Giuseppe De Santis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Giuseppe De Santis
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1917
Fondi
Data i miejsce śmierci 16 maja 1997
Rzym
Zawód reżyser, scenarzysta
Współmałżonek Gordana Miletić
Lata aktywności 1940–1995

Giuseppe De Santis (ur. 11 lutego 1917 w Fondi, zm. 16 maja 1997 w Rzymie) – włoski reżyser i scenarzysta filmowy. Jeden z głównych twórców włoskiego neorealizmu. Brat nagrodzonego Oscarem operatora Pasqualino De Santisa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Początkowo studiował filozofię i literaturę, po czym dostał się na rzymską uczelnię filmową Centro Sperimentale di Cinematografia. Pracując jako dziennikarz dla czasopisma "Cinema", De Santis stał się, pod wpływem Cesare Zavattiniego, jednym z głównych propagatorów neorealizmu. Opowiadał się za tym, by kino odzwierciedlało proste i naogół tragiczne życie proletariatu za pośrednictwem zdjęć kręconych w naturalnych plenerach oraz nieprofesjonalnych aktorów.

Był członkiem Włoskiej Partii Komunistycznej. Brał czynny udział w walkach z niemieckimi hitlerowcami w czasie II wojny światowej.

Karierę w filmie rozpoczął jako scenarzysta. Był współtwórcą scenariusza debiutanckiego filmu Luchino Viscontiego pt. Opętanie (1943). Film uznawany jest za prekursora nadciągającego włoskiego neorealizmu.

Zadebiutował jako reżyser neorealistycznym filmem Tragiczny pościg (1947). Jego kolejny obraz Gorzki ryż (1949) był wielkim kinowym przebojem i uczynił z Silvany Mangano jedną z największych gwiazd ówczesnego włoskiego kina. Za scenariusz do tego filmu, De Santis wspólnie z Carlo Lizzanim otrzymał nominację do Oscara. W nurt neorealistyczny wpisał się również kolejnymi klasycznymi filmami: Nie ma pokoju pod oliwkami (1950) i Rzym, godzina 11 (1952).

W latach 50. De Santis nakręcił melodramat Dni miłości (1954) z Marcello Mastroiannim i Mariną Vlady. Film ten przyniósł mu Złotą Muszlę na MFF w San Sebastián. Ostatnim ważnym filmem w dorobku reżysera była nakręcona w koprodukcji z Jugosławią Droga długa jak rok (1958). Obraz nominowano do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego i nagrodzono Złotym Globem[1]. Na planie tego filmu De Santis poznał swoją żonę, serbską aktorkę Gordanę Miletić, z którą stanowili parę aż do jego śmierci.

Jego kolejne dokonania nie wzbudziły już specjalnego zainteresowania ani u krytyki, ani u publiczności. De Santis zmarł na atak serca w wieku 80 lat w Rzymie. We Włoszech ogłoszono jednodniową żałobę narodową, a jego żona i przyjaciele wkrótce później założyli fundację jego imienia.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Raf Vallone i Lucia Bosé w filmie Nie ma pokoju pod oliwkami (1950) De Santisa.

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. La strada lunga un anno: Awards (ang.). IMDb. [dostęp 2019-09-24].
  2. Giuseppe De Santis (ang.). IMDb. [dostęp 2019-09-24].
  3. Giuseppe De Santis (pol.). Filmweb. [dostęp 2019-09-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]