Sea of Sorrow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sea of Sorrow
Singel zespołu Alice in Chains
z albumu Facelift
Strona B zobacz listę
Wydany wrzesień 1991
Nagrywany grudzień 1989–kwiecień 1990 w London Bridge Studio, Seattle oraz w Capitol Recording Studio, Hollywood[1]
Gatunek metal alternatywnygrungehard rock[2]
Długość 5:49
Wydawnictwo Columbia
Producent Dave Jerden
Format singel CD
Autor Jerry Cantrell
Singel po singlu

Sea of Sorrow” – trzeci singel amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, pochodzący z opublikowanego w sierpniu 1990 nakładem wytwórni Columbia debiutanckiego albumu studyjnego Facelift. Czas trwania utworu wynosi 5 minut i 49 sekund. Autorem warstwy lirycznej i kompozytorem jest Jerry Cantrell. Na stronie B singla została zamieszczona radiowa wersja, skrócona do 4 minut i 34 sekund, której edycją zajęli się Mike Corbett i Nick Terzo.

Historia nagrywania[edytuj | edytuj kod]

Demonstracyjna wersja „Sea of Sorrow” została nagrana przez zespół Alice in Chains wiosną 1989 przy współpracy Ricka Parashara[3]. Kompozycja pod koniec lat 80. była prezentowana przez lokalną rozgłośnię radiową KISW[4]. Thad Byrd, pracujący ówcześnie nad filmem dokumentalnym Father Rock, który za pośrednictwem producenta Mike’a Bentleya usłyszał utwór, wyraził chęć realizacji teledysku do niego[5]. W tym celu udał się do biura Susan Silver i Kelly Curtis, przekładając propozycję realizacji wideoklipu na taśmie 16 mm, którego koszt mieściłby się w granicach 5–7 tys. dolarów[5]. Byrd otrzymał od Silver kopię dema zespołu i kilka sugestii. W pierwotnym założeniu przymierzano się do realizacji wideoklipu do utworu „Killing Yourself”, którego fabuła nawiązywałaby do gatunku spaghetti western[6].

Analiza[edytuj | edytuj kod]

Jerry Cantrell w rozmowie z magazynem „Rock Scene” przyznał, że warstwa liryczna odnosi się do skomplikowanych relacji interpersonalnych, w których motywem przewodnim jest destrukcja. „To dość prosta piosenka, lecz pokręcona w pewnym sensie. Jest to w zasadzie wyciągnięcie wniosków z dwóch doświadczeń, które miałem na przestrzeni dwóch ostatnich lat, lecz były dokładnie takie same. Poznałem dziewczynę, która była bardzo atrakcyjna. Zupełnie się zakochałem. Do pewnego momentu było naprawdę fajnie, a potem zaczęła zachowywać się totalnie psychicznie, destrukcyjnie i obraźliwie. Właśnie o tym jest ten utwór, o relacjach, które zaczynały się bardzo dobrze, by następnie obracać się w fatalne zauroczenie, które staje się chorą rzeczą”[7]. Zdaniem Billa Adamsa z magazynu „Ground Control” utwór, poprzez mroczną warstwę liryczną, opisuje „duszące życie”[8]. David Browne z „The New York Timesa” tekst interpretuje jako „gniewną miłość”[9].

„Sea of Sorrow” charakteryzuje się intensywnym, rytmicznym brzmieniem z hardrockowym feelingiem i długimi refrenami[10], w których słychać jest harmonię wokalną Layne’a Staleya i Cantrella[2]. Po wykonaniu drugiego z nich, na pierwszy plan zostaje wysunięta utrzymana w dynamicznym tonie solowa gra Cantrella[2]. Kompozycja kończy się kilkukrotnie powtórzonym refrenem[10]. Brytyjski „Metal Forces” brzmienie „Sea of Sorrow” przyrównał do zespołu Ratt[11].

