Ludwik Łętowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwik Łętowski
biskup tytularny Ioppe
Herb Ludwik Łętowski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 13 września 1786
Bobowa
Data i miejsce śmierci 25 sierpnia 1868
Kraków
Biskup sufragan krakowski
Okres sprawowania Od 1841
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1818
Sakra biskupia 1841

Ludwik Łętowski, pseudonim „Bartłomiej Podgórzanin” (ur. 13 września 1786 w Bobowej na Sądecczyźnie, zm. 25 sierpnia 1868 w Krakowie) – biskup pomocniczy krakowski, historyk i literat, członek Senatu Rzeczypospolitej Krakowskiej.

Życiorys[edytuj]

Urodził się jako syn Franciszka Łętowskiego herbu Ogończyk z Łętowa i Teresy z Balickich. W 1806 r. uczeń szkoły oficerskiej w Wiedniu. Od 1811 r. porucznik w wojsku Księstwa Warszawskiego. Od 1815 r. w armii Królestwa Kongresowego. W Wilnie dostał się do niewoli. Wstąpił do seminarium duchownego w Kielcach w 1816 r. Święcenia kapłańskie przyjął w 1818 r. Był proboszczem[1] w Końskich, a od 1821 roku wykładał w kieleckim seminarium historię i teologię.

W 1825 r. mianowany kanonikiem krakowskim, od 1841 r. administrator diecezji krakowskiej, następnie jej biskup pomocniczy, był biskupem tytularnym Joppy. W czasie powstania krakowskiego 1846 r. zalecał uległość wobec zaborcy, następnie uciekł do Wiednia. W 1848 r. zrzekł się administrowania częścią kielecką diecezji, rok później również częścią krakowską i poświęcił pracy naukowej i działalności charytatywnej.

W swych Wspomnieniach pamiętnikarskich zawarł wiele ciekawych informacji na temat swej młodości w Bobowej, którą w 1806 r. sprzedał Michałowi Miłkowskiemu – dziedzicowi Siedlisk i innych okolicznych wsi. Żywo uczestniczył w życiu kulturalnym i towarzyskim Krakowa, prowadząc przy ulicy Kanoniczej salon, w którym bywali: Aleksander Fredro, Wincenty Pol, Lucjan Siemieński, Karolina Wojnarowska.

Doktor honoris causa teologii (1829) na Uniwersytecie Jagiellońskim[2].

Najważniejsze publikacje[edytuj]

  • Katalog biskupów, prałatów i kanoników krakowskich (4 tomy), Kraków 1852–1853
  • Katedra krakowska na Wawelu, Kraków 1859

Pochowany w katedrze wawelskiej, następnie przeniesiony do zabudowań klasztornych Szarytek na Kleparzu.

Przypisy

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Wielka Ilustrowana Encyklopedja Powszechna Wydawnictwa Gutenberga. [T.] 9. Kraków: reprint) „Gutenberg-Print”, 1994, s. 226. ISBN 8-85176-012-6.

Linki zewnętrzne[edytuj]