Prokulf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prokulf (lat. Proculphus, pontyfikat 986-1014[1]) – wzmiankowany w Roczniku kapitulnym krakowskim z XIII wieku (Haec sunt nomina pontificum cracoviensium Prohorius, Proculphus, Poppo, Gompo, Rachelinus, Aaron archiepiscopus quintus, Sula cognominatus Lamberlus, beatus Stanislaus Martyr)[2] prawdopodobnie jeden z pierwszych biskupów misyjnych w Małopolsce obrządku słowiańskiego, na co wskazuje[potrzebny przypis] jego greckie imię. Wymieniany jest wraz z innym biskupem - Prohorem - w  najstarszych (datowanych na XIII w.) katalogach biskupów krakowskich. Wiązany z biskupstwem morawskim lub też ołomunieckim, ponieważ w okresie jego działania prawdopodobnie biskupstwo w Krakowie jeszcze nie istniało.

Według innych źródeł[potrzebny przypis] biskupstwo krakowskie powstało już ok. 900 r., a Prokulf był biskupem krakowskim od 986 do 995 r.

Przypisy

  1. Kwestionowana data znajdująca się w Katalogu biskupów krakowskich wydania z XIV w. Piotr Biliński, Żywoty sławnych Biskupów Krakowskich PROHOR i PROKULF, "Tygodnik Salwatorski", nr 21/231 z 23 maja/1999
  2. Ks. Władysław Szcześniak, Obrządek słowiański w Polsce pierwotnej, Warszawa 1904, s.76