Józef Olechowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Olechowski
biskup tytularny Verinopolis
portret pędzla nieokreślonego malarza z około 1800 roku
portret pędzla nieokreślonego malarza z około 1800 roku
Herb Józef Olechowski
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1735
Lubartów
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1809
Kraków
biskup pomocniczy krakowski
Okres sprawowania 1786-1809
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 22 marca 1760
Nominacja biskupia 3 kwietnia 1786
Sakra biskupia 16 lipca 1786
Odznaczenia
Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Józef Olechowski (właściwe nazwisko Józef Oleszko, ur. 28 kwietnia 1735 w Lubartowie, zm. 18 stycznia 1806 w Krakowie) – biskup sufragan krakowski od 1786 roku.

Kształcił się w Akademii Zamojskiej, w 1754 roku uzyskał stopień doktora nauk wyzwolonych i podjął studia prawnicze. Ukończył także seminarium księży misjonarzy w Lublinie. W 1759 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W 1763 roku uzyskał tytuł doktora praw Akademii Krakowskiej.

W 1765 roku został kanonikiem krakowskim. Po uwięzieniu przez Rosjan biskupa krakowskiego Kajetana Sołtyka zarządzał diecezją krakowską jako wikariusz generalny. W 1782 roku oskarżano go o usunięcie z Krakowa chorego biskupa Sołtyka. W 1786 roku odznaczony przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego Orderem św. Stanisława. Popierał inicjatywy Sejmu Czteroletniego. Współpracował z Komisją Edukacji Narodowej przy reformie Wydziału Teologicznego Akademii Krakowskiej.

Odsunięty przez biskupa Feliksa Turskiego został od 1794 roku prowizorem domu księży emerytów przy kościele św. Ducha. Po III rozbiorze Polski bronił wobec władz austriackich praw majątkowych diecezji krakowskiej. Po śmierci biskupa Turskiego 7 kwietnia 1800 roku mianowany został po raz kolejny wikariuszem kapitulnym diecezji krakowskiej. Na stanowisku tym pozostał do 1804 roku, do czasu mianowania biskupem ordynariuszem Andrzeja Gawrońskiego.

Przez 4 lata rządów biskupa Olechowskiego narzucono diecezji krakowskiej austriacką biurokrację. Zasypano ją dekretami rządowymi i rezolucjami. Bez zgody i aprobaty rządu nie można było ogłosić jakiegokolwiek edyktu kościelnego. Doświadczenie biskupa z czasów administrowania diecezją w czasie nieobecności biskupa Sołtyka bardzo się tutaj przydawał. W Archiwum Kurii Krakowskiej z omawianego okresu do dzisiaj przechowywane jest 9 tomów różnych zarządzeń i dokumentów. W 1801 roku Austriacy odebrali i rozebrali na Wawelu kościoły św. Michała i św. Jerzego. W 1803 roku sprzedano kościółek św. Gertrudy, a w latach 1802-09 kościół św. Katarzyny wraz z klasztorem augustianów zamieniono na magazyn wojskowy. W krużgankach klasztoru dominikanów urządzono magazyn i lazaret wojskowy.

Na mocy zapisu testamentowego biskupa Olechowskiego majątek został przekazany szpitalowi św. Łazarza, a biblioteka księżom misjonarzom na Stradomiu. Biskup pochowany został w katedrze wawelskiej.