Angry Chair

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Angry Chair
Singel zespołu Alice in Chains
z albumu Dirt
Strona B zobacz listę
Wydany 3 grudnia 1992
Nagrywany 27 kwietnia–29 lipca 1992 w Eldorado Recording Studios, Burbank oraz One on One Studios, Los Angeles[1]
Gatunek metal alternatywnygrunge[2]
Długość 4:48
Wydawnictwo Columbia
Producent Dave Jerden
Format singel CDkaseta7”12”
Autor Layne Staley
Singel po singlu

Angry Chair” – trzeci singiel amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, promujący opublikowany we wrześniu 1992 album studyjny Dirt. Utwór w amerykańskim wydaniu płyty został zamieszczony na przedostatniej, dwunastej pozycji[a]. Czas trwania wynosi 4 minuty i 48 sekund. Autorem tekstu i kompozytorem jest Layne Staley, co stanowi jeden z trzech wyjątków w dyskografii grupy, którego jest on twórcą. Pozostałe dwie kompozycje to „Hate to Feel” i „Head Creeps”[b]. Singel został wydany w kilku wersjach, w tym także w rozszerzonym wydaniu.

Historia nagrywania[edytuj | edytuj kod]

Kompozycje „Angry Chair” i „Hate to Feel” zostały przyniesione przez Layne’a Staleya w wersjach instrumentalnych w trakcie sesji do albumu studyjnego Dirt. Według producenta Dave’a Jerdena robocze tytuły obydwu utworów brzmiały „Rock On” i „Rockmanoff” lub „Rockmanoff I” i „Rockmanoff II”[6]. Podczas nagrań powstał problem wynikający z podobnych nazewnictw. Gdy członkowie zespołu przystąpili do pracy nad drugą z kompozycji, inżynier dźwięku Bryan Carlstrom omyłkowo o mało co nie wymazał partii wokalnych z pierwszego utworu[6]. Przed rozpoczęciem procesu obróbki cyfrowej Pro Tools sprawdził taśmę, dzięki czemu uniknięto błędu[6]. Od 24 do 26 czerwca Staley zarejestrował partie śpiewu i wraz z Jerrym Cantrellem dograł gitary[7].

Analiza[edytuj | edytuj kod]

Autor utworu Layne Staley

Warstwa liryczna, mająca mroczny, ponury, przygnębiający i emocjonalny charakter, opowiada o uzależnieniu narkotykowym[8][9]. Jeden z recenzentów określił ją jako „rozlanie najciemniejszych emocji i stanu psychicznego” oraz „uczucie uwięzienia”[10]. Niekiedy sądzono, że tytuł utworu odnosi się do okresu wczesnego dzieciństwa Staleya, który za nieposłuszne zachowanie, w ramach kary sadzany był przez swojego ojca na krześle przed lustrem[10]. Wers: „Stomach hurts and I don’t care” opisuje nudności spowodowane zażywaniem heroiny, natomiast fragment: „Get on your knees, time to pray, boy” odnosi się do zdarzenia, w którym mały chłopiec w rozpaczliwy sposób płaci za swoją pomyłkę. Jest to nawiązanie do sytuacji, w której Staley jest „torturowany” przez swój nałóg[10].

Cantrell w wywiadzie dla brytyjskiego miesięcznika „Metal Hammer” odniósł się do interpretacji warstwy lirycznej: „Tekst mówi o człowieku, który ma problemy z narkotykami oraz zbyt rozrywkowym trybem życia. W tej piosence ukazany jest wybór jaki później pozostaje człowiekowi – żyć albo umrzeć”[11]. W rozmowie z magazynem „Request” muzyk przyznał: „Opowieść o osobie, która zajmuje się gównianą stroną bycia uzależnionym od narkotyków, to złożone z nas, z dużej ilości ludzi. Gwiazdy z naiwnego punktu widzenia – seks, narkotyki i rock and roll – a potem świadomość, że to nie jest odpowiedź”[12]. Gillan G. Gaar z czasopisma „Goldmine”, tematykę warstwy lirycznej opisuje jako „frustrację[13].

