Jar of Flies

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jar of Flies
Minialbum zespołu Alice in Chains
Wydany 25 stycznia 1994
Nagrywany 7–14 września 1993 w London Bridge Studio, Seattle[1]
Gatunek rock akustyczny[2]blues rock[3]folk rock[4]rock alternatywny[5]
Długość 30:49
Wydawnictwo Columbia
Producent Alice in Chains
Album po albumie
Single z albumu Jar of Flies
  1. No Excuses
    Wydany: luty 1994
  2. I Stay Away
    Wydany: 14 maja 1994

Jar of Flies – trzeci minialbum amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, wydany 25 stycznia 1994 nakładem wytwórni Columbia. Sesja nagraniowa trwała tydzień i odbyła się w London Bridge Studio w Seattle. Produkcją zajęli się muzycy. Jar of Flies uchodzi za kontynuację akustycznego i melancholijnego brzmienia, zapoczątkowanego na wydawnictwie Sap z 1992[6]. Promowany był przez single „No Excuses” i „I Stay Away”.

12 lutego zadebiutował na 1. pozycji Billboard 200[7], przechodząc do historii jako pierwszy album wydany w formacie EP, który tego dokonał[8]. 19 września 1995 uzyskał od Recording Industry Association of America certyfikat 3-krotnej platyny w Stanach Zjednoczonych po przekroczeniu progu 1,5 miliona sprzedanych egzemplarzy[9]. W Kanadzie Jar of Flies zdobył status 2-krotnej platyny, za sprzedaż 200 tys. kopii[10]. Na terenie Wielkiej Brytanii, po przekroczeniu progu 60 tys. egzemplarzy, uzyskał certyfikat srebrnej płyty[11].

Kontekst[edytuj]

Od czerwca do sierpnia 1993 zespół występował podczas amerykańskiej edycji festiwalu Lollapalooza[12]. W trakcie jego trwania, Cantrell zadzwonił do Toby’ego Wrighta z propozycją współpracy przy nowym materiale[1]. Producent zarezerwował dziesięć dni w London Bridge Studio[1]. Sean Kinney w wywiadzie dla „Guitar World” z 1999 wspomniał: „Po graniu głośnej muzyki przez ostatni rok, chcieliśmy wrócić do domu, a ostatnią rzeczą jaką mieliśmy ochotę zrobić, to podkręcić nasze wzmacniacze od razu. Zrobiliśmy Jar of Flies by zobaczyć, jak to jest nagrywać z Mikiem Inezem. Po prostu poszliśmy do studia bez żadnego gotowego utworu, aby przekonać się jaka chemia jest między nami. To wszystko zaczęło się układać. Brzmienie i dźwięki były naprawdę dobre. Pomyśleliśmy, że wielkim marnotrawstwem byłoby niewydanie tego materiału”[6].

Nagrywanie[edytuj]

Jar of Flies jest pierwszym wydawnictwem zespołu nagranym z basistą Mikiem Inezem[6]

Sesja rozpoczęła się 7 września[1]. Staley: „Gdy spotkaliśmy się i zaczęliśmy pisanie i nagrywanie, nie posiadaliśmy żadnej idei, nie wiedzieliśmy w którą stronę ma to zmierzać. To była część zabawy. Chcieliśmy po prostu udać się do studia na parę dni z naszymi gitarami akustycznymi i zobaczyć co się stanie. Dla nas było to jedynie doświadczenie, gdzie czterech facetów spotyka się razem w studiu i tworzy muzykę”[13]. W ciągu siedmiu dni[14], odbyły się dwie sesje[1]. Pracowano intensywnie od 14 do 18 godzin dziennie[1]. Pełniący rolę asystenta inżyniera dźwięku Jonathan Plum przyznał, że sesja była „wyczerpująca”[1]. Przeważająca część materiału została zarejestrowana na taśmie magnetycznej Digital Audio Tape. Wright: „Większość nagraliśmy na niej, ponieważ konwencjonalne taśmy 2-calowe posiadały tylko około 16 minut”[13]. Producent zaznaczył, że chciał by akustyczne brzmienie zespołu było jak najbardziej „naturalne”. „Jednym z żądań Layne’a było to, aby nie używać Pro Tools. Doskonale wiedział o swoich preferencjach dźwiękowych w studiu – a brzmienie analogowe było lepsze dla zespołu. Nagrane zostało w ciągu tygodnia na konsoli Neve 8068[13]. Wright podkreślił przy tym, że cała sesja była „płodna”, a utwory rejestrowano w większości za pierwszym lub drugim podejściem[1]. Cantrell w jednym z wywiadów przyznał: „Naprawdę zabawnym było robić tę płytę, to było bardzo spontaniczne. Pisaliśmy i nagrywaliśmy te utwory w terminie siedmiu dni, z wyłączeniem «Don’t Follow», który napisałem na poprzedniej, europejskiej części trasy. Przyjechaliśmy do studia i nikt nie miał żadnych pomysłów, co było dziwne, bo zwykle zawsze ja coś przynosiłem lub Layne”[15].

