Julian Groblicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Julian Groblicki
Biskup tytularny Philadelphii in Arabia
Ministrare
Służyć
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1908
Bieżanów
Data i miejsce śmierci 4 maja 1995
Zakopane
Biskup pomocniczy krakowski
Okres sprawowania 1960–1992
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 9 kwietnia 1933
Nominacja biskupia 25 maja 1960
Sakra biskupia 18 września 1960
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 18 września 1960
Miejscowość Kraków
Miejsce bazylika archikatedralna św. Stanisława i św. Wacława na Wawelu
Konsekrator Eugeniusz Baziak
Współkonsekratorzy Franciszek Barda
Karol Wojtyła

Julian Jan Groblicki[1] (ur. 14 grudnia 1908 w Bieżanowie, zm. 4 maja 1995 w Zakopanem) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy krakowski w latach 1960–1992, od 1992 biskup senior archidiecezji krakowskiej.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 14 grudnia 1908 w Bieżanowie. Kształcił się w krakowskich gimnazjach, najpierw św. Jacka, następnie św. Anny, gdzie w 1928 złożył egzamin dojrzałości. W latach 1928–1933 zdobywał formację kapłańską w Arcybiskupim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. Równolegle odbył studia filozoficzno-teologiczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończył z absolutorium. Święceń prezbiteratu udzielił mu 9 kwietnia 1933 w archikatedrze św. Stanisława i św. Wacława na Wawelu arcybiskup metropolita krakowski Adam Stefan Sapieha. W latach 1934–1936 studiował na Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu w Rzymie, gdzie na podstawie dysertacji O wiedzy Boga o rzeczach przyszłych według św. Tomasza z Akwinu uzyskał doktorat z nauk teologicznych, który w 1937 nostryfikował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego jako magisterium z teologii dogmatycznej[1].

W latach 1933–1934 pracował jako wikariusz w parafii Przenajświętszej Trójcy w Czarnym Dunajcu, a w latach 1938–1939 w parafii św. Szczepana w Krakowie. W latach 1936–1945 był kapelanem i osobistym sekretarzem arcybiskupa Adama Stefana Sapiehy. Podczas okupacji nauczał na tajnym Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1947 prowadził wykłady z homiletyki, a od 1953 także z teologii pastoralnej w krakowskim wyższym seminarium duchownym. Od 1945 był penitencjarzem w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie W latach 1947–1960 występował w sądzie metropolitalnym jako obrońca węzła małżeńskiego. Był także cenzorem kościelnym, egzaminatorem do jurysdykcji i przewodniczącym komisji egzaminacyjnej dla organistów[1].

25 maja 1960 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej ze stolicą tytularną Philadelphia in Arabia. Święcenia biskupie otrzymał 18 września 1960 w bazylice archikatedralnej św. Stanisława i św. Wacława na Wawelu. Konsekrował go Eugeniusz Baziak. arcybiskup metropolita lwowski i administrator apostolski archidiecezji krakowskiej, w asyście Franciszka Bardy, biskupa diecezjalnego przemyskiego, i Karola Wojtyły, biskupa pomocniczego krakowskiego[1]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Ministrare” (Służyć)[2]. W latach 1962–1992 piastował urząd wikariusza generalnego archidiecezji. W kurii metropolitalnej był przewodniczącym Komisji Liturgicznej, należał do kolegium konsultorów i rady kapłańskiej. W krakowskiej kapitule archikatedralnej pełnił funkcje scholastyka (od 1964), archidiakona (od 1977) i dziekana (od 1982). W latach 1978–1979, po wyborze kardynała Karola Wojtyły na papieża administrował archidiecezją jako wikariusz kapitulny. 1 lutego 1992 Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego krakowskiego[1].

W Episkopacie Polski pełnił funkcje wiceprzewodniczącego Komisji ds. Duszpasterstwa Charytatywnego i przewodniczącego Podkomisji ds. „Księżówki” w Zakopanem. W latach 1964 i 1965 uczestniczył w III i IV sesji soboru watykańskiego II[1]. Był współkonsekratorem podczas sakry biskupów pomocniczych krakowskich: Jana Pietraszki (1963) i Albina Małysiaka (1970), arcybiskupa metropolity krakowskiego Franciszka Macharskiego (1979)[3] oraz biskupa diecezjalnego częstochowskiego Stanisława Nowaka (1984)[4].

Zmarł 4 maja 1995 w Zakopanem. 7 maja 1995 został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Krakowie-Bieżanowie[1].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 48–49. ISBN 83-7052-900-3.
  2. K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 187. ISBN 83-7052-900-3.
  3. Julian Groblicki (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2016-02-01].
  4. M. Frukacz. Od ingresu do peregrynacji relikwii Krzyża Świętego : Dzieła abp. Stanisława Nowaka. „Niedziela”. 4/2012 (edycja częstochowska). ISSN 0208-872X. [dostęp 2016-02-02]. 

Linki zewnętrzne[edytuj]