Alice in Chains (album)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alice in Chains
Album studyjny zespołu Alice in Chains
Wydany 7 listopada 1995
Nagrywany kwiecień–sierpień 1995 w Bad Animals Studio, Seattle[1]
Gatunek metal alternatywny, grunge[2], doom metal, sludge metal[3]
Długość 64:51
Wytwórnia Columbia
Producent Toby Wright, Alice in Chains
Album po albumie
Single z albumu Alice in Chains
  1. Grind
    Wydany: 6 października 1995
  2. Heaven Beside You
    Wydany: styczeń 1996
  3. Over Now
    Wydany: lipiec 1996
  4. Again
    Wydany: 2 lipca 1996

Alice in Chains – trzeci album studyjny amerykańskiej grupy muzycznej Alice in Chains. Wydany został 7 listopada 1995 nakładem wytwórni fonograficznej Columbia[4]. Producentem został Toby Wright, współpracujący wcześniej z takimi wykonawcami jak Corrosion of Conformity czy Slayer[5]. Nagrania zrealizowano od kwietnia do sierpnia 1995 w Bad Animals Studio na terenie Seattle[1]. 25 listopada album zadebiutował na pierwszej pozycji amerykańskiego zestawienia Billboard 200[6]. 4 marca 1997 uzyskał od zrzeszenia Recording Industry Association of America certyfikację 2× platyny, za sprzedaż dwóch milionów kopii w Stanach Zjednoczonych[7].

Za warstwę tekstową w głównej mierze odpowiada Layne Staley. Wyjątki stanowią jedynie singlowe utwory „Grind”, „Heaven Beside You” oraz „Over Now”, będące autorstwa Jerry’ego Cantrella, który wraz z pozostałymi członkami grupy, jest także głównym kompozytorem. Ze względu na swój mroczny i depresyjny klimat, album bardzo często uznawany jest za kontynuację bardzo dobrze przyjętego albumu Dirt[8]. Warstwa liryczna, w której wyczuwalne są stany dekadencji, egzystencjalizmu, melancholii, nihilizmu, ponurości, posępności, w znaczącym stopniu odnosi się do uzależnienia narkotykowego. Ponadto w utworach poruszane są takie wątki jak depresja, gniew, relacje interpersonalne, samotność, śmierć czy wiara[2]. Brzmienie albumu w mniejszym stopniu odwołuje się do tradycyjnego metalu. Wydawnictwo charakteryzuje się większą ilością różnorodnych rozwiązań względem tekstury, niejednokrotnie przypominając delikatniejsze, akustyczne brzmienia kojarzone z minialbumów[1]. Partie gitar w głównej mierze są oparte na niskim strojeniu, kierując się bardziej w stronę doom metalu[3].

Grupa otrzymała dwie nominacje do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance za utwory „Grind” oraz „Again”[9][10]. Teledysk do tego ostatniego uzyskał także nominację do MTV Video Music Awards w kategorii Best Hard Rock Video[11].

Kontekst[edytuj | edytuj kod]

7 stycznia 1994 zespół zagrał ostatni występ przed zawieszeniem działalności koncertowej. Miał on miejsce w Hollywood Palladium i był częścią benefisu Johna Fishera z grupy Fishbone[12]. 25 stycznia kwartet wydał swój trzeci minialbum Jar of Flies, utrzymany w stylistyce muzyki akustycznej, blues rocka oraz elementów alternatywy i folk rocka[13]. Następnie wokalista Layne Staley udał się na leczenie odwykowe do Portland, spowodowane uzależnieniem od heroiny[14][15]. W lipcu grupa planowała wyruszyć we wspólną trasę koncertową Shit Hits the Sheds Tour z zespołami Danzig, Fight oraz Suicidal Tendencies, występując jako support przed grupą Metallica[16], jednak gdy Staley przyszedł na jedną z prób będąc pod wpływem narkotyków, Kinney odmówił dalszej chęci grania z wokalistą. „Byliśmy jak cztery rośliny, próbujące rosnąć w tej samej doniczce” – relacjonował Cantrell[14][15]. Zespół zmuszony był także odwołać swój występ na Festiwalu w Woodstock oraz podczas otwarcia ceremonii Rock and Roll Hall of Fame[17]. Wewnątrz grupy zaczęły narastać konflikty[14]. Na temat muzyków zaczęło pojawiać się w prasie coraz więcej różnego rodzaju plotek. Bardzo dużo miejsca prasa poświęcała wokaliście. Uzależnienie Staleya stało się głównym tematem dla wielu pism. Muzyk odnosząc się do pomówień ze strony prasy, w wywiadzie udzielonemu magazynowi z Seattle powiedział:

Quote-alpha.png
Dowiedziałem się przez internet że mam AIDS. Wyczytałem także, że nie żyję. Byłem w San Francisco na Lollapaloozie i jedna dziewczyna przeszła obok mnie i zatrzymała się jakby zobaczyła ducha. I powiedziała: „Ty żyjesz” A ja na to: „Faktycznie, masz rację, wow”[14].

Po tych wydarzeniach, grupa za pośrednictwem swojego rzecznika opublikowała w prasie oświadczenie informujące o zawieszeniu działalności[15][18]. W wywiadzie udzielonemu Hit Parader, rzecznik grupy stwierdził, że zespół potrzebuje czasu na uporanie się z własnymi problemami. „Alice in Chains to zespół posiadający tyle talentu, że będzie prawdziwą tragedią, jeśli nie będzie miał szansy realizacji swojego potencjału” – wyznał[19]. W późniejszym wywiadzie, gitarzysta Jerry Cantrell tak oto wspomniał tę sytuację:

Quote-alpha.png
Przygotowaliśmy finalne oświadczenie dla prasy, kiedy zdecydowaliśmy się rozstać. Byliśmy jak przepełniona gąbka, którą trzeba było wycisnąć. Poważnie potrzebowaliśmy czasu, żeby usiąść na spokojnie i zacząć wszystko na świeżo. Zdecydowanie nie jesteśmy idealnymi ludźmi, ale nie przepraszam za to gówno. Robię co mogę najlepszego, mając do dyspozycji to co mam, tak jak pozostali w tym zespole[15].