Jednym z głównych zadań było skoncentrowanie się na brzmieniu partii gitar Cantrella. Wright podkreślił, że w trakcie rejestracji ścieżek, w niektórych momentach wykonywano overdubbing poszczególnych partii akustycznych, a następnie poddawano je procesowi miksowania z pozostałymi. „Gdy członkowie zespołu nagrywali «na żywo», używałem różnych przetworników które miał w swoich gitarach w tym czasie, starając się trzymać dźwięk tak blisko brzmienia akustycznego jak to tylko możliwe. Dzięki temu odnosiło się wrażenie jakby była to gitara akustyczna a nie elektryczno-akustyczna[13]. Cantrell podczas sesji korzystał z modeli Ovation[13].

Aby w pełni oddać akustyczny klimat, w trakcie nagrywania partii perkusji, Kinney w niektórych momentach korzystał ze szczotek perkusyjnych, uzyskując efekt delikatniejszego uderzenia[13]. Do rejestracji Wright użył mikrofony AKG 414s, które zamontowane były nad zestawem, D-12 umieszczono na podłodze i stojakach oraz wraz z 421s na bębnie wielkim[13]. Na górnej części bębna małego zamontowano 451s i 57s, natomiast na dolnej 441s[13]. Charakterystyczne synkopowane otwarcie partii perkusji w „No Excuses” uzyskano w wyniku improwizacji. Kinney odgrywał technikę, polegającą na uderzaniu w obręcz werbla[1]. Wright, który nie był zwolennikiem jej stosowania przyznał: „Ostatecznie zdecydowaliśmy się zlikwidować niektóre bongosy i mniejsze bębny usytuowane nad wysokim kapeluszem (hi-hat), dzięki czemu włączyliśmy je do tego rytmu[1].

Wszystkie teksty Layne Staley pisał w trakcie trwania sesji w studiu, po czym nagrywał partie prowadzące i harmonijne[13]. Wright stwierdził, że proces rejestracji śpiewu odbywał się sprawnie. Ścieżki nagrywano za pierwszym lub drugim podejściem[13]. Staley partie wokalu rejestrował przy użyciu modelu mikrofonu Neumann M-49[13]. Cantrell nagrał wokal prowadzący w utworze „Don’t Follow”[1]. Wright określił styl śpiewu gitarzysty jako „wspaniały”, podkreślając przy tym doskonałą harmonię ze Staleyem[13]. Sesja zakończyła się 14 września[1]. Od 17 do 22 września Wright pracował nad procesem miksowania materiału w Scream Studio w Kalifornii[1].

Kompozycje[edytuj]

Muzyka[edytuj]

Marionetki użyte w teledysku do utworu „I Stay Away”, mieszczą się w muzeum Rock and Roll Hall of Fame

Jar of Flies ze względu na dominację instrumentów akustycznych, częstokrotnie uważany jest za kontynuację brzmienia zapoczątkowanego na minialbumie Sap z 1992[2][6]. Płyta dobrze pokazuje szeroki zakres możliwości zespołu, oferując szereg utworów o akustycznej teksturze[2], zawierającej w sobie elementy AOR[3], blues rocka[3], folk rocka[4], rocka alternatywnego[5] i rocka klasycznego[16]. Cantrell w większości utworów zastosował standardowy dla zespołu, niski sposób strojenia E obniżonego o pół tonu w dół, według schematu Eb-Ab-Db-Gb-Eb (np. „No Excuses”)[17], choć w niektórych przypadkach („I Stay Away”) nastrojony jest do alternatywnego i bardziej otwartego D (Db-Ab-Db-Gb-Bb-Eb)[18]. W utworze „Rotten Apple” muzyk skorzystał z akordu Em7[18].