„Angry Chair” został skomponowany według niskiego schematu strojenia E, obniżonym o pół tonu w dół. Posiada dwa główne riffy. Charakterystyczne „opóźnienia” harmonii wokalnej w zwrotkach nagrano w trzech warstwach i wykonano przy pomocy efektu odzwierciedlenia dźwięku (począwszy od otwierającego wersu: „Sitting on an angry chair…” zastosowano szesnaście ścieżek wokalu)[7]. Ned Raggett z serwisu AllMusic określił je jako „złowieszcze echa o nadciągającej zagładzie”[2]. W początkowej fazie, śpiew Staleya utrzymywany jest w łagodnym tonie, podobnie jak brzmienie parti gitar[2]. Przed wykonaniem refrenów, utwór zyskuje na większej agresywności. „Angry Chair” charakteryzuje się dynamiczną solową grą Cantrella oraz harmonią wokalną, występującą w refrenach, między śpiewem prowadzącym Staleya a wokalem wspierającym Cantrella[2]. Muzyk nie był zadowolony ze swojej partii solowej. „Zasadniczo gdy tworzę solówki, po prostu puszczamy rolkę taśmy i improwizuję dopóki nie pojawi się zasadnicza idea. Myślałem, że ta jest nieudana i zacząłem tworzyć inną, lecz wszyscy zaczęli skakać i mówić, że «to jest świetne, to jest to!», ja na to, że «nie ma k**wa mowy!» Więc zawrzeliśmy układ: nagrałem kilka innych rozwiązań, ale zachowaliśmy oryginał. Layne nalegał, że pierwsze solo było najlepsze, choć myślałem, że była to najbardziej gówniana rzecz jaką kiedykolwiek zrobiłem”[14]. Gitarzysta w wywiadzie dla „Guitar World” wyraził duże uznanie dla Staleya za skomponowanie dwóch utworów[15].

Teledysk[edytuj | edytuj kod]

Teledysk do „Angry Chair” w reżyserii Matta Mahurina został opublikowany w grudniu 1992[16]. Zdjęcia realizowano w Nowym Jorku[12]. W wideoklipie została użyta między innymi małpiatka galago senegalski, która siedzi na ramieniu Staleya[17]. Teledysk dostępny jest na płycie kompilacyjnej Music Bank: The Videos (1999)[17].

Wydanie[edytuj | edytuj kod]

Singel „Angry Chair” został opublikowany 3 grudnia 1992 nakładem wytwórni Columbia[18]. Ukazał się dodatkowo w dwóch rozszerzonych wersjach, wzbogaconych o koncertowe wersje utworów „Bleed the Freak”, „It Ain’t Like That” i „Hate to Feel”, zarejestrowanych 2 marca w Barrowland Ballroom w ramach Down in Your Hole Tour[19][20]. 24 maja 1993 singel został wydany w Wielkiej Brytanii[21].

W późniejszym czasie „Angry Chair” został zamieszczony na wszystkich czterech kompilacyjnych albumach zespołu – Nothing Safe: Best of the Box[22] (także w wersji koncertowej na limitowanej edycji wydanej przez Best Buy)[23], Music Bank (1999)[24], Greatest Hits (2001)[25] oraz The Essential Alice in Chains (2006)[26]. Koncertowe zapisy utworu znalazły się na płytach Unplugged (1996)[27] i Live[28] oraz stronach B singli „Heaven Beside You” (1996)[29] i „Get Born Again” (1999)[30].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Krytyczny[edytuj | edytuj kod]

Ned Raggett z AllMusic charakter utworu określił jako „mrok gotycki”. Autor przyznał, że „Staley z Cantrellem wciąż potrafią zaskakiwać oraz w sposób niebywale trafiony przekształcać swoje utwory w coś spektakularnego”. Wyraził również pochlebną opinię o stylu riffowania przez Cantrella, który opisał mianem „dramatycznego i nieustępliwego”[2]. Michael Christopher z czasopisma on-line PopMatters zwrócił uwagę na fakt, że „Angry Chair” jest wyraźną próbą skonfrontowania się Staleya z jego własnym wewnętrznym bólem i demonami[3]. Holly George-Warren z „Rolling Stone’a”, w biografii zespołu podkreśliła, że w utworze wyraźnie słychać jest rodzaj autodestrukcji i zmęczenia psychicznego[31]. Dziennikarz Greg Kot, w opublikowanej w 2004 książce New Rolling Stone Album Guide, zaznaczył, że Staley w tekście między innymi do „Angry Chair” „destyluje swoją autodestrukcyjną postawę z chłodną beztroską”[32]. James McNair na łamach magazynu „Q” przyznał, że praca gitar w „Angry Chair” charakteryzuje się „mieszanką wczesnego Black Sabbath z Led Zeppelin[33].