W czasie kiedy zespół miał przerwę, muzycy zajęli się pobocznymi projektami muzycznymi. Jerry Cantrell nagrał utwór „I've Seen All This World I Care to See” na trybutową płytę poświęconą Willie Nelsonowi[15] oraz rozpoczął przygotowania do nagrania pierwszego solowego albumu[14]. W październiku 1994 gitarzysta grupy Pearl Jam Mike McCready, utworzył zespół Gacy Bunch[20]. Do współpracy zaprosił on Layne’a Staleya, basistę Johna Bakera Saundersa oraz perkusistę Barretta Martina[20]. Zespół niedługo potem zmienił nazwę na Mad Season[21]. Efektem współpracy muzyków jest album zatytułowany Above[22][23], który ukazał się 14 marca 1995. Grupa zagrała okazjonalnie osiem koncertów w Seattle[24]. Staley stał się głównym autorem tekstów oraz projektantem okładki[25]. Płyta uzyskała w Stanach Zjednoczonych status złotej[26]. Zespół wydał jeszcze album Live at The Moore, będący zapisem koncertu w Moore Theatre w Seattle[27]. Jerry Cantrell w jednym z wywiadów tak odniósł się do projektu muzycznego Mad Season oraz albumu Above:

Quote-alpha.png
Myślę, że album ten jest cholernie dobry. Kiedy po raz pierwszy go usłyszałem, byłem zazdrosny jak cholera. To było tak, jakby ktoś podprowadził ci twoją dziewczynę. Ale po tej reakcji początkowej, zobaczyłem ich na żywo w Moore Theatre i byłem z nich tak dumny, że prawie się rozpłakałem, kiedy widziałem jak grali, a potem się wkurzyłem, bo nie grałem z nimi (śmiech). Rozmawiałem z Layne’m wiele na temat tej płyty. Była to dla niego bardzo dobra sprawa, bo dzięki temu pozbył się wielu złych rzeczy ze swojej głowy (…) Żywię do niego najwyższy szacunek za to, co zrobił. Layne w najpiękniejszy sposób wśród ludzi jakich znam, mówi o strasznych rzeczach[15].

W tym samym czasie, basista Mike Inez dołączył do zespołu Slash’s Snakepit[28]. Z grupą nagrał debiutancki album studyjny zatytułowany It's Five O'Clock Somewhere[29], oraz odbył trasę promującą wydawnictwo. W styczniu 1995 Jerry Cantrell, Mike Inez oraz Sean Kinney, rozpoczęli wspólne próby przygotowujące do nagrania nowej płyty[14][20], które trwały do kwietnia. Następnie Cantrell zarezerwował trzy miesiące w studiu Bad Animals. Przed rozpoczęciem procesu nagrań, do zespołu został zaproszony Layne Staley[8]. W jednym z późniejszych wywiadów, wokalista przyznał, że „wszyscy czuliśmy się rozbici i mieliśmy poczucie jakbyśmy się nawzajem zdradzili”[14].

Nagrywanie[edytuj | edytuj kod]

Prace nad albumem rozpoczęły się w kwietniu 1995 w Bad Animals Studio w Seattle. Do roli producenta muzycznego został zatrudniony Toby Wright, mający za sobą współpracę z takimi grupami muzycznymi jak Corrosion of Conformity oraz Slayer[5]. Współpraca z Dave Jerdenem była niemożliwa ze względu na konflikt ze Staley’em, jaki zrodził się podczas prac nad albumem Dirt w 1992[30]. Duża część materiału została skomponowana jeszcze w czasie kiedy Cantrell przygotowywał materiał przeznaczony na swój solowy album[14]. Zespół oddał w ręce Staleya taśmy demo z nagranym materiałem, aby ten mógł dopisać teksty[14]. W trakcie trwania nagrań, do radia wyciekła wersja demo utworu „Grind”, i była emitowana w głównych stacjach radiowych[31]. Proces nagrań został ukończony w sierpniu 1995. W jednym z wywiadów, Cantrell tak wspominał okres prac nad albumem:

Quote-alpha.png
Wydaliśmy kupę kasy na nagrywanie. Nie spieszyliśmy się, pozwoliliśmy sobie by materiał był taki, jakiego sobie życzymy. Przychodziliśmy do studia z zegarkiem w ręku, w systemie zmianowym. Mike pojawiał się ze mną rano, potem Layne, a następnie Sean. Spędziliśmy w ten sposób pięć miesięcy. Wykończyło nas to. Demo tej płyty nagrywaliśmy w miejscu zwanym Bear Creek. Znajdowało się ono nad jeziorem i było tam całe mnóstwo cholernie głośnych żab, tak więc wystawiliśmy mikrofony na zewnątrz i zaczęliśmy je nagrywać, kosztowało nas to 10 000 dolców przez tydzień i była to jedyna rzecz, jaką stamtąd wynieśliśmy, kiedy więc nagraliśmy taki numer, upewniliśmy się, żeby te żaby się w nim pojawiły[20].

Produkcją muzyczną oraz miksem płyty zajął się Toby Wright, masteringiem Stephen Marcussen w Marcussen Mastering Studio, inżynierem dźwięku został Tom Nellen, a zdjęcia wykonał współpracujący z zespołem od czasów albumu Facelift Rocky Schenck[1]. W jednym z wywiadów, Cantrell odniósł się do współpracy ze Staley’em podczas prac nad materiałem:

Quote-alpha.png
Layne jest niesamowity. Poszliśmy na zewnątrz i graliśmy w piłkę, kiedy on nagrywał partie wokalne. Po powrocie okazało się, że ma już gotowych 5 rewelacyjnych numerów. Toby posłuchał tego i powiedział: nie mogę Ci powiedzieć, żebyś cokolwiek zrobił w inny sposób[15].