Steve Huey z AllMusic, w swojej ocenie podkreślił, że „nastrój jest wciąż beznadziejnie ponury, ale wzruszający; intrygujący ton rodzi poczucie akceptacji, która rzeczywiście jest kojąca. Rozwiązania Jerry’ego Cantrella stają się coraz bardziej szczegółowe i ułożone; podczas gdy jest kilka hałaśliwych momentów, większość Jar of Flies skąpana jest w czystej, migoczącej atmosferze, której źródło jest trudne do zdefiniowana”[5]. Paul Evans z „Rolling Stone” przyznał, że partie wokalu Staleya w „Rotten Apple” i „Swing on This”, które autor przyrównuje do działalności zespołów Styx i Kansas, w połączeniu z pracą gitar Cantrella, przywołują na myśl twórczość Black Sabbath, wywołując przy tym patos i gniew[19]. Greg Kot w wydanej w 2004 książce Rolling Stone Album Guide napisał: „Jar of Flies może być zaprojektowany jako przerwa między wielkimi albumami, jednak ten minialbum z siedmioma utworami brzmi jak odpowiedź Alice na Led Zeppelin III – inspirowane tempem. Głos Staleya płynie z gitarami akustycznymi, harmonijką ustną i smyczkami, a melodie należą do najbardziej trwałych”[20]. Grzegorz Kszczotek z „Tylko Rock”, materiał podsumował: „Ta krótka płyta jest chyba jakąś reakcją na inność anglosaskiej kultury muzycznej, ale też nie brak tu folk rockowych wątków, nierozerwalnie kojarzących się z hippisowskim zachodnim wybrzeżem USA. Podobieństwo harmonii wokalnych do Crosby, Stills and Nash nie jest chyba czystym przypadkiem…”[4].

Tom Sinclair z amerykańskiego tygodnika „Entertainment Weekly”, brzmienie „No Excuses” porównał do klasycznego rocka lat 70., natomiast „Swing on This” opisał jako „postmodernistyczne boogie-woogie[16]. Autor zaznaczył, że „I Stay Away” z uwagi na podwojone harmonie, przypomina połączenie The Beatles z duetem Simon & Garfunkel[16]. Diana Darzin na łamach „Kerrang!” napisała: „«Nutshell» cechuje się nieposkromionym, rytmicznym i marzycielskim klimatem, o odcieniach Pink Floyd, wstawiającym się w osiągnięcie apogeum smugi dźwięku”[21]. Instrumentalny „Whale & Wasp” Cantrell skomentował: „Był to kolejny numer, który miałem odłożony na później. W rzeczywistości jest to jeden z moich najwcześniejszych utworów muzycznych – miałem prawdopodobnie 18 lub 19 lat gdy go napisałem. Więc gdy zaczęliśmy nagrywać Jar of Flies, musiałem go sobie przypomnieć. Nazwałem go «Whale & Wasp» ponieważ brzmiał on dla mnie jak rozmowa pomiędzy wielorybem a osą”[15]. Grzegorz Kszczotek „Don’t Follow” przyrównał do dokonań Bruce’a Springsteena, natomiast zamykający „Swing on This” opisał jako „skoczne, pobrzmiewające jazzem granie i zadziorny śpiew w konwencji boogie. Nawet solo gitary trzyma się czystego brzmienia staromodnego bluesa[4].

Teksty[edytuj]

Lirycznie minialbum jest mroczny i ponury[5]. Steve Huey z AllMusic napisał, że „Jar of Flies jest o życiu z konsekwencjami, pełnymi głęboko odczuwanych refleksji na temat samotności, nałożonej na siebie izolacji i utraty ludzkich powiązań”[5]. Krytyk Jon Pareles z „The New York Times” przyznał, że „Alice in Chains opowiadają o samotności na Jar of Flies, zestawie utworów o chropowatym indywidualizmie, który zmienił się w wygnanie”[22]. Dziennikarz Kyle Anderson podkreślił, że otwierający wers w „I Stay Away” – „Yeah, I want to travel south this year”, wskazuje na „chęć samodoskonalenia”[2]. Warstwa liryczna „No Excuses” będąca autorstwa Cantrella[23], skupia się na tematyce relacji interpersonalnych. Matt Melis z magazynu on-line Consequence of Sound zaznaczył, że wers „You’re my friend, I will defend and if we change, well, I love you anyway”, śpiewany wspólnie przez Cantrella i Staleya, czyni go „pięknym sentymentem o przyjaźni[24].

