Konstanty Felicjan Szaniawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Felicjan Szaniawski
Biskup tytularny
Ilustracja
Herb Konstanty Felicjan Szaniawski
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Data urodzenia 24 listopada 1668
Data i miejsce śmierci 2 lipca 1732
Lipowiec
Biskup krakowski
Okres sprawowania 1720 – 1732
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 11 listopada 1694
Nominacja biskupia 25 czerwca 1706
Sakra biskupia 20 lutego 1707
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 20 lutego 1707
Konsekrator Stanisław Szembek
Współkonsekratorzy Józef Szumlański
Deodat Nersesowicz
Jan Skarbek

Konstanty Felicjan Szaniawski herbu Junosza (ur. 24 listopada 1668, zm. 2 lipca 1732 w Lipowcu) – biskup włocławski od 1705, przeniesiony do Krakowa 3 lipca 1720, scholastyk wileński, kanonik warmiński, kanonik warszawski[1], regent kancelarii większej koronnej, duchowny referendarz wielki litewski w 1703 roku[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Akademii Krakowskiej, gdzie w 1698 r. uzyskał stopień doktora obojga praw. Zwolennik króla Augusta II i panowania Sasów w Polsce. Był członkiem konfederacji sandomierskiej 1704 roku[3]. Pod wpływem biskupa Szaniawskiego August II odwołał swoją abdykację w 1709. W 1717 roku został wyznaczony senatorem rezydentem[4].

W trosce o poziom wykształcenia duchowieństwa założył i uposażył w 1726 r. Wyższe Seminarium Duchowne w Kielcach, oraz seminarium w Krakowie na Stradomiu w 1732 r. powierzając jego prowadzenie Misjonarzom. Rozbudował seminarium zamkowe. W zamku biskupów krakowskich w Lipowcu urządził dom poprawczy dla księży. Dla ubogich studentów w Łukowie ufundował Collegium Szaniavianum. Był współfundatorem kościoła pijarów.

Staraniem biskupa w latach 1724-1728 odnowiono zniszczony i spalony przez Szwedów w 1702 r. Zamek Królewski na Wawelu. W 1720 r. ogłosił list pasterski, który następnie pełnił rolę podręcznika pastoralnego. W 1725 r. ogłosił edykt przeciw innowiercom oraz Idea vitae sacerdotalis czyli podręcznik ascezy dla kleru.

Biskup pochowany został w katedrze wawelskiej w kaplicy Bodzentyńskiej, gdzie jeszcze za jego życia stanął pomnik nagrobny z czarnego marmuru autorstwa Kacpra Bażanki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 426.
  2. Urzędnicy centralni i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. Kórnik 1994, s. 243.
  3. Actum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s.].
  4. Volumina Legum, t. VI, Petersburg 1860, s. 150.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]