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Kompozycje oraz teksty[edytuj | edytuj kod]

Album Alice in Chains jest pierwszym albumem długogrającym w którego nagraniu brał udział Mike Inez

Większość materiału została nagrana przez Cantrella w okresie, kiedy przygotowywał on muzykę na swój pierwszy solowy album. Ze względu na panujący mroczny oraz depresyjny klimat, płyta bardzo często uznawana jest za kontynuację bardzo dobrze przyjętego albumu Dirt[8]. Na płycie dominują kompozycje oparte o nisko nastrojone, wolne i toporne gitarowe riffy, z elementami melancholii, psychodelii[32] oraz „brudnego” grunge’owego brzmienia[33], tworząc tym samym spójność zawartych na albumie utworów. Tym razem w porównaniu do poprzednich płyt zespołu, nie ma zdecydowanej dominacji jeśli chodzi o komponowanie muzyki. Większość utworów to współpraca Cantrella, Ineza oraz Kinneya. Wyjątkiem na albumie jest utwór „Head Creeps” skomponowany przez Staleya[2]. Jest on trzecim utworem skomponowanym przez wokalistę. Wcześniej muzyk był autorem kompozycji „Hate to Feel” oraz „Angry Chair[34]. Cantrell określając muzykę zawartą na nowym wydawnictwie stwierdził: „Nasza muzyka to przykład zrobienia czegoś brzydkiego w sposób piękny”[14]. Gitarzysta w wywiadzie z 1996 przyznał, że muzyka do kompozycji „Sludge Factory” została skomponowana dużo wcześniej. „Jest to kolejny riff, który wyszedł podczas sesji demo. Faktycznie jest on dość stary, ma może siedem lat, powstał gdy dopiero formowaliśmy zespół. Pochodzi z tego samego okresu co „Love, Hate, Love” (...) Prawdopodobnie dlatego brzmi tak brutalnie, ponieważ czekał siedem lat, aby trafić na płytę”[35]. Na temat kompozycji „Head Creeps”, Cantrell wypowiedział się następująco: „Layne to wymyślił i jest to dobry kurwa riff, który okazał się bardziej brutalny niż się spodziewałem”[35]. O utworze „Shame in You” muzyk powiedział: „Pracowaliśmy razem z Mike i Seanem nad tym riffem na próbach od stycznia do marca. Jest tu otwarte stronie i występują fajne sekwencje akordów[35]. Na temat kompozycji „So Close” Cantrell wypowiedział się w następujący sposób: „Ostatni utwór który nagraliśmy. To było coś co się nie dostało gdy dotarliśmy do końca, byliśmy wypaleni i wykończeni. Ale słuchaliśmy go przez około tydzień i stwierdziliśmy, że powinniśmy to dodać. To był utwór, który czekał na tekst”[35]. „Nothin' Song” muzyk skomentował: „Jeden z utworów o otwartym strojeniu, który ma realny riff w stylu Page’a. Jedną z wielkich rzeczy na tej płycie dla mnie jest to, że duża ilość moich wpływów i inspiracji, wyszła na tym albumie w bardziej widoczny sposób niż kiedykolwiek wcześniej (...) Kiedy skończyliśmy nagrywać ten numer, wszyscy wykrzykiwali Brian May!”[35]. Basista Mike Inez przyznał, że pomysłodawcą tytułu dla kompozycji „Over Now” był Sean Kinney[35].

Warstwa liryczna zawarta na albumie jest niemalże w całości autorstwa Layne’a Staleya[36]. Tematyka albumu jest swego rodzaju kontynuacją tej zapoczątkowanej na albumie Dirt. Jeden z dziennikarzy recenzujących album napisał: „Jeśli Dirt było dziennikiem cierpienia i złości spowodowanych nałogiem, zdradą i obłudą, to Alice in Chains dokumentuje przykre następstwa konfliktu, usiłowanie poskładania rozbitych kawałków”[14]. Na płycie tematem przewodnim ponownie jest uzależnienie narkotykowe. Ponadto dominują teksty w których wyczuwalne są stany dekadencji, egzystencjalizmu, melancholii, nihilizmu, ponurości. Poruszane są takie wątki jak depresja, gniew, izolacja, przyjaźń, relacje interpersonalne, samotność, śmierć czy zdrada[2][33][36]. Staley wypowiadając się na temat tekstów zawartych na albumie przyznał:

Quote-alpha.png
Napisałem po prostu to co było w mojej głowie, te teksty są luźne. Pieprzyć to. Potrafię napisać dobrą muzykę, a jeśli czuję się dobrze i chce mi się śmiać, to się śmieję. W tych utworach nie ma jakiejś głębokiej podświadomości. To po prostu obraz tego co się dzieje w mojej głowie. Mieliśmy takie momenty kiedy było dobrze, ale mieliśmy też takie chwile kiedy było źle. Napisaliśmy po prostu o byciu człowiekiem przez kilka miesięcy[14].

Jerry Cantrell odnosząc się do okresu w jakim album był nagrywany stwierdził:

Quote-alpha.png
Pozwoliliśmy temu całemu gównu wyjść na tym albumie. Było to często przygnębiające, a robienie tego było jak wyrywanie włosów, lecz była to najfajniejsza pieprzona rzecz i cieszę się, że przez to przeszedłem. Będę pielęgnować to wspomnienie na zawsze[14].

