Live (album Alice in Chains)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy albumu koncertowego zespołu Alice in Chains z 2000 roku. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Live
Okładka
Album koncertowy zespołu Alice in Chains
Wydany 5 grudnia 2000
Nagrywany 1990, 1993, 1996 w Seattle, Dallas, Glasgow, Nagoi, Saint Louis i Kansas City[1]
Gatunek metal alternatywnygrungeheavy metal[2]
Długość 66:20
Wydawnictwo Columbia
Producent Peter Fletcher
Album po albumie

Livekompilacyjno-koncertowy album amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, opublikowany nakładem wytwórni fonograficznej Columbia. Premiera wydawnictwa miała miejsce 5 grudnia 2000.

W skład zestawu wchodzi czternaście wyselekcjonowanych przez wytwórnię utworów, zarejestrowanych przez zespół Alice in Chains pomiędzy 1990 a 1996 w trakcie różnych tras koncertowych. Album otrzymał w większości przychylne recenzje krytyków. Część z nich podkreślała dużą energię grupy, zwłaszcza w początkowych latach działalności oraz możliwość usłyszenia na żywo mniej znanych kompozycji („A Little Bitter”). Inni z kolei zarzucali płycie zbyt ograniczoną liczbę utworów, słabą jakość dźwięku oraz brak w zestawie akustycznych kompozycji grupy.

Opis albumu[edytuj | edytuj kod]

Live to kompilacyjno-koncertowy zestaw, w skład którego weszło czternaście utworów, zarejestrowanych na koncertach pomiędzy 1990 a 1996 przez Alice in Chains[1]. Nagrania pochodzą między innymi z tras Facelift Tour (1990–1992) i Down in Your Hole Tour (1992–1993). Otwierający album „Bleed the Freak” jest wersją pochodzącą z wydanego w lipcu 1991 wideo Live Facelift, będącego zapisem występu w Moore Theatre w Seattle z 22 grudnia 1990[3]. Kompozycje „Them Bones”, „Dam That River”, „A Little Bitter”, „Again” oraz „God Am”, są fragmentami z dwóch ostatnich koncertów zagranych wspólnie z wokalistą Layne’em Staleyem, które odbyły się 2 i 3 lipca 1996 w Saint Louis i Kansas City[4]. Zespół występował w owym czasie w ramach Alive/Worldwide Tour, pełniąc rolę supportu przed Kiss[5][6].

Wydanie[edytuj | edytuj kod]

Premiera albumu odbyła się 5 grudnia 2000. Live ukazał się nakładem wytwórni Columbia[2][7]. Za produkcję odpowiedzialny jest Peter Fletcher. Materiał został zmasteringowany przez Stephena Marcussena w Hollywood[8]. Jako zapowiedź wytwórnia opublikowała singel promocyjny z utworem „Man in the Box” w wersji koncertowej[9]. 30 grudnia zadebiutował on na 39. pozycji notowania opracowywanego przez tygodnik „BillboardHot Mainstream Rock Tracks[10]. Łącznie na wspomnianej liście spędził dwa tygodnie[11] – 6 stycznia 2001 spadł o jedną pozycję w dół[12].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Krytyczny[edytuj | edytuj kod]

Zagregowane recenzje
Wydawca Ocena
Metacritic 80/100[13]
Recenzje
Wydawca Ocena
AllMusic 3/5 gwiazdek[2]
Chicago Tribune korzystna[14]
Guitar World 3.5/5 gwiazdek[4]
PopMatters korzystna[15]
Rolling Stone 3/5 gwiazdek[16]
Rolling Stone Album Guide 3/5 gwiazdek[17]
Tylko Rock 4/5 gwiazdek[18]

Album w większości spotkał się z przychylnymi opiniami. Na podstawie ocen z recenzji na stronie Metacritic, zliczono średnią przedstawiającą przyjęcie albumu przez medium krytyków. Live osiągnął wynik 80/100, co pozwala sklasyfikować go jako „ogólnie przychylne recenzje”[13].