Oprawa graficzna[edytuj]

Autorem oprawy graficznej jest Rocky Schenck[1]. Główna okładka minialbumu została wykonana 8 września 1993 w jadalni artysty[1]. „Zespół wymyślił nazwę i chciał aby okładka przedstawiała młodego chłopca, wpatrującego się w słoik pełen much. Pamiętam, że poprosili mnie o wykorzystanie «szalonych kolorów» podczas filmowania, więc użyłem wielu różnych kolorowych żeli w świetle, aby móc osiągnąć ostateczny wygląd”[1]. Asystent Schencka odbył kilka podróży do pobliskiej stajni, gdzie za pomocą siatki na motyle złapał kilkaset sztuk much[1]. Tytuł Jar of Flies wziął się z doświadczenia szkolnego wykonywanego na lekcji nauk przyrodniczych przez Cantrella. Będąc w trzeciej klasie, muzyk wykonał doświadczenie polegające na trzymaniu w domu dwóch słoików pełnych much. W jednym znajdowały się muchy dokarmiane, w drugim głodzone. W słoiku gdzie muchy były dożywiane z powodu szybkiego rozmnażania ginęły na skutek przeludnienia. W słoiku gdzie muchy były niedożywiane, niektóre z nich przeżyły nawet rok[25]. Staley: „Wydaje mi się, że gdzieś w tym jest jakiś morał. Ewidentnie eksperyment zrobił na Jerrym wielkie wrażenie”[25].

Designem zajęła się Mary Maurer, która w roku 1995 otrzymała nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Recording Package[26].

Wydanie[edytuj]

Jar of Flies opublikowany został 25 stycznia 1994 nakładem Columbia[2]. 12 lutego zadebiutował na 1. pozycji Billboard 200[7], przechodząc do historii, jako pierwszy album wydany w formacie EP, który tego dokonał[a][1]. Minialbum uplasował się także na czołowych miejscach m.in. w Australii (2. lokata)[27], 3. w Finlandii[28], 1. w Nowej Zelandii[29], 7. w Norwegii[30] i 4. w Wielkiej Brytanii[31]. Promowany był dwoma singlami – „No Excuses” i „I Stay Away”[13], do których zrealizowane zostały teledyski[13]. Pierwszy z utworów, 26 marca uplasował się na 1. lokacie Album Rock Tracks[32][33], stając się pierwszym singlem w dorobku grupy, który odnotował najwyższą lokatę notowania przygotowywanego przez tygodnik „Billboard[32]. W styczniu 1995 „Whale & Wasp” został wydany w formacie singla promocyjnego[13]. Cantrell przyznał na łamach „Guitar World”: „Nie mogliśmy uwierzyć, że poszło tak dobrze. Sukces Jar of Flies pokazał, że możemy robić co nam się podoba i, że innym osobom także będzie się to podobać”[6].

W 1995 wyprodukowano limitowaną edycję CD-Plus[13]. Dodatkami na płycie były teksty, dyskografia oraz teledyski do „No Excuses” i „I Stay Away”. Obraz na płycie był fioletowy a zdjęcia pomarańczowe wykonane w negatywie[13]. Oprócz limitowanej edycji, Jar of Flies ukazał się w liczbie 2,5 tys.[3] na podwójnym winylu wraz z minialbumem Sap[34] (na pierwszej i drugiej stronie był Jar of Flies, na trzeciej Sap a na czwartej znajdowało się logo Alice in Chains)[34]. Jar of Flies i Sap zostały wydane również na podwójnym CD[35].

Odbiór[edytuj]

Krytyka[edytuj]

Recenzje
Wydawca Ocena
AllMusic 4/5 gwiazdek[5]
Encyclopedia of Popular Music 4/5 gwiazdek[36]
Entertainment Weekly B-[16]
Kerrang! 4/5 gwiazdek[21]
Los Angeles Times 2/4 gwiazdek[37]
Melody Maker korzystne[38]
The New York Times korzystne[22]
Q 4/5 gwiazdek[39]
Rolling Stone 4/5 gwiazdek[19]
Rolling Stone Album Guide 3.5/5 gwiazdek[20]
Spin korzystne[40]
Spin Alternative Record Guide 8/10 gwiazdek[41]
Tylko Rock 4/5 gwiazdek[4]