Teledysk[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wersja[edytuj | edytuj kod]

Produkcja i realizacja[edytuj | edytuj kod]

Paul Rachman wyreżyserował pierwszą wersję teledysku

Po entuzjastycznym przyjęciu wideoklipu do „Man in the Box”, wytwórnia Columbia ponownie zatrudniła Paula Rachmana do reżyserii[12]. Jej przedstawiciele nalegali, by zdjęcia zostały zrealizowane w czasie, gdy członkowie zespołu występowali w ramach Clash of the Titans. Rachman nie był zwolennikiem takiego rozwiązania, woląc poczekać aż muzycy zakończą trasę, i będą mogli udać się do Los Angeles i Nowego Jorku, by móc rozpocząć zdjęcia. Na taką odpowiedź nie zgodziła się wytwórnia[12]. Wykorzystując jeden dzień przerwy w trasie, zdjęcia zostały zrealizowane na początku czerwca w Donny & Marie’s Studio w Salt Lake City[12]. Budżet przeznaczony na teledysk był dwukrotnie większy niż w przypadku „Man in the Box”[12]. „To był prawdopodobnie jeden z moich najbardziej koszmarnych pędów. Nigdy nie mieliśmy tylu problemów” – przyznał Rachman[12]. W trakcie nagrań dochodziło do spięć pomiędzy reżyserem a członkami zespołu[13]. „Każdy z chłopaków miał własną koncepcję. Pamiętam jak Jerry kłócił się z Susan [Silver] o to, jaką kurtkę ma nosić w teledysku”[13]. Wiele problemów sprawiło ustawianie oświetlenia i reflektorów oraz dobranie odpowiedniej kolorystyki, która odbijała się na muzykach[14]. Procesem produkcji zajęła się Sally Norvell[13]. Wideoklip dostępny jest na kasecie Live Facelift z lipca 1991[15].

Druga wersja[edytuj | edytuj kod]

Drugą, oficjalną wersję teledysku wyreżyserował Martyn Atkins[16], która została zrealizowana w przewadze kolorystyki czarno-białej i przedstawia zespół wykonujący utwór[13]. Wideoklip dostępny jest na kompilacji Music Bank: The Videos z 1999[17].

Wydanie[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 1991 „Sea of Sorrow” został wydany na rozszerzonej edycji singla „Man in the Box”[18]. Premiera utworu, będącego trzecim singlem promującym album studyjny Facelift, odbyła się we wrześniu. Na stronie B zamieszczono radiową wersję kompozycji, skróconą do 4 minut i 34 sekund. Jej edycją zajęli się Mike Corbett i Nick Terzo[19].

Koncertowa wersja „Sea of Sorrow” została zarejestrowana 22 grudnia 1990 w Moore Theatre w Seattle, i zamieszczona na VHS Live Facelift z lipca 1991[15]. Demonstracyjna wersja kompozycji z 1989 ukazała się na retrospekcyjnym box secie Music Bank (1999)[20]. We wrześniu 2006 „Sea of Sorrow” wszedł w skład zestawu utworów zawartych na kompilacji The Essential Alice in Chains[21].

Zakk Wylde w wywiadzie z 2012 przyznał: „Pierwszą rzeczą jaką usłyszałem Jerry’ego Cantrella i chłopców był «Man in the Box» a następnie «Sea of Sorrow». Pomyślałem: «stary, to jest niesamowite!»”[22].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Krytyczny[edytuj | edytuj kod]

Ned Raggett z AllMusic napisał, że dźwięki fortepianu, które słychać na początku trwania utworu, w pierwszej chwili mogą wydawać się dość nietypowe dla zespołu. Autor zaznaczył, że partie klawiszy w połączeniu z gitarą elektryczną przypominają muzykę lat 60.[2] Ric Albano z brytyjskiego „Classic Rock” podkreślił, że „gra Kinneya na fortepianie podczas „zwodniczego początku”, jest idealnym uzupełnieniem dla partii gitar Cantrella”[23]. Liz Evans z brytyjskiego magazynu „Raw” przyznała, że „«Sea of Sorrow» okazuje ból serca do graficznej rzezi na skraju z mocnym riffem[24]. Beth Nussbaum na łamach „Rock Scene” określiła utwór mianem „ponurego i posępnego”[25].

Komercyjny[edytuj | edytuj kod]

14 września singel zadebiutował na 49. lokacie notowania Album Rock Tracks[26]. Po sześciu tygodniach, 14 października awansował na 27. pozycję[26]. Łącznie notowany był przez dziewięć tygodni[26].