Greg Prato z AllMusic przyznał, że „Live to dobry przykład na to, by pokazać jak niszczycielskim zespołem Alice in Chains potrafi być”. Autor podkreślił, że charakterystyczne brzmienie grupy i mroczne teksty są jeszcze bardziej złowrogie i porywające w wersjach koncertowych[2]. Greg Kot napisał za pośrednictwem „Chicago Tribune”: „Oto czwórka z Seattle zabiera do najmroczniejszych głębin (…) Medytacje dotyczące Boga, śmierci czy uzależnienia, brzmią jak preambuła listu pożegnalnego”[14]. Charles R. Cross z „Guitar World” podkreślił, że „być może największą niespodzianką na Live jest poziom energii Staleya (…) Jego głos jest jednym z elementów brzmienia Alice, który nie może być kopiowany”. Dziennikarz wyróżnił także grę Jerry’ego Cantrella oraz sekcji rytmicznej[4]. Scott Hudson z PopMatters stwierdził: „Live to naprawdę wspaniały zbiór, obejmujący różne okresy działalności zespołu, począwszy od rzadkich klubowych występów na początku lat 90., poprzez pierwsze trasy koncertowe, skończywszy na wspólnych występach jako support przed zespołem Kiss. Utwory sprawiają wrażenie, jakby zostały nagrane tego samego wieczora. Album wypełniony jest największymi przebojami grupy (…) Minusem wydawnictwa jest jednak to, że album został ograniczony tylko do jednej płyty. Z pewnością zabrakło tu takich kompozycji, jak «Got Me Wrong», «Down in a Hole» czy «Rain When I Die». Niezależnie od tego, kolekcja jest na tyle bogata, że bez problemu pozwoli zadowolić fana zespołu”[15].

Jędrzej Sołtysiak z portalu rockmetal.pl napisał: „Generalnie materiał umieszczony na tej płycie różni się od wersji studyjnych przybrudzonym brzmieniem i ciężarem, ale także tym, że praktycznie brak tu tak charakterystycznych dla zespołu dwugłosów (…) To eksponuje wokal Staleya, który wywiązuje się jednak ze swojej roli bardzo dobrze. Jego głos pasuje do muzyki i nie brak w nim ekspresji – sprawia wrażenie, jak gdyby każdy utwór głęboko przeżywał”[19]. Negatywną opinię wystawił Jordan Babula z „Teraz Rocka”. Według autora kompilacja nagrań z różnego okresu powoduje, iż różnią się one jakością i sposobem nagrania. Babula skrytykował zbyt dużą ociężałość w brzmieniu Alice in Chains, bootlegową jakość dźwięku w pięciu ostatnich kompozycjach oraz brak akustycznych utworów z repertuaru zespołu, które, w jego ocenie, nadałyby albumowi przestrzeni i świeżych barw. Jako zaletę wymienił możliwość usłyszenia mniej znanych piosenek – „Queen of the Rodeo” oraz „A Little Bitter”[20]. Grzesiek Kszczotek z „Tylko Rocka” przyznał: „Co zapamiętałem? Głównie mrok i posępność tej muzyki. I ten głos Layne’a Staleya, przepełniony pesymizmem, nie wspominając o smutku. I jeszcze tę niebywałą ekspresję, energię zespołu wyczarowaną jedynie z instrumentów, a nie jak to zwykle bywa, z bieganiny po scenie, headbangingu i czegoś tam jeszcze. I na Live dokładnie to słychać, a może raczej czuć”[18].

Komercyjny[edytuj | edytuj kod]

23 grudnia 2000 Live zadebiutował na 142. pozycji w zestawieniu Billboard 200, w którym utrzymał się przez dwa tygodnie[21]. Na podstawie danych opublikowanych przez system monitorowania Nielsen SoundScan, płyta osiągnęła w Stanach Zjednoczonych sprzedaż wynoszącą 114 tys. egzemplarzy[22].

