[o]
Kanada	1	Krzysztof Słaboń
Norwegia	1	Rune Holta
Szwecja	1	Maksymilian Bogdanowicz
Wielka Brytania	1	Andy Smith

Niższe pojemności