Steve Huey z AllMusic, recenzując minialbum opisał go jako „mroczny i wspaniały”[5]. Autor podkreślił, że „Jar of Flies jest niską tonacją, boleśnie piękną i udręczoną smutkiem. W pewnym sensie jest to logiczny sequel Dirt – pomimo okleiny spokoju, głosy utworów wciąż winią tylko siebie samego”[5]. Huey zwrócił uwagę na fakt, że „nastrój panujący na płycie, jest depresyjny i mroczny, lecz ze względu na wzruszającą warstwę brzmieniową, wytwarza pewne poczucie akceptacji”[5]. Autor wyraził pochlebną opinię na temat gry Cantrella, podkreślając techniczny aspekt pracy gitar, których brzmienie porównał do tego panującego na Dirt[5]. Tom Sinclair z amerykańskiego tygodnika „Entertainment Weekly” napisał: „Jeżeli przełomowy album Alice in Chains Dirt uchwycił rozpacz mężczyzn tarzających się w duchowym szambie, to Jar of Flies brzmi jak opis tych samych facetów ze zwisającymi nogami w mętnej wodzie”[16]. Katherine Turman z dziennika „Los Angeles Times”, w swojej ocenie przyznała: „Jar of Flies brakuje trzeźwej intensywności i niezapomnianych utworów”[37]. Autorka w dalszej części dodała: „Ogólny klimat kolekcji siedmiu utworów jest mocny, ciepły i eteryczny, ale poza kilkoma wyjątkami, utwory są zbyt liniowe i statyczne, by być przekonującymi”[37]. Brytyjski tygodnik „Melody Maker” napisał: „To jest metal transponowany do czasu snu. Prawdziwy rarytas”[38]. Mark Cooper na łamach magazynu „Q”, podsumował materiał w następujący sposób: „Nie ma niczego wyzwalającego na Jar of Flies; melodie to seria zabiegów, które nie są zainteresowane ucieczką czy transcendencją, a jedyną radością jest zdolność Alice do stawienia czoła własnym demonom. Delikatnie tkane instrumentalne partie we «Whale & Wasp» i sekcja smyczkowa w «I Stay Away», to krótkie chwile wytchnienia pośród duchowego pustkowia takich kompozycji jak «Rotten Apple», ale w większości przypadków, ta muzyka jest przeciągana ze studni depresji”[39]. Paul Evans z „Rolling Stone” zauważa, że niektóre kompozycje tematyką przypominają te z albumu Dirt, jednak poprzez akustyczne brzmienie, nabierają zupełnie innego znaczenia[19]. Według Roba Sheffielda z dwumiesięcznika „Spin”, „Jar of Flies oddaje mnóstwo złych nastrojów”[40]. Autor podkreśla przy tym, że „jest to najcieplejszy i najbardziej odprężający album w dorobku zespołu”[40]. Jon Pareles z dziennika „The New York Times”, zwraca uwagę na fakt, że mimo zastosowania wielu efektów gitarowych, brzmienie wcale nie prowadzi do wielkiego crescendo, lecz dryfuje ku ponurej rezygnacji[22]. Recenzent zaznacza w swojej ocenie, że schemat budowy utworów oraz sama muzyka, mocno nawiązują do kompozytorów lat 70., takich jak James Taylor („I Stay Away”) czy Neil Young („Nutshell”)[22].

Nagrody i nominacje[edytuj]

7 grudnia 1994 podczas 6. ceremonii wręczenia nagród Billboard Music Award, „No Excuses” został wyróżniony nominacją w kategorii Top Rock Song[42]. 1 marca 1995 w trakcie 37. gali rozdania nagród Grammy, kompozycja „I Stay Away” została nominowana w kategorii Best Hard Rock Performance[43]. Odpowiedzialna za design minialbumu Mary Maurer, uzyskała nominację w kategorii Best Recording Package[26].

Sprzedaż[edytuj]

W pierwszym tygodniu Jar of Flies uzyskał sprzedaż na poziomie 141 tys. kopii w Stanach[44]. 30 maja otrzymał od organizacji Music Canada status platyny, po przekroczeniu progu 100 tys. sprzedanych egzemplarzy w Kanadzie[10]. 31 sierpnia Jar of Flies osiągnął nakład sprzedaży na poziomie 200 tys., otrzymując certyfikat 2-krotnej platyny w Kanadzie[10]. 1 stycznia 1995 minialbum na terenie Wielkiej Brytanii odnotował ilość sprzedanych kopii w liczbie 60 tys., uzyskując certyfikat srebrnej płyty[11]. 19 września Jar of Flies przekroczył próg 1,5 miliona kopii w Stanach, zdobywając certyfikat 3-krotnej platyny[9]. Według danych opublikowanych przez system Nielsen SoundScan w roku 2008, płyta na terenie Stanów Zjednoczonych sprzedała się w ilości 2 milionów 200 tys. kopii[45].