Komercyjny[edytuj | edytuj kod]

30 stycznia 1993 utwór zadebiutował na 35. lokacie w notowaniu Album Rock Tracks[34]. 20 lutego, po czterech tygodniach, uplasował się na 34. pozycji[34]. W sumie notowany był przez pięć tygodni[34]. Także 30 stycznia „Angry Chair” zadebiutował na 29. miejscu w zestawieniu Modern Rock Tracks[35]. 6 lutego awansował o dwie lokaty w górę[35]. Na listach spędził łącznie trzy tygodnie[35]. W Wielkiej Brytanii dotarł do 33. miejsca w notowaniu Official Singles Chart Top 75[36].

Utwór na koncertach[edytuj | edytuj kod]

„Angry Chair” zadebiutował na żywo w trakcie występu w The Evergreen State College na terenie miasta Olympia 27 sierpnia 1992[37], w ramach przedpremierowej mini trasy Shitty Cities Tour[38], poprzedzającej tournée Down in Your Hole Tour. Regularnie prezentowany był podczas koncertów zespołu w latach 90.[37] Obok „Hate to Feel”, „Angry Chair” był jedną z dwóch kompozycji, podczas których na gitarze rytmicznej grał Staley[15][39]. Od momentu reaktywacji grupy w 2005, „Angry Chair” często grany jest podczas występów[37]. W trakcie koncertu w Austin 29 września 2007, został wykonany w wersji akustycznej z gościnnym udziałem Scotta Weilanda[40].

Lista utworów na singlu[edytuj | edytuj kod]

singel CD (XPCD 281):

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Angry Chair” (wersja radiowa)Layne Staley4:12
2.„I Know Somethin’ (‘Bout You)”Jerry Cantrell4:22
08:34

singel CD (658916 1):

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Angry Chair”Staley4:48
2.„Brother”Cantrell4:27
09:15

Limited Edition 4 Track Picture CD (659365 2)[c]:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Angry Chair”Staley4:48
2.„I Know Somethin’ (‘Bout You)”Cantrell4:22
3.„It Ain’t Like That” (wersja koncertowa)Cantrell • Mike Starr • Sean Kinney4:40
4.Hate to Feel” (wersja koncertowa)Staley5:35
19:25

winyl 7” (659365 7):

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Angry Chair”Staley4:48
2.„I Know Somethin’ (‘Bout You)”Cantrell4:22
09:10

winyl 12” (01-659365-20)[c]:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Angry Chair”Staley4:48
2.„I Know Somethin’ (‘Bout You)”Cantrell4:22
3.Bleed the Freak” (wersja koncertowa)Cantrell4:07
4.„It Ain’t Like That” (wersja koncertowa)Cantrell • Starr • Kinney4:40
17:57

Personel[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[41]:

Alice in Chains

Produkcja

Interpretacje[edytuj | edytuj kod]

Notowania[edytuj | edytuj kod]

Lista (1993) Pozycja
Album Rock Tracks (Stany Zjednoczone)[34] 34
European Hot 100 (Europa)[44] 79
Modern Rock Tracks (Stany Zjednoczone)[35] 27
Official Singles Chart Top 75 (Wielka Brytania)[36] 33
Top 100 Singles (Irlandia)[36] 28

