Éric Rohmer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Éric Rohmer
Éric Rohmer
Prawdziwe imię i nazwisko Jean-Marie Maurice Schérer
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1920
Tulle
Data i miejsce śmierci 11 stycznia 2010
Paryż
Zawód reżyser, scenarzysta
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Eric Rohmer, właśc. Jean-Marie Maurice Schérer (ur. 20 marca 1920 w Tulle, zm. 11 stycznia 2010 w Paryżu) – francuski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, pisarz, krytyk i teoretyk filmu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Tulle, w centralnej Francji, w rodzinie alzackiego pochodzenia. Studiował literaturę francuską w Paryżu. Jego pasją w czasie studiów była XVIII-wieczna powieść psychologiczna. Pracę magisterską poświęcił Nowej Heloizie Jean-Jacques'a Rousseau. Po ukończeniu studiów uczył francuskiego w paryskich i podparyskich liceach.

W 1946 debiutował jako prozaik powieścią Elisabeth, wydaną pod pseudonimem Gilbert Cordier. Pisał również liczne opowiadania. W specjalistycznych czasopismach zaczął publikować artykuły na temat sztuki filmowej.

Przełom w jego życiu nastąpił w 1950 podczas oglądania filmu Stromboli, ziemia Boga Roberta Rosselliniego. Poczuł wtedy, że jego powołaniem jest reżyseria filmowa. W tym samym roku nakręcił w warunkach amatorskich swój pierwszy film krótkometrażowy pt. Dziennik łotra.

Rohmer jako krytyk[edytuj | edytuj kod]

W latach 50. zajmował się głównie krytyką filmową. Początkowo publikował teksty pod swym prawdziwym nazwiskiem. Od 1955 zaczął już jednak konsekwentnie używać pseudonimu Éric Rohmer, którym od początku podpisywał swoje filmy. Znalazł się w zespole słynnego pisma Cahiers du Cinéma – był jego redaktorem naczelnym w latach 1957-1963. Czasopismo to odegrało kluczową rolę w kształtowaniu francuskiej nowej fali, a artykuły publikowali tam przyszli najwięksi reżyserzy tego nurtu: François Truffaut, Jean-Luc Godard, Jacques Rivette czy właśnie sam Rohmer.

Rohmer jako reżyser[edytuj | edytuj kod]

Swój pełnometrażowy debiut Pod znakiem lwa Rohmer nakręcił w 1959. Ponieważ film poniósł komercyjną klęskę, reżyser zmuszony był do realizowania kolejnych obrazów w warunkach niemalże amatorskich. Sukces komercyjny i artystyczny nadszedł pod koniec lat 60., kiedy to powstała Kolekcjonerka (1967) i Moja noc u Maud (1969). Ten ostatni tytuł przyniósł Rohmerowi nominacje do Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny oraz film nieanglojęzyczny.

Charakterystyczną cechą kina Rohmera było to, że układał on swoje filmy w poszczególne cykle: Sześć opowieści moralnych, Komedie i przysłowia, Opowieści czterech pór roku.

Przez następne dziesięciolecia Rohmer stał się pupilkiem międzynarodowych festiwali, uznawanym za niekwestionowanego mistrza francuskiego kina. Wśród licznych nagród, które zdobył jest m.in. Srebrny Niedźwiedź na MFF w Berlinie za Kolekcjonerkę (1967), Nagroda Specjalna na MFF w Cannes za Markizę O. (1976) i Złoty Lew na MFF w Wenecji za Zielony promień (1986).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Lubelski, Nowa Fala. O pewnej przygodzie kina francuskiego, Universitas, Kraków 2000.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]