Wyróżnienia[edytuj]

Publikacja Kraj Wyróżnienie Rok Pozycja
Raw Wielka Brytania „Album roku”[46] 1995 3
„Start!” Szwecja „25 najlepszych albumów lat 90.”[46] 1996 15
„Guitar World” Stany Zjednoczone „10 najlepszych albumów 1994 roku”[47] 2011 4
Loudwire „10 najlepszych hardrockowych albumów 1994 roku”[48] 2014 5
„Guitar World” „50 albumów będących ikonami listy 1994 roku”[49] 1
„Rolling Stone” „40 najlepszych albumów alternatywnych 1994 roku”[50] 12
Diffuser „25 najbardziej wpływowych grunge’owych albumów w historii”[51] 2015 10

Promocja[edytuj]

 Osobny artykuł: Down in Your Hole Tour.

Zespół nowy materiał promował podczas tournée Down in Your Hole Tour[34]. Kompozycje „Rotten Apple” i „Nutshell” swoje premiery miały podczas koncertów we wrześniu 1993 w Stanach Zjednoczonych[34]. Prezentowane były na żywo także podczas występów na kontynencie europejskim, azjatyckim i australijskim w październiku i listopadzie 1993[34]. Utwór „No Excuses” zadebiutował podczas koncertu w Hollywood Palladium 7 stycznia 1994, który był częścią benefisu Johna Norwooda Fishera z formacji Fishbone[52]. Wszedł także w skład setlisty podczas występu z serii MTV Unplugged, który odbył się 10 kwietnia 1996 w Majestic Theatre w Nowym Jorku, i został zamieszczony na wydawnictwie Unplugged[53]. Kompozycja „I Stay Away” została wykonana na żywo raz. Miało to miejsce 2 listopada 2007 w trakcie charytatywnego koncertu na rzecz dziecięcego szpitala Seattle Children’s, który odbył się w Benaroya Hall, przy akompaniamencie ponad 200-osobowej orkiestry symfonicznej Northwest Symphony Orchestra[54]. „Don’t Follow” zadebiutował w 2006 w ramach Finish What we Started Tour[55].

Lista utworów[edytuj]

Nr Tytuł utworu Autorzy Długość
1. „Rotten Apple” Layne Staley • Jerry Cantrell • Mike Inez 6:58
2. Nutshell Staley • Cantrell • Inez • Sean Kinney 4:19
3. I Stay Away Staley • Cantrell • Inez 4:14
4. No Excuses Cantrell 4:15
5. „Whale & Wasp” (instrumentalny) Cantrell 2:37
6. Don’t Follow Cantrell 4:22
7. „Swing on This” Staley • Cantrell • Inez • Kinney 4:04
30:49

Twórcy[edytuj]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[23]:

Alice in Chains

Muzycy sesyjni

  • April Acevez – altówka (utwór 3)
  • Darrel Peters – dodatkowy wokal wspierający
  • David Atkinson – harmonijka ustna (utwór 6)
  • Justine Foy – wiolonczela (utwór 3)
  • Matthew Weiss – altówka (utwór 3)
  • Randy Biro – dodatkowy wokal wspierający (utwór 6)
  • Rebecca Clemons-Smith – wiolonczela (utwór 3)

Produkcja

  • Aranżacja: Jerry Cantrell, Mike Inez, Sean Kinney
  • Teksty utworów: Layne Staley, Jerry Cantrell

Pozycje na listach i certyfikaty[edytuj]

Album[edytuj]

Lista (1994) Pozycja
Alben Top 100 (Szwajcaria)[57] 31
Billboard 200 (Stany Zjednoczone)[7] 1
Billboard European Hot 100 (Europa)[58] 11
Dutch Alben Top 100 (Holandia)[59] 17
Nielsen Music Control & IFPI (Dania)[60] 5
NZ Top 40 Albums Chart (Nowa Zelandia)[29] 1
Official Albums Chart Top 75 (Wielka Brytania)[31] 4
Offizielle Top 100 (Niemcy)[61] 25
RPM 100 (Kanada)[62] 5
Suomen virallinen lista (Finlandia)[28] 3
Top 50 Albums (Australia)[27] 2
Topp 40 Album (Norwegia)[30] 7
Topplistan (Szwecja)[63] 6
Ö3 Austria Top 40 (Austria)[64] 22

Notowania końcoworoczne[edytuj]

Lista (1994) Pozycja
Billboard 200[65] 52

Single[edytuj]

Rok Singel Najwyższa pozycja
Hot 100
[66]
USA Album Rock Tracks
[32]
USA Modern Rock Tracks
[67]
CAN
[68]
1994 No Excuses 48[b] 1 3 17
I Stay Away 10
„–” oznacza, że singel nie dostał się na listę.

