Poleszucy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przemarsz Poleszuków podczas parady wojskowej na cześć króla Rumunii Karola II, Warszawa, 1937.

Poleszucy (ukr. Поліщуки Poliszuki, Poleszuki, biał. Палешукі ) – grupa etniczna, która zamieszkiwała Polesie, dzisiaj zamieszkujący tereny Polski, Białorusi i Ukrainy. Etnonim Poleszuk jest zapożyczony z dialektu białoruskiego i funkcjonował w polszczyźnie ogólnej na określenie mieszkańca Polesia[1].

Poleszucy posługują się dialektem mieszanym języka ukraińskiego, białoruskiego i polskiego. Sami Poleszucy określali swą mowę „po prostemu” (tak też wpisywali w dowodach osobistych)[2].

Badacze twierdzą, że przodkami Poleszuków byli Dregowicze, którzy zamieszkiwali tereny nad Prypecią i Sożą (prawe – zachodnie dopływy górnego Dniepru). Dopiero niedawno rozwinęli swoją własną tożsamość narodową; dawniej pytani o podanie swojej narodowości, odpowiadali tutejszy. W spisie ludności Polski z 1931 roku ok. 700 tys. osób uważało siebie za tutejszych. Są prezentowane opinie, iż pojęcie tutejsi wymyślone zostało przez ówczesną administrację wojewódzką podczas spisu z 1931 r., aby zmniejszyć liczbę Białorusinów lub Ukraińców[3]. Według tej opinii wynik poprzedniego spisu z 1921 r. w żaden sposób nie potwierdzał takiego stanu[4]. Współcześnie Poleszucy na Białorusi pod względem kulturowym i etnicznym stanowią odrębną grupę ludności tego państwa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Katarzyna Węgorowska, Językowe świadectwa kultury i obyczajowości Kresów Północno-Wschodnich : utrwalone we wspomnieniach ich byłych mieszkańców, Zielona Góra: Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, 2004, ISBN 83-89321-89-0, OCLC 57070518 [dostęp 2020-05-13].
  2. Witold Sienkiewicz, Grzegorz Hryciuk, Wysiedlenia, wypędzenia i ucieczki 1939-1959 : atlas ziem Polski : Polacy, Żydzi, Niemcy, Ukraińcy, Warszawa: Demart, 2008, ISBN 978-83-7427-391-6, OCLC 237003388 [dostęp 2020-05-13].
  3. Tadeusz Antoni Kowalski, Mniejszości narodowe w Siłach Zbrojnych Drugiej Rzeczypospolitej Polskiej : 1918-1939, Toruń: Wydawn. Adam Marszałek, 1998, ISBN 83-7174-054-9, OCLC 39916479 [dostęp 2020-05-13].
  4. Sieroty po wielkim księstwie :: Uważam Rze Historia. www.historia.uwazamrze.pl. [dostęp 2017-11-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013–09–27)].