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.Bleed the FreakJerry Cantrell4:35
2.Queen of the RodeoLayne Staley • Jet Silver4:40
3.Angry ChairStaley4:22
4.Man in the BoxStaley • Cantrell4:57
5.Love, Hate, LoveStaley • Cantrell7:47
6.RoosterCantrell6:48
7.Would?Cantrell3:48
8.„Junkhead”Staley • Cantrell5:20
9.„Dirt” (drunk and disorderly version)Staley • Cantrell5:23
10.Them BonesCantrell2:39
11.God AmStaley • Cantrell • Mike Inez • Sean Kinney3:58
12.AgainStaley • Cantrell4:23
13.„A Little Bitter”Staley • Cantrell • Inez • Kinney3:51
14.„Dam That River”Cantrell3:49
1:06:20

Informacje[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[1][8]:

Personel[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[8]:

Alice in Chains

Produkcja

Oprawa graficzna

Management

Notowania[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

CDMan in the Box”, promujący album koncertowy Live
Lista (2000) Pozycja
Billboard 200 (Stany Zjednoczone)[21] 142

Single promocyjne[edytuj | edytuj kod]

Rok Singel Najwyższa pozycja
USA
Hot Mainstream Rock Tracks

[11]
2000 Man in the Box 39

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Alice in Chains – Live (ang.). [dostęp 2020-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-08)].
  2. a b c d Greg Prato: Live – Alice in Chains (ang.). AllMusic. [dostęp 2011-06-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-29)].
  3. Poligrafia dołączona do albumu Live Facelift; wyd. Sony, nr kat. SRLM-810.
  4. a b c Charles R. Cross. Live. „Guitar World”, s. 37, luty 2001. ISSN 1045-6295. 
  5. Prato 2009 ↓, s. 412; de Sola 2015 ↓, s. 245–246.
  6. Brett Weiss: Encyclopedia of KISS: Music, Personnel, Events and Related Subjects. McFarland & Company, 2016, s. 189. ISBN 978-0786498024. (ang.)
  7. Just Out. „CMJ New Music Monthly”, s. 76, styczeń 2001. ISSN 1074-6978. 
  8. a b c Poligrafia dołączona do albumu Live; wyd. Columbia, nr kat. 85274.
  9. Alice in Chains – Man in the Box (Live) (ang.). Discogs. [dostęp 2019-09-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-06)].
  10. Mainstream Rock Songs Chart – December 30, 2000 (ang.). Billboard. [dostęp 2020-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-15)].
  11. a b Alice in Chains – Chart History – Mainstream Rock Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-12-14].
  12. Mainstream Rock Songs Chart – January 6, 2001 (ang.). Billboard. [dostęp 2020-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-07-09)].
  13. a b Live Reviews (ang.). Metacritic. [dostęp 2012-09-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-29)].
  14. a b Greg Kot. Live. „Chicago Tribune”. ISSN 1085-6706 (ang.). [dostęp 2017-12-09]. [zarchiwizowane z adresu 2016-01-20]. 
  15. a b Scott Hudson: Alice in Chains : Live (ang.). PopMatters. [dostęp 2013-03-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-16)].
  16. Live. „Rolling Stone”, s. 60, 18 stycznia 2001. ISSN 0035-791X. 
  17. Greg Kot: New Rolling Stone Album Guide. Christian Hoard, Nathan Brackett (red.). Fireside, 2004, s. 13. ISBN 0-7432-0169-8. (ang.)
  18. a b Grzegorz Kszczotek. Live. „Tylko Rock”, s. 58, grudzień 2000. ISSN 1230-2317. 
  19. Jędrzej Sołtysiak: Alice in Chains – „Live” (pol.). rockmetal.pl. [dostęp 2014-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-25)].
  20. Jordan Babula. Alice in Chains – Live. „Teraz Rock”, s. 75, czerwiec 2006. ISSN 1730-394X. 
  21. a b Alice in Chains – Chart History – Billboard 200 (ang.). Billboard. [dostęp 2016-01-28].
  22. David Basham: Got Charts? Tracing Crow’s Flight, Alice in Chains’ Legacy (ang.). MTV. [dostęp 2016-05-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-24)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]