Notowane utwory[edytuj]

Rok Tytuł Najwyższa
pozycja
USA Album Rock Tracks
[32]
1994 Don’t Follow
25

Certyfikaty[edytuj]

Państwo Certyfikacja Sprzedaż
Kanada (MC)[10]
2× platynowa płyta
200 000+[c]
Stany Zjednoczone (RIAA)[9]
3× platynowa płyta
2 200 000+[d]
Wielka Brytania (BPI)[11]
srebrna płyta
60 000+[e]


Poprzedzony przez
Kickin’ it UpJohn Michael Montgomery
Billboard 200
Jar of Flies

12 lutego 1994–18 lutego 1994
Poprzedzający
Music BoxMariah Carey

Uwagi

  1. Wyczyn ten powtórzyła EP-ka Collision Course Linkin Park i rapera Jay-Z, wydana dziesięć lat później[1].
  2. Singel uplasował się jedynie na liście Billboard Hot 100 Airplay[66].
  3. Sprzedaż ustalona na podstawie certyfikatu przyznanego 31 sierpnia 1994[10].
  4. Sprzedaż ustalona na podstawie danych przedstawionych przez Nielsen SoundScan w roku 2008[45].
  5. Sprzedaż ustalona na podstawie certyfikatu przyznanego 1 stycznia 1995[11].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s de Sola 2015 ↓, s. 208–210.
  2. a b c d e Kyle Anderson: Accidental Revolution: The Story of Grunge. St. Martin’s Griffin, 2007, s. 96, 219. ISBN 978-0312358198. (ang.)
  3. a b c d Gillian G. Gaar. A Band Called Alice. „Goldmine”, s. 54–56, 58, 5 sierpnia 1994. ISSN 1055-2685. 
  4. a b c d e Grzegorz Kszczotek. Jar of Flies. „Tylko Rock”, s. 56, maj 1994. ISSN 1230-2317. 
  5. a b c d e f g h i j Steve Huey: Jar of Flies – Alice in Chains (ang.). AllMusic. [dostęp 2011-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-21)].
  6. a b c d e Chris Gill. Alice in Chains – Dirt. „Guitar World”, s. 53–60, wrzesień 1999. ISSN 1045-6295. 
  7. a b c Alice in Chains – Chart History – Billboard 200 (ang.). Billboard. [dostęp 2011-07-21].
  8. de Sola 2015 ↓, s. 221; Prato 2009 ↓, s. 405.
  9. a b c Gold & Platinum – RIAA (ang.). Recording Industry Association of America. [dostęp 2011-07-21].
  10. a b c d e Gold/Platinum – Music Canada. Music Canada. [dostęp 2011-07-21].
  11. a b c d Certified Awards. British Phonographic Industry. [dostęp 2011-07-21].
  12. Yarm 2012 ↓, s. 423.
  13. a b c d e f g h i j k l m n o p q Brown 2010 ↓.
  14. Prato 2009 ↓, s. 405.
  15. a b Brett Buchanan: Looking Back At Alice In Chains’ Jar of Flies 20 Years Later (ang.). [dostęp 2016-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-16)].
  16. a b c d e Tom Sinclair. Jar of Flies. „Entertainment Weekly”, s. 56, 121, 28 stycznia 1994. ISSN 1049-0434. 
  17. Jason Shadrick. No Excuses. „Guitar Edge”, s. 66–70, marzec 2010. 
  18. a b Jeff Gilbert. Jar of Flying. „Guitar World”, s. 70–73, styczeń 1996. ISSN 1045-6295. 
  19. a b c Paul Evans: Jar of Flies (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-08)].
  20. a b Greg Kot: New Rolling Stone Album Guide. Christian Hoard, Nathan Brackett (red.). Fireside, 2004, s. 13. ISBN 0-7432-0169-8. (ang.)
  21. a b Diana Darzin. Unchained!. „Kerrang!”, s. 44–45, styczeń 1994. ISSN 0262-6624. 
  22. a b c d Jon Pareles: Lightening Up On the Gloom In Grunge (ang.). The New York Times. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-13)].
  23. a b Poligrafia dołączona do minialbumu Jar of Flies; wyd. Columbia, nr kat. CK 57628.
  24. Matt Melis: Dusting ‘Em Off: Alice in Chains – Jar of Flies (ang.). Consequence of Sound. [dostęp 2017-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-16)].
  25. a b Bob Andrews. A Step Beyond Layne’s World. „Hit Parader”, czerwiec 1994. ISSN 0162-0266. 
  26. a b Mary Maurer: The Recording Academy (ang.). [dostęp 2017-11-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-05)].
  27. a b Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2014-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-04)].
  28. a b Timo Pennanen: Sisältää hitin - levyt ja esittäjät Suomen musiikkilistoilla vuodesta 1972 (in Finnish) (1st ed.). Helsinki: Tammi, 2006. ISBN 978-951-1-21053-5. (fiń.)
  29. a b Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). charts.org.nz. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  30. a b Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). norwegiancharts.com. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  31. a b David Roberts: Guinness Book of British Hit Singles & Albums, 19th edition. HIT Entertainment, 2006. ISBN 1-904994-10-5. (ang.)
