Poleszucy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Poleszucy (ukr. Поліщуки Poliszuki, Poleszuki, biał. Палешукі ) – grupa etniczna, która zamieszkiwała bagna Polesia, dzisiaj zamieszkujący odległe tereny Polski, Białorusi i Ukrainy.

Poleszucy posługują się dialektem mieszanym języka ukraińskiego, białoruskiego i polskiego. Sami Poleszucy określali swą mowę "po prostemu" (tak też wpisywali w dowodach osobistych).

Badacze twierdzą, że przodkami Poleszuków byli Dregowicze, którzy zamieszkiwali tereny nad Prypecią i Sożą (prawe – zachodnie dopływy górnego Dniepru). Dopiero niedawno rozwinęli swoją własną tożsamość narodową; dawniej pytani o podanie swojej narodowości, odpowiadali tutejszy. W spisie ludności Polski z 1931 roku ok. 700 tys. osób uważało siebie za tutejszych. Są prezentowane opinie, iż pojęcie tutejsi wymyślone zostało przez ówczesną administrację wojewódzką podczas spisu z 1931 r., aby zmniejszyć liczbę Białorusinów lub Ukraińców. Według tej opinii wynik poprzedniego spisu z 1921 r. w żaden sposób nie potwierdzał takiego stanu[1]. Współcześnie Poleszucy na Białorusi pod względem kulturowym i etnicznym stanowią odrębną grupę ludności tego państwa.


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sieroty po wielkim księstwie :: Uważam Rze Historia. www.historia.uwazamrze.pl. [dostęp 2017-11-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013–09–27)].