Cantrell odnosząc się do warstwy lirycznej zawartej na albumie, przyznał w wydziale dla magazynu Guitar World z 1996: „Tak, ten album jest również lirycznie trudny. Nie mogę powiedzieć, że jest lepszy od poprzedniego, ale ten jest bardziej kąśliwy. Ma dużo więcej ironii[17]. Komentując poszczególne znaczenia tekstów, gitarzysta na temat kompozycji „Grind” powiedział, że jest ona adresowana do wszystkich tych dziennikarzy, którzy wypisywali zarówno o zespole jak i o wokaliście nieprawdziwe informacje. „Odwoływanie tras koncertowych, wewnętrzne problemy. Tworzyły się na nasz temat różnego rodzaju plotki, które dochodziły także do nas. Wiele razy słyszałem, że jestem martwy, tak samo było w przypadku Layne’a. Dodatkowo często mówiono, że Layne stracił palce albo nogi. Więc jest to kolejny utwór, by móc powiedzieć – pierdol się, zanim coś powiesz o moim życiu”[8]. Teksty utworów do kompozycji „Head Creeps” oraz „Sludge Factory”, w całości są poświęcone uzależnieniu narkotykowemu[8]. Kompozycja „Heaven Beside You” napisana przez Cantrella, odnosi się do relacji partnerskich. Muzyk wyznaje w nim swoje rozstanie z dziewczyną po siedmiu latach wspólnego życia[8]. Singlowy utwór „Again” autorstwa Staleya opowiada o możliwości wybaczania za popełnione wcześniej błędy. Ponadto w utworze pojawiają się odniesienia do zdrady najbliższej osoby[8]. Kompozycja „God Am”, będąca również autorstwa Staleya, porusza tematykę wiary w istnienie Boga. Wokalista w tekście wyraża swoją opinię, frustrację na temat wiary[8]. Tekst kompozycji „Over Now” mimo iż również opowiada o relacjach międzyludzkich, to wielu fanów w swoim czasie odebrało go jako zapowiedź ostatecznego upadku zespołu. Tytuł utworu w tłumaczeniu oznacza koniec[8].

Wydanie, odbiór, promocja[edytuj | edytuj kod]

Recenzje
Wydawca Ocena
AllMusic 3/5 gwiazdek[2]
Billboard (Korzystne)[37]
Encyclopedia of Popular Music 2/5 gwiazdek[38]
Entertainment Weekly (C)[39]
Q 3/5 gwiazdek[40]
Rolling Stone 4/5 gwiazdek[32]
Rolling Stone Album Guide 3/5 gwiazdek[41]
Teraz Rock 5/5 gwiazdek[42]
The New York Times (Korzystne)[43]
ultimate-guitar.com 8.5/10 gwiazdek[44]

6 października 1995 zespół wydał studyjną wersję utworu „Grind” dla radia poprzez satelitarne łącze nadrzędne[8]. Premiera albumu nastąpiła 7 listopada 1995. Wydawnictwo pod eponimiczną nazwą, ukazało się nakładem wytwórni fonograficznej Columbia[2].

Album w pierwszym tygodniu od momentu premiery, uzyskał nakład sprzedaży na poziomie 189,000 kopii[45], dzięki czemu 25 listopada uplasował się na szczycie amerykańskiego zestawienia Billboard 200[6]. Jest to drugi album w dyskografii zespołu, który osiągnął szczyt tego notowania. Poprzednio, rok wcześniej uczynił to minialbum Jar of Flies[6]. Album dotarł między innymi do 5. pozycji australijskiej listy ARIA Charts[46], tę samą lokatę osiągnął w Kanadzie[47], 13. pozycję zanotował w Finlandii[48] oraz 11. w Szwecji[49] i Norwegii[50]. Płyta otrzymała wiele pochlebnych jak i bardziej krytycznych opinii. Steve Huey z serwisu AllMusic, w swej recenzji określił album „najbardziej dojrzałą płytą zespołu”[2]. Recenzent ponadto zauważa, że album charakteryzuje się mniejszą ilością metalowych riffów, a większą różnorodnych rozwiązań względem tekstury, przypominających momentami te, charakteryzujące minialbumy Sap oraz Jar of Flies. Huey odnosząc się do warstwy lirycznej napisał, że tematy takie jak rozpacz, cierpienie, samotność, rozczarowanie, zostały przedstawione w jeszcze bardziej przygnębiający sposób, niż miało to miejsce wcześniej[2]. Jon Wiederhorn z dwutygodnika Rolling Stone napisał: „Alice in Chains w porównaniu do poprzednich wydawnictw, które wydawały się nieco usidlone w formule grunge-metalu, wynalazł nową, ten album jest wyzwalający i pouczający. Jeśli Jar of Flies był kluczem, który otworzył potencjał twórczy grupy, to nowa płyta jest muzycznym odrodzeniem. Co tak naprawdę sprawia, że Alice in Chains poprzez swoje przejmujące wypowiedzi artystyczne, są zespołem niezachwianym jeśli chodzi o szczerość (...) Alice in Chains doszli do następującego wniosku: Podczas gdy przeżycie jest lepsze od zapomnienia, to ból i istnienie pozostają nierozłączni”[32]. Jon Pareles z dziennika The New York Times zauważył, że album w przeciwieństwie do surowych zakłóceń charakterystycznych dla muzyki grunge, prezentuje wytyczone staranne warstwy[43]. Nisid Hajari z amerykańskiego tygodnika Entertainment Weekly, w swej krytycznej recenzji napisał między innymi, że poza utworem „Head Creeps”, album nie wyróżnia się niczym szczególnym[39]. Brytyjski magazyn Q zwraca uwagę na gęste, szlifowane partie gitar oraz harmonie wokalne, przypominające późne lata 60.[40]. Paul Verna z tygodnika Billboard napisał: „Fani wczesnego Alice in Chains będą zachwyceni, aby dowiedzieć się, że zespół z Seattle powrócił do swego znaku towarowego, czyli brudnego brzmienia, po bardziej melodyjnym terenie jakim był minialbum Jar of Flies”. Autor podkreślił, że utwory takie jak „Grind”, „Brush Away”, „Sludge Factory” oraz „Shame in You”, charakteryzują „stary nowy” dźwięk. Verna zwraca również uwagę na fakt, iż momentami album swym brzmieniem przypomina styl akustycznej gitary spod znaku grupy R.E.M. („Heaven Beside You”)[37]. Krzysztof Celiński z miesięcznika Teraz Rock, w swej recenzji napisał: „Ostatnia studyjna płyta Alice to dalsza „destylacja” charakterystycznych brzmień i aranżacji. Nie jest to jednak tylko cyzelowanie własnej stylistycznej niszy. Alice in Chains jest też wyraźnym krokiem ku upoetycznieniu ciągle mrocznych tekstów grupy”[42]. Celiński ponadto porównuje solo gitarowe Cantrella z utworu „Brush Away” do George Harrisona. Kompozycję „Over Now” recenzent opisał: „Zaczyna się odegraniem trąbkowego, wojskowego hejnału, zaczerpniętego z...trzeszczącej płyty. Po nim następuje bardziej typowy rock w gitarowym stylu Rolling Stonesów, a wokalnym... znowu Crosby, Stills and Nash. Rzecz brzmi najbardziej melodyjnie ze wszystkich utworów na płycie”[42].