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W australijskich, europejskich i kanadyjskich edycjach płyty, „Angry Chair” został zamieszczony na jedenastym miejscu. Miało to związek z przestawieniem „Down in a Hole” z czwartej na dwunastą lokatę[3]. W japońskim wydaniu, w związku z absencją „Untitled”, znalazł się on na dziesiątym miejscu[4].
  2. Drugi z utworów został opublikowany na płycie Alice in Chains z listopada 1995[5].
  3. a b Utwory w wersjach koncertowych zarejestrowano 2 marca 1993 w Barrowland Ballroom w Glasgow[19][20].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. de Sola 2015 ↓, s. 168, 179.
  2. a b c d e Ned Raggett: Angry Chair (ang.). AllMusic. [dostęp 2011-09-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-09)].
  3. a b Michael Christopher: Alice in Chains: Dirt (ang.). PopMatters. [dostęp 2015-11-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-08)].
  4. Poligrafia dołączona do japońskiej edycji albumu Dirt; wyd. Sony, nr kat. SRCS 5993.
  5. Poligrafia dołączona do albumu Alice in Chains; wyd. Columbia, nr kat. CK 67248.
  6. a b c de Sola 2015 ↓, s. 174.
  7. a b de Sola 2015 ↓, s. 176.
  8. Yarm 2012 ↓, s. 380.
  9. Maxim W. Furek: The Death Proclamation of Generation X: A Self-Fulfilling Prophesy of Goth, Grunge and Heroin. iUniverse, 2008, s. 29. ISBN 978-0595463190. (ang.)
  10. a b c Tom Premtaj: Alice In Chains – „Angry Chair” – Layne Staley Paints a Dark Portrait (ang.). [dostęp 2015-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-19)].
  11. Own Words. „Metal Hammer”, s. 20, czerwiec 1993. ISSN 0955-1190. 
  12. a b Daina Darzin. Alice in Pain. „Request”, s. 17–18, luty 1993. ISSN 1045-0084. 
  13. Gillian G. Gaar. A Band Called Alice. „Goldmine”, s. 54–56, 58, 5 sierpnia 1994. ISSN 1055-2685. 
  14. Vic Garbarini. Spare Chunge. „Guitar”, s. 68–70, 72–73, 130, luty 1993. ISSN 0738-937X. 
  15. a b Jeff Gilbert. Rain Man. „Guitar World”, s. 29–37, styczeń 1993. ISSN 1045-6295. 
  16. Alice in Chains – „Angry Chair” (ang.). MTV. [dostęp 2015-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-05)].
  17. a b Poligrafia dołączona do albumu Music Bank: The Videos; wyd. Sony, nr kat. CVD 50208.
  18. Poligrafia dołączona do singla Angry Chair; wyd. Columbia, nr kat. 658916 1.
  19. a b Poligrafia dołączona do singla Angry Chair; wyd. Columbia, nr kat. 659365 2.
  20. a b Poligrafia dołączona do singla Angry Chair; wyd. Columbia, nr kat. 01-659365-20.
  21. Martin C. Strong: The Great Rock Discography. Giunti, 1998, s. 87. ISBN 88-09-21522-2. (ang.)
  22. Poligrafia dołączona do albumu Nothing Safe: Best of the Box; wyd. Columbia, nr kat. CK 63649.
  23. Poligrafia dołączona do limitowanej edycji albumu Nothing Safe: Best of the Box; wyd. Columbia, nr kat. CK 63649.
  24. Poligrafia dołączona do albumu Music Bank; wyd. Columbia, nr kat. CK 69584.
  25. Poligrafia dołączona do albumu Greatest Hits; wyd. Columbia, nr kat. CK 85922.
  26. Poligrafia dołączona do albumu The Essential Alice in Chains; wyd. Columbia, nr kat. 82796 92090 2.
  27. Poligrafia dołączona do albumu Unplugged; wyd. Columbia, nr kat. CK 67703.
  28. Charles R. Cross. Live. „Guitar World”, s. 37, luty 2001. ISSN 1045-6295. 
  29. Poligrafia dołączona do singla Heaven Beside You; wyd. Columbia, nr kat. 662879 2.
  30. Poligrafia dołączona do singla Get Born Again; wyd. Columbia, nr kat. 667514 2.
  31. Holly George-Warren: The Rolling Stone Encyclopedia of Rock & Roll. Simon & Schuster, 2001. ISBN 0-7432-2055-2. (ang.)
  32. Greg Kot: New Rolling Stone Album Guide. Christian Hoard, Nathan Brackett (red.). Fireside, 2004, s. 13. ISBN 0-7432-0169-8. (ang.)
  33. James McNair. Dirt. „Q”, s. 138, grudzień 2005. ISSN 0955-4955. 
  34. a b c d Alice in Chains – Chart History – Mainstream Rock Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-01-14].
  35. a b c d Alice in Chains – Chart History – Alternative Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-01-14].
  36. a b c David Roberts: Guinness Book of British Hit Singles & Albums, 19th edition. HIT Entertainment, 2006. ISBN 1-904994-10-5. (ang.)
  37. a b c Angry Chair by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-09-22].
  38. de Sola 2015 ↓, s. 182.
  39. Andy Secher. Tougher Than Dirt. „Hit Parader”, s. 60–61, marzec 1993. ISSN 0162-0266. 
  40. Alice in Chains Setlist at Antone’s, Austin, TX, USA (ang.). setlist.fm. [dostęp 2015-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-30)].
  41. Poligrafia dołączona do albumu Dirt; wyd. Columbia, nr kat. CK 52475.
  42. Poligrafia dołączona do albumu Under; wyd. Fonografika, nr kat. FDC138.
  43. Greg Kennelty: Who Knew Alice in Chains’ „Angry Chair” Worked As A Black Metal Song? (ang.). [dostęp 2015-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-23)].
  44. Eurochart Hot 100 Singles. „Music & Media”, s. 19, 19 czerwca 1993. OCLC 29800226. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]