Konstanty Felicjan Szaniawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Felicjan Szaniawski
Biskup tytularny
Ilustracja
Herb Konstanty Felicjan Szaniawski
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Data urodzenia 24 listopada 1668
Data i miejsce śmierci 2 lipca 1732
Lipowiec
Biskup krakowski
Okres sprawowania 1720 – 1732
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 11 listopada 1694
Nominacja biskupia 25 czerwca 1706
Sakra biskupia 20 lutego 1707

Konstanty Felicjan Szaniawski herbu Junosza (ur. 24 listopada 1668, zm. 2 lipca 1732 w Lipowcu) – biskup włocławski od 1705, przeniesiony do Krakowa 3 lipca 1720, scholastyk wileński, kanonik warmiński, kanonik warszawski[1], regent kancelarii większej koronnej, duchowny referendarz wielki litewski w 1703 roku[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Akademii Krakowskiej, gdzie w 1698 r. uzyskał stopień doktora obojga praw. Zwolennik króla Augusta II i panowania Sasów w Polsce. Był członkiem konfederacji sandomierskiej 1704 roku[3]. Pod wpływem biskupa Szaniawskiego August II odwołał swoją abdykację w 1709. W 1717 roku został wyznaczony senatorem rezydentem[4].

W trosce o poziom wykształcenia duchowieństwa założył i uposażył w 1726 r. Wyższe Seminarium Duchowne w Kielcach, oraz seminarium w Krakowie na Stradomiu w 1732 r. powierzając jego prowadzenie Misjonarzom. Rozbudował seminarium zamkowe. W zamku biskupów krakowskich w Lipowcu urządził dom poprawczy dla księży. Dla ubogich studentów w Łukowie ufundował Collegium Szaniavianum. Był współfundatorem kościoła pijarów.

Staraniem biskupa w latach 1724-1728 odnowiono zniszczony i spalony przez Szwedów w 1702 r. Zamek Królewski na Wawelu. W 1720 r. ogłosił list pasterski, który następnie pełnił rolę podręcznika pastoralnego. W 1725 r. ogłosił edykt przeciw innowiercom oraz Idea vitae sacerdotalis czyli podręcznik ascezy dla kleru.

Biskup pochowany został w katedrze wawelskiej w kaplicy Bodzentyńskiej, gdzie jeszcze za jego życia stanął pomnik nagrobny z czarnego marmuru autorstwa Kacpra Bażanki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 426.
  2. Urzędnicy centralni i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. Kórnik 1994, s. 243.
  3. Actum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s.].
  4. Volumina Legum, t. VI, Petersburg 1860, s. 150.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]