Wydawnictwo było promowane przez cztery single – „Grind”, „Heaven Beside You”, „Over Now” oraz „Again”. Pierwszy z utworów dotarł do 7. pozycji zestawienia Mainstream Rock Songs[51], drugi do 3.[51], trzeci do 4.[51], a ostatni do 8.[51]. Do wszystkich czterech grupa nakręciła teledyski. Reżyserem pierwszego z nich jest Rocky Schenck[52]. Wideoklip do kompozycji „Heaven Beside You” wyreżyserował Frank W. Ockenfels III[53]. Teledysk do „Over Now” został zarejestrowany podczas koncertu z serii MTV Unplugged 10 kwietnia 1996. Reżyserem został Joe Perota[54]. Reżyserami wideo do utworu „Again” zostali Paul Fedor oraz Layne Staley[55]. Magazyn Spin napisał: „Klipy Alice to takie mini podróże przez życie ćpuna, heroinowe uzależnienie i walka z nim to obraz poetyki, jaką buduje Layne, coś na podobieństwo syreniego śpiewu”[15]. Kompozycje „Grind” oraz „Again”, otrzymały kolejno w roku 1996 oraz 1997 nominacje do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance[9][10]. Teledysk do utworu „Again” uzyskał nominację do MTV Video Music Awards w kategorii Best Hard Rock Video[11].

Mimo pochlebnych recenzji, zespół zrezygnował z obszernej trasy koncertowej promującej wydawnictwo. Powodem takiej decyzji był zły stan zdrowia wokalisty Layne’a Staleya, silnie uzależnionego od heroiny. Cantrell zapytany w jednym z wywiadów o powód rezygnacji z koncertów stwierdził, że stan uzależnienia Staleya od narkotyków doprowadza do częstych konfliktów w zespole. Wspomniał także, że zespół już nie pierwszy raz przechodzi przez cięższy okres w swojej karierze[56]. Według danych opublikowanych przez system Nielsen SoundScan w roku 1995, album na terenie Stanów Zjednoczonych sprzedał się w ilości 1.065.000 kopii[57]. Ostatecznie 4 marca 1997 uzyskał on certyfikat podwójnej platyny, za sprzedaż 2 milionów kopii w Stanach Zjednoczonych. Certyfikat został przyznany przez zrzeszenie amerykańskich wydawców muzyki Recording Industry Association of America[7].

Kemper Arena, miejsce ostatniego koncertu Alice in Chains ze Staley’em

12 grudnia 1995 zespół wydał mockument pod tytułem The Nona Tapes[58]. Nakręcony w formie parodii dokument, ukazuje życie początkującej dziennikarki Nony Weisbaum (granej przez Cantrella[58]). Podróżuje ona ulicami miasta Seattle, poszukując „gwiazd rocka”, po czym przeprowadza wywiady z członkami zespołu Alice in Chains. Ponadto wydawnictwo ukazuje wywiady, dokumenty, reportaże z teledysków oraz sesji zdjęciowych[58]. Także w grudniu, Sean Kinney w składzie Johnny Cash, Krist Novoselic oraz Kim Thayil, nagrał utwór „Time of Preacher”, który pojawił się na składankowym albumie Twisted Willie poświęconym Nelsonowi[59].

10 kwietnia 1996 zespół zagrał swój pierwszy koncert od 7 stycznia 1994[12]. Występ odbył się w Majestic Theatre w Brooklyn Academy of Music w Nowym Jorku, w ramach cyklu koncertów MTV Unplugged[60][61]. Koncert zespołu został zarejestrowany, a następnie wydany na albumie zatytułowanym Unplugged[62]. 20 kwietnia zespół wystąpił w programie telewizyjnym Saturday Night Special, gdzie wykonał utwór „Again[63]. 10 maja kwartet wystąpił w San Francisco w programie Late Show with David Letterman, gdzie ponownie wykonał utwór „Again” oraz „We Die Young[64]. 20 maja zespół rozpoczął w Moore Theatre w Seattle próby, mające na celu przygotowanie się do trasy koncertowej w ramach występów przed zespołem Kiss[61]. Rozpoczęła się ona 28 czerwca i objęła jedynie 4 występy. Miało to związek ze złym stanem zdrowia Staleya, który w tym czasie był już bardzo mocno uzależniony od heroiny. Na scenie występował on w czarnych okularach oraz rękawiczkach, które zakrywały nakłucia po igłach[65][66]. Po ostatnim koncercie który odbył się 3 lipca w Kemper Arena, trafił on do miejscowego szpitala, w związku z problemami zdrowotnymi powstałymi na wskutek uzależnienia[61][67]. Zespół zrezygnował z dalszych koncertów, które były planowane na rok 1997 i zakładały występy między innymi w Japonii[68].