Utwór na koncertach[edytuj | edytuj kod]

Premiera koncertowa „Sea of Sorrow” nastąpiła 15 lipca 1989 podczas występu w Bremerton[27]. Utwór regularnie prezentowany był w trakcie koncertów zespołu pod koniec lat 80. oraz w ramach amerykańskiej części Facelift Tour w 1990 i 1991[27]. Ostatni raz kompozycja została wykonana w trakcie występu w Brendan Byrne Arena w East Rutherford 24 października 1991 w ramach For Unlawful Carnal Knowledge Tour[27].

Lista utworów na singlu[edytuj | edytuj kod]

singel CD (CSK 4072):

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Sea of Sorrow” (wersja radiowa)Jerry Cantrell4:34
2.„Sea of Sorrow”Cantrell5:49
10:23

Personel[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[28]:

Alice in Chains

Produkcja

Notowania[edytuj | edytuj kod]

Lista (1991) Pozycja
Album Rock Tracks (Stany Zjednoczone)[26] 27

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. de Sola 2015 ↓, s. 118–120.
  2. a b c d Ned Raggett: Sea of Sorrow (ang.). AllMusic. [dostęp 2011-05-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-07)].
  3. de Sola 2015 ↓, s. 96.
  4. de Sola 2015 ↓, s. 104.
  5. a b de Sola 2015 ↓, s. 105.
  6. de Sola 2015 ↓, s. 105–106.
  7. Beth Nussbaum. When Whips Don’t Hurt. „Rock Scene”, s. 57–60, kwiecień 1990. ISSN 0090-3353. 
  8. Bill Adams: Alice in Chains Discography Part One (ang.). Ground Control. [dostęp 2015-06-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-24)].
  9. David Browne. Seattle Rock: Out of the Woods And Into the Wild. „The New York Times”. ISSN 0362-4331 (ang.). [dostęp 2017-12-06]. [zarchiwizowane z adresu 2015-03-05]. 
  10. a b Piter Chemik: Alice In Chains „Facelift” (pol.). rockmetal.pl. [dostęp 2016-11-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  11. Breaking the Chains. „Metal Forces”, s. 50–51, 1990. OCLC 859210254. 
  12. a b c d e de Sola 2015 ↓, s. 149.
  13. a b c d de Sola 2015 ↓, s. 150.
  14. de Sola 2015 ↓, s. 149–150.
  15. a b Poligrafia dołączona do albumu Live Facelift; wyd. Sony, nr kat. SRLM-810.
  16. Alice in Chains – „Sea of Sorrow (version 2)” (ang.). mvdbase.com. [dostęp 2011-05-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-05)].
  17. Poligrafia dołączona do albumu Music Bank: The Videos; wyd. Sony, nr kat. CVD 50208.
  18. Poligrafia dołączona do singla Man in the Box; wyd. Columbia, nr kat. 38T 73851.
  19. Poligrafia dołączona do singla Sea of Sorrow; wyd. Columbia, nr kat. CSK 4072.
  20. Poligrafia dołączona do albumu Music Bank; wyd. Columbia, nr kat. CK 69584.
  21. Poligrafia dołączona do albumu The Essential Alice in Chains ; wyd. Columbia, nr kat. 82796 92090 2.
  22. Alice In Chains Stories from Korn, Slipknot, Zakk Wylde, Device, Five Finger Death Punch, Mad Season, and More (ang.). [dostęp 2014-07-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-28)].
  23. Ric Albano. Facelift by Alice in Chains. „Classic Rock”. ISSN 1464-7834 (ang.). [dostęp 2017-12-06]. [zarchiwizowane z adresu 2015-09-02]. 
  24. Liz Evans. Chains Smoking!. „Raw”, s. 56, 1990. ISSN 0742-4434. 
  25. Beth Nussbaum. Reviews & Rantings. „Rock Scene”, s. 23, 1990. ISSN 0090-3353. 
  26. a b c d Alice in Chains – Chart History – Mainstream Rock Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-06-15].
  27. a b c Sea of Sorrow by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-05-14].
  28. Poligrafia dołączona do albumu Facelift; wyd. Columbia, nr kat. CK 46075.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]