Goloki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Goloki
Rejon okolice Prudnika
Państwo Polska
Język polski, śląski (gwary prudnickie)
Grupa Ślązacy

Goloki (Goloucy, Golouki) – mała grupa etnograficzna ludności polskiej mieszkająca na Górnym Śląsku, za Odrą, w części powiatu prudnickiego[1], na wschód od Prudnika. Podgrupa Opolan. Posługują się gwarą prudnicką, którą charakteryzuje brak mazurzenia, dyftongizacja samogłosek, wymowa ã we wszystkich pozycjach i pomieszanie we fleksji tematów twardych i miękkich, czyli też i po twardych jako końcówka: stari „stary”, żywi „żywy”[2]. Nazwa „Goloki” pochodzi od nazwy miasta Głogówek[3].

Małe grupy etnograficzne Goloków według Feliksa Pluty[4]:

  • Cebulkorze
  • Kamieniorze
  • Karpaciorze
  • Klocorze
  • Hery
  • Podlesioki (uogólniona przez dialektologów na całe ugrupowanie[5])

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Bąk. Zróżnicowanie narzecza śląskiego. „Prace i Materiały Etnograficzne”. XXIII, s. 417–418, 1963. Polskie Towarzystwo Ludoznawcze. 
  2. Górnośląska gwara i dialekty – Oberschlesische Dialekte und Mundarten – Seminaria Śląskie 2017-2019 – Schlesien Seminare 2017 – 2019 [dostęp 2020-12-24] (pol.).
  3. DIALEKTOLOGIA POLSKA, www.dialektologia.uw.edu.pl [dostęp 2020-12-24].
  4. Feliks Pluta, Dialekt głogówecki: Fonetyka, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1963, s. 9–12.
  5. Zygmunt Kłodnicki: Grupy etnograficzne i etnonimiczne Śląska. W: Tożsamość etniczna i kulturowa Śląska w procesie przemian. Wrocław-Cieszyn: Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, 2009, s. 65. ISBN 978-83-87266-87-5. Za: Maria Bytnar-Suboczowa. Główne elementy kultury ludowej na Śląsku. „Prace i Materiały Etnograficzne”. XXIII, s. 9, 1963. Wrocław.