Utwory takie jak „Brush Away”, „Head Creeps”, „Shame in You”, „So Close” oraz „Nothin' Song”, nigdy nie zostały zagrane na żywo przez zespół[69].

Oprawa graficzna[edytuj | edytuj kod]

Okładka albumu przedstawia suczkę na trzech łapach o imieniu Sunshine. „Znaleźliśmy ją w Los Angeles i Sean, nasz perkusista, zrobił większość pracy artystycznej na płytę, wykonując bardzo dobrą robotę. Ale ma to związek z powtarzającą się psychozą i sądzę, że ma to coś wspólnego z historią z jego młodości, gdy ganiał go pies na 3 łapach o nazwie Tripod” – przyznał w wydziale dla MTV Cantrell[35]. „Jako dzieciak roznosiłem gazety. I bez przerwy ganiał mnie pies z trzema nogami. Wołano na niego Tripod. Był naprawdę wredny. Chciałem nazwać płytę Tripod, ale koledzy się nie zgodzili” – wyznał Kinney[20]. Perkusista przyznał ponadto w rozmowie z magazynem Addicted to Noise z 1996, że „udało się przedstawić zabawną historię w chory sposób”. Muzyk zaznaczył, że to był trudny okres dla zespołu i okładka ukazująca suczkę bez jednej łapy, była adekwatna do sytuacji jaka miała miejsce w zespole[35]. Trzy nogi symbolizują trzy płyty zespołu, brak jednej nogi oznacza coraz większe oddalanie się Staleya od zespołu[70]. Z tyłu albumu została wykorzystana fotografia Franka Lentiniego, Amerykanina włoskiego pochodzenia, który na wskutek deformacji posiadał trzy nogi[70]. Autorem zdjęć okładki jest Doug Erb, natomiast dyrektorem artystycznym Mary Maurer[71].

Album w formacie CD był wydawany w różnych kolorach. Jedna wersja była koloru fioletowego[72], druga żółto-zielona[73], a jeszcze inna szara[74]. Wersja „fioletowa” płyty jest dziś bardzo trudna do znalezienia. Album w formacie kasety również był wydawany w dwóch kolorach. Poza tym płyta ukazywała się także na podwójnym winylu. Część pierwsza zawierała utwory 1–6, druga natomiast 7–12[75].

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

# Tytuł utworu Tekst Muzyka Czas
1. Grind Jerry Cantrell Jerry Cantrell 4:45
2. „Brush Away” Layne Staley Jerry Cantrell, Mike Inez, Sean Kinney 3:22
3. „Sludge Factory” Layne Staley Jerry Cantrell, Sean Kinney 7:12
4. Heaven Beside You Jerry Cantrell Jerry Cantrell, Mike Inez 5:27
5. „Head Creeps” Layne Staley Layne Staley 6:29
6. Again Layne Staley Jerry Cantrell 4:05
7. „Shame in You” Layne Staley Jerry Cantrell, Mike Inez, Sean Kinney 5:35
8. God Am Layne Staley Jerry Cantrell, Mike Inez, Sean Kinney 4:08
9. „So Close” Layne Staley Jerry Cantrell, Sean Kinney 2:45
10. „Nothin' Song” Layne Staley Jerry Cantrell, Sean Kinney 5:40
11. Frogs Layne Staley Jerry Cantrell, Mike Inez, Sean Kinney 8:20
12. Over Now Jerry Cantrell Jerry Cantrell, Sean Kinney 7:03
  • Na początku utworu „Over Now”, wykorzystany został fragment kompozycji „Good Night” Teda Lewisa.

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[1][71]:

Alice in Chains

Produkcja

  • Aranżacja: Jerry Cantrell, Layne Staley, Mike Inez, Sean Kinney
  • Teksty utworów: Layne Staley, Jerry Cantrell

Nagrody oraz nominacje[edytuj | edytuj kod]

Pozycje na listach i certyfikacje[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

Lista (1995) Pozycja
ARIA Charts (Australia)[46] 5
Billboard 200 (Stany Zjednoczone)[6] 1
Canada Top Albums/CDs (RPM) (Kanada)[47] 5
Canadian Top Albums (The Record) (Kanada)[76] 6
Finnish Albums Chart (Finlandia)[48] 13
Media Control Charts (Niemcy)[77] 93
MegaCharts (Holandia)[78] 75
Oricon (Japonia)[79] 96
Recorded Music NZ (Nowa Zelandia)[80] 28
Sverigetopplistan (Szwecja)[49] 11
UK Albums Chart (Wielka Brytania)[81][82] 37
VG-Lista (Norwegia)[50] 11

Certyfikacje[edytuj | edytuj kod]

Państwo Certyfikacja Sprzedaż
Kanada (MC)[83]
platynowa płyta
80,000+
Stany Zjednoczone (RIAA)[7]
2× platynowa płyta
2,000,000+

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Singel Najwyższa pozycja
Hot 100
[51][84]
Alternative Songs
[51][85]
Mainstream Rock Songs
[51][86]
UK Singles Chart
[81][82]
1995 Grind 18 7 23
1996 Heaven Beside You[i] 52 6 3 35
Over Now 24 4
Again 36 8
"—" oznacza że singel nie dostał się na listę.
  1. Singel uplasował się jedynie na liście Billboard Hot 100 Airplay