  32. a b c d Alice in Chains – Chart History – Mainstream Rock Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-09-28].
  33. Justin Henderson: Grunge Seattle. Roaring Forties Press, 2010, s. 95. ISBN 9780982341087. (ang.)
  34. a b c d e Jodi Summers. Jarring the World. „Hit Parader”, s. 51, maj 1994. ISSN 0162-0266. 
  35. Poligrafia dołączona do podwójnego CD Jar of Flies/Sap; wyd. Columbia, nr kat. 475713 2.
  36. a b c Katherine Turman: Jar of Flies (ang.). Los Angeles Times. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-09)].
  37. a b Jar of Flies. „Melody Maker”, s. 33, 22 stycznia 1994. IPC Media. ISSN 0025-9012. 
  38. a b Mark Cooper. Suffocating. „Q”, s. 93, luty 1994. ISSN 0955-4955. 
  39. a b c Rob Sheffield. Jar of Flies. „Spin”, s. 68, luty 1994. ISSN 0886-3032. 
  40. Craig Marks, Eric Weisbard: Spin Alternative Record Guide. Vintage, 1995. ISBN 978-0679755746. (ang.)
  41. Billboard Music Award – 1994 Winners & Nominees (ang.). [dostęp 2017-03-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-03)].
  42. Alice in Chains: The Recording Academy (ang.). [dostęp 2017-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-15)].
  43. Troy J. Augusto. Alice in Chains’ ‘Flies’ to top SoundScan chart. „Variety”, s. 45, 2 lutego 1994. ISSN 0042-2738. 
  44. a b Keith Caulfield: Ask Billboard: Alice In Chains, Anthony Hamilton, Jay-Z (ang.). Billboard. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-11)].
  45. a b Jar of Flies (ang.). [dostęp 2011-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-02)].
  46. Tony Grassi: The Top 10 Guitar Albums of 1994 (ang.). Guitar World. [dostęp 2017-12-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-07)].
  47. Chad Childers: 10 Best Hard Rock Albums of 1994 (ang.). Loudwire. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-21)].
  48. Jackson Maxwell: 50 Iconic Albums That Defined 1994 (ang.). Guitar World. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-17)].
  49. Kory Grow: 1994: The 40 Best Records From Mainstream Alternative’s Greatest Year (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  50. Dave Lifton: The 25 Most Influential Grunge Albums Ever (ang.). [dostęp 2016-01-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-28)].
  51. Jeff Kitts. The Soft Parade. „Guitar School”, s. 27–30, sierpień 1996. ISSN 1058-0220. 
  52. de Sola 2015 ↓, s. 243.
  53. ALICE IN CHAINS To Perform At Tonight’s Symphony Legacy In Seattle (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-01)].
  54. Don’t Follow by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2017-07-14].
  55. Gerri Miller. The Buzz on Jar of Flies. „Metal Edge”, s. 20–23, maj 1994. ISSN 1068-2872. 
  56. Alice In Chains – Jar Of Flies (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  57. Hits of the World Continued. „Billboard”, s. 47, 19 lutego 1994. ISSN 0006-2510. 
  58. Alice In Chains – Jar Of Flies (niderl.). dutchcharts.nl. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  59. Hits of the World Continued. „Billboard”, s. 45, 2 kwietnia 1994. ISSN 0006-2510. 
  60. Offizielle Deutsche Charts (niem.). offiziellecharts.de. [dostęp 2017-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-13)].
  61. Top Albums/CDs – Volume 59, No. 4. „RPM”, 14 lutego 1994. ISSN 0315-5994. 
  62. Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  63. Alice In Chains – Jar Of Flies (niem.). austriancharts.at. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  64. The Year in Music. „Billboard”, s. 22, 24 grudnia 1994. ISSN 0006-2510. 
  65. a b Alice in Chains – Chart History – Radio Songs. Billboard. [dostęp 2015-09-28].
  66. Alice in Chains – Chart History – Alternative Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-09-28].
  67. Top Singles – Volume 59, No. 14. „RPM”, 25 kwietnia 1994. ISSN 0315-5994. 

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]