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Publikacja Kraj Wyróżnienie Rok Pozycja
Kerrang!
Wielka Brytania
„25 najlepszych albumów 1995 roku”[87]
1995 14
Rolling Stone
Stany Zjednoczone
„najlepsze albumy 1995 roku”[88]
4
Guitar World
„10 najlepszych albumów 1995 roku”[89]
2011 2
„50 najbardziej wpływowych albumów 1995 roku”[90]
2015 2
Loudwire
„10 najlepszych hardrockowych albumów 1995 roku”[91]
2


Poprzedzony przez
Dogg FoodTha Dogg Pound
Billboard 200
25 listopada 1995 – 1 grudnia 1995
Poprzedzający
R. KellyR. Kelly


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Alice in Chains Discography – Alice in Chains (ang.). aliceinchains.com. [dostęp 2011-11-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-30)].
  2. a b c d e f g h Steve Huey: Alice in Chains – Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-04-30].
  3. a b Brendan Schroer: Review: Alice in Chains – Alice in Chains (ang.). sputnikmusic.com. [dostęp 2014-05-19].
  4. Alice in Chains – Alice in Chains – Encyclopaedia Metallum (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2015-09-17].
  5. a b Toby Wright : Credits : AllMusic (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-02-01].
  6. a b c d Alice in Chains – Chart History (ang.). billboard.com. [dostęp 2011-04-30].
  7. a b c Gold & Platinum – RIAA (ang.). riaa.com. [dostęp 2011-04-30].
  8. a b c d e f g h i j Poligrafia dołączona do albumu Music Bank; wyd. Columbia, nr kat. 69580.
  9. a b c Rock On The Net: 38th Annual Grammy Awards – 1996 (ang.). rockonthenet.com. [dostęp 2016-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-30)].
  10. a b c Rock On The Net: 39th Annual Grammy Awards – 1997 (ang.). rockonthenet.com. [dostęp 2016-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-28)].
  11. a b c Rock On The Net: 1996 MTV Video Music Awards (ang.). rockonthenet.com. [dostęp 2016-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-07)].
  12. a b John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1994 – 1996 (ang.). bacus.net. [dostęp 2016-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-15)].
  13. Steve Huey: Jar of Flies – Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-02-01].
  14. a b c d e f g h i j k l m Jon Wiederhorn: Alice in Chains, to Hell and Back: Rolling Stone's 1996 Feature (ang.). rollingstone.com.pl. [dostęp 2011-04-30].
  15. a b c d e f g h „Alice in Chains w pigułce”, Metal Hammer s.42–43, nr. 166–168, 2005
  16. Prato 2009 ↓, s. 407.
  17. a b Jeff Gilbert, Andy Aledort: 1996 Guitar World Interview: Jerry Cantrell of Alice In Chains Discusses Songwriting and Band’s New Self-Titled Album (ang.). guitarworld.com. [dostęp 2016-02-01].
  18. Robin A. Rothman: Layne Staley Found Dead (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2011-04-30].
  19. Pete Jerold: Alice In Chains On Thin Ice (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2014-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-30)].
  20. a b c d e Jordan Babula, „Alice in Chains. Bezsenność w Seattle”, Teraz Rock Kolekcja, s.3–11, nr.6, 2006
  21. Greg Prato: Mad Season – Music Biography, Credits and Discography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2013-02-20].
  22. Stephen Thomas Erlewine: Above – Mad Season (ang.). allmusic.com. [dostęp 2014-05-19].
  23. Prato 2009 ↓, s. 407–408.
  24. Mad Season Tour Statistics (ang.). setlist.fm. [dostęp 2016-02-01].
  25. Stephen Thomas Erlewine: Above – Mad Season: Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2014-05-19].
  26. Gold & Platinum – RIAA (ang.). riaa.com. [dostęp 2016-02-01].
  27. MAD SEASON's 'Live At The Moore' To Be Released On Vinyl (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2016-02-01].
  28. Paul Tinelli: Slash's Snakepit – Music Biography, Credits and Discography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2013-02-20].
  29. Paul Tinelli: It's Five O'Clock Somewhere – Slash's Snakepit (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-04-30].
  30. Blair Fischer: Malice in Chains? (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2016-02-01].
  31. Alice in Chains timeline (ang.). legacyrecordings.com. [dostęp 2010-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-27)].
  32. a b c Jon Wiederhorn: Alice in Chains by Alice in Chains (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2011-04-30].
  33. a b Jeff Cornell: 20 Years Ago: Alice in Chains Release Their Self-Titled Album (ang.). loudwire.com. [dostęp 2016-02-01].
  34. Steve Huey: Dirt – Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-04-30].
  35. a b c d e f g h Brett Buchanan: The Making Of Alice In Chains ‘Tripod’ Album: An Oral History (ang.). alternativenation.net. [dostęp 2016-02-01].
  36. a b Michael Christopher: 20 Years Ago: ‘Alice in Chains’ Marks Layne Staley’s Final Stand (ang.). ultimateclassicrock.com. [dostęp 2016-02-01].
  37. a b Paul Verna. „Reviews & Previews”. Billboard, s.99, 18 listopada 1995
  38. a b Nisid Hajari: Alice in Chains Review (ang.). ew.com. [dostęp 2011-07-22].
  39. a b Q „Album Review”, s.17. Styczeń 1996
  40. Nathan Brackett, Christian Hoard. „Alice in Chains – Alice in Chains”. New Rolling Stone Album Guide, s.13, listopad 2004, ISBN 0-7432-0169-8
  41. a b c Krzysztof Celiński: Alice in Chains – Alice In Chains. terazrock.pl. [dostęp 2014-07-30].
  42. a b Jon Pareles: Alice in Chains Finds Persecutors all Around (ang.). nytimes.com. [dostęp 2011-04-30].
  43. Alice In Chains Review (ang.). ultimate-guitar.com. [dostęp 2011-04-30].
  44. Weekly Soundscan Top 10s Since 1997 + Other Links (ang.). pulsemusic.proboards.com. [dostęp 2016-02-01].
  45. a b Alice In Chains – Alice In Chains (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2011-04-30].
  46. a b Top Albums/CDs – Volume 62, No. 16, 20 listopada 1995 (ang.). collectionscanada.gc.ca. [dostęp 2014-08-24].
  47. a b Alice In Chains – Alice In Chains (fiń.). finnishcharts.com. [dostęp 2011-04-30].
  48. a b Alice In Chains – Alice In Chains (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2011-04-30].
  49. a b Alice In Chains – Alice In Chains (ang.). norwegiancharts.com. [dostęp 2011-04-30].
  50. a b c d e f g Stephen Thomas Erlewine: Alice in Chains – Awards : AllMusic (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-04-30].
  51. Alice in Chains – "Grind" (ang.). MTV. [dostęp 2016-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-30)].
  52. Alice in Chains – "Heaven Beside You" (ang.). MTV. [dostęp 2011-04-30].
  53. Alice in Chains – "Over Now" (ang.). MTV. [dostęp 2016-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-24)].
  54. Alice in Chains – "Again" (ang.). MTV. [dostęp 2016-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-24)].
  55. Michael Christopher: Degradation Trip: An Interview with Jerry Cantrell (ang.). popmatters.com. [dostęp 2016-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-12)].
  56. David Basham: Got Charts? Tracing Crow's Flight, Alice in Chains' Legacy (ang.). MTV. [dostęp 2016-02-0].
  57. a b c The Nona Tapes (Video 1995) – IMDb (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2011-04-30].
  58. Stephen Thomas Erlewine: Twisted Willie – Various Artists (ang.). allmusic.com. [dostęp 2014-07-30].
  59. Matt Ashare: Alice unplugged, Seattle's heaviest band lighten up for MTV (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2016-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-10)].
  60. a b c Brett Buchanan: REMEMBERING LAYNE STALEY PART 6: THE FINAL YEARS (ang.). alternativenation.net. [dostęp 2016-02-01].
  61. Stephen Thomas Erlewine: MTV Unplugged – Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2014-07-30].
  62. John Bacus: Alice in Chains – 4/20/96 Los Angeles (ang.). bacus.net. [dostęp 2014-07-30].
  63. Alice in Chains Setlist at Late Show With David Letterman, New York, NY, USA (ang.). setlist.fm. [dostęp 2014-07-30].
  64. Brett Buchanan: 10 Rarest Photos Of Layne Staley (ang.). alternativenation.net. [dostęp 2016-02-01].
  65. Brown 2010 ↓.
  66. Prato 2009 ↓, s. 412.
  67. Alice In Chains Plug In Again (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2014-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-30)].
  68. John Bacus: Alice In Chains First & Last Performances (ang.). bacus.net. [dostęp 2016-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-12)].
  69. a b Raul: Jerry Cantrell’s Dog Sunshine Was The 3 Legged Dog On Alice In Chains Album Cover (ang.). feelnumb.com. [dostęp 2013-04-19].
  70. a b Steve Huey: Alice in Chains – Alice in Chains : Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-11-06].
  71. Alice In Chains – Alice In Chains (CD, Album) at Discogs (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-02-01].
  72. Alice In Chains – Alice In Chains (CD, Album) at Discogs (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-02-01].
  73. Alice In Chains – Alice In Chains (CD, Album) at Discogs (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-02-01].
  74. Alice In Chains – Alice In Chains (Vinyl, LP, Album) at Discogs (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-02-01].
  75. „Hits of the World”. Billboard, s.48. 2 grudnia 1995
  76. Discography Alice in Chains (niem.). musicline.de. [dostęp 2011-04-30].
  77. Alice In Chains – Alice In Chains (niderl.). dutchchars.nl. [dostęp 2011-04-30].
  78. "アリス・イン・チェインズのCDアルバムランキング、アリス・イン・チェインズのプロフィールならオリコン芸能人事典-ORICON STYLE (jap.). oricon.co.jp. [dostęp 2014-07-30].
  79. Alice In Chains – Alice In Chains (ang.). charts.org.nz. [dostęp 2011-04-30].
  80. a b Roberts 2006 ↓.
  81. a b Chart Stats – Alice in Chains (ang.). Chart Stats. [dostęp 2011-03-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-01)].
  82. Music Canada – Gold/Platinum (ang.). musiccanada.com. [dostęp 2015-03-02].
  83. Alice in Chains – Chart history – Radio Songs (ang.). billboard.com. [dostęp 2016-02-01].
  84. Alice in Chains – Chart history – Alternative Songs (ang.). billbaord.com. [dostęp 2016-02-01].
  85. Alice in Chains – Chart history – Mainstream Rock Songs (ang.). billbaord.com. [dostęp 2016-02-01].
  86. Kerrang! Albums Of The Year 1995 (ang.). rocklistmusic.co.uk. [dostęp 2016-02-01].
  87. Rolling Stone's Highest Rated Albums of 1995 (ang.). albumoftheyear.org. [dostęp 2016-02-01].
  88. Tony Grassi: Readers' Poll Results: Top 10 Guitar Albums of 1995 (ang.). guitarworld.com. [dostęp 2013-11-04].
  89. Sparkle and Fade: The 50 Essential Albums of 1995 (ang.). guitarworld.com. [dostęp 2016-02-01].
  90. Jeff Cornell: 10 Best Hard Rock Albums od 1995 (ang.). loudwire.com. [dostęp 2015-07-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Greg Prato: Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music. Seattle: ECW Press, 2009. ISBN 978-1550228779. (ang.)
  • Jake Brown: Alice in Chains In the Studio. Nashville: Rock N’ Roll Books, 2010. ISBN 0-9726142-6-5. (ang.)
  • David Roberts: Guinness Book of British Hit Singles & Albums, 19th edition. HIT Entertainment, 2006. ISBN 1-904994-10-5. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]