Jar of Flies

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jar of Flies
Minialbum zespołu Alice in Chains
Wydany 25 stycznia 1994
Nagrywany 7–14 września 1993 w London Bridge Studio, Seattle[1][2]
Gatunek rock akustyczny, blues rock, rock alternatywny[1]
Długość 30:49
Wytwórnia Columbia
Producent Alice in Chains
Album po albumie
Single z albumu Jar of Flies
  1. No Excuses
    Wydany: luty 1994
  2. I Stay Away
    Wydany: maj 1994
  3. Don't Follow
    Wydany: październik 1994
  4. „Whale & Wasp”
    Wydany: styczeń 1995

Jar of Flies – trzeci minialbum amerykańskiej grupy muzycznej Alice in Chains, wydany 25 stycznia 1994. Ukazał się on nakładem wytwórni fonograficznej Columbia[1]. Jar of Flies uchodzi powszechnie za kontynuację akustycznego i melancholijnego brzmienia, zapoczątkowanego na minialbumie Sap z 1992, choć zawiera więcej partii gitar elektrycznych[3]. Jar of Flies wypełnia łącznie siedem kompozycji, utrzymanych w stylistyce rocka alternatywnego i akustycznego oraz elementów blues rocka. Głównym autorem tekstów jest wokalista grupy Layne Staley, który napisał cztery z siedmiu kompozycji. Warstwa liryczna stworzona przez wokalistę, ma charakter dekadencki, melancholijny, mroczny, ponury, przygnębiający. Porusza takie wątki jak depresja, samobójstwo, samotność, smutek, śmierć, zdrada. Teksty Jerry’ego Cantrella w większej mierze odnoszą się do relacji interpersonalnych. Jar of Flies jest pierwszym wydawnictwem, na którym wystąpił nowy basista zespołu – Mike Inez – który zastąpił na tym stanowisku Mike’a Starra w styczniu 1993. Materiał zawarty na wydawnictwie, został nagrany w przeciągu tygodnia w London Bridge Studio w Seattle[1][2]. Procesem produkcji zajął się sam zespół[2].

W momencie wydania, minialbum zadebiutował na szczycie amerykańskiego zestawienia Billboard 200[4], przechodząc tym samym do historii, jako pierwszy album wydany w formacie EP, który tego dokonał[5][6]. Jar of Flies uzyskał certyfikat 3× platyny na terenie Stanów Zjednoczonych[7], 2× platyną pokrył się w Kanadzie[8] oraz status srebrnej płyty uzyskał w Wielkiej Brytanii[9]. W roku 1995 minialbum uplasował się na 3. pozycji zestawienia „album roku” według brytyjskiego magazynu Raw[10]. W listopadzie 2011 Jar of Flies zajął 4. pozycję w zestawieniu „10 najlepszych gitarowych albumów 1994 roku” według amerykańskiego miesięcznika Guitar World[11].

Kontekst, nagrywanie[edytuj | edytuj kod]

24 kwietnia 1993 zespół zakończył amerykański etap trasy koncertowej Down in Your Hole Tour, promującej album Dirt[12]. Następnie od czerwca do sierpnia grupa występowała podczas amerykańskiej edycji festiwalu Lollapalooza[12][13][14]. W sierpniu muzycy powrócili do Seattle. Okazało się, że zostali oni eksmitowani ze swoich mieszkań za niepłacenie rachunków[6][15]. Grupa postanowiła przenieść się do studia London Bridge. Mając dużo wolnego czasu, kwartet rozpoczął komponowanie utworów. W jednym z wywiadów, Cantrell tak wspomniał zaistniałą sytuację:

Quote-alpha.png
Powiedzieliśmy wytwórni, że mamy setki kawałków. A potem weszliśmy do studia, popatrzyliśmy na siebie...Masz jakieś pomysły? Nie. Ty masz jakieś? Cóż, po prostu to zróbmy[6].

Sesja rozpoczęła się 7 września. Większość materiału została zarejestrowana na taśmie magnetycznej Digital Audio Tape. „Większość nagraliśmy na niej, ponieważ konwencjonalne taśmy 2-calowe posiadały tylko około 16 minut” – wspominał Toby Wright, który pełnił rolę inżyniera dźwięku[15][16][17]. W przeciągu tygodnia, zespół zarejestrował w sumie siedem utworów, w tym jeden instrumentalny, który gitarzysta Jerry Cantrell skomponował w wieku 18 lat[18]. Muzyk w jednym z wywiadów przyznał: „Naprawdę zabawnym było robić tę płytę, to było bardzo spontaniczne. Pisaliśmy i nagrywaliśmy te utwory w terminie siedmiu dni, z wyłączeniem „Don't Follow”, który napisałem na poprzedniej, europejskiej części trasy. Przyjechaliśmy do studia i nikt nie miał żadnych pomysłów, co było dziwne, bo zwykle zawsze coś przynosiłem lub Layne”[19]. Nagrany materiał pierwotnie nie był przeznaczony do wydania, jednak przedstawicielom wytwórni nagrane utwory spodobały się i ostatecznie zdecydowano o wydaniu materiału w formie minialbumu[20]. Wokalista Layne Staley stwierdził, że zespół nic nie planował wydawać. Jedynym zamierzeniem było wejście do studia z gitarami akustycznymi i zobaczenie co się stanie. Muzyk stwierdził, że było to jedynie doświadczenie, gdzie czterech ludzi gra wspólnie muzykę[21]. Procesem produkcji płyty zajął się sam zespół[2]. Był to pierwszy minialbum nagrany z nowym basistą – miejsce Mike’a Starra zajął Mike Inez, który współpracował wcześniej między innymi z Ozzy’m Osbourne’m[6][22]. Gitarzysta Jerry Cantrell w jednym z wywiadów stwierdził, że był to pierwszy raz, kiedy współpracował z Inezem oraz, że minialbum okazał się wielką próbką możliwości jaką dysponuje basista. Ponadto muzyk przyznał, że Inez gra „najprzykrzejszy, najciemniejszy rodzaj, ale ma najsłodsze serce na świecie”[15]. 17 września, trzy dni po zakończeniu nagrań, zespół wyruszył w kolejny etap trasy Down in Your Hole Tour[12].

Muzyka oraz teksty[edytuj | edytuj kod]

Marionetki mieszczące się w muzeum Rock and Roll Hall of Fame, przedstawiające muzyków, użyte w teledysku do utworu „I Stay Away

Jar of Flies ze względu na przewagę instrumentów akustycznych, bardzo często bywa porównywany do minialbumu Sap z lutego 1992[3][23]. Perkusista Sean Kinney w wywiadzie dla magazynu Guitar World z września 1999 przyznał: „Po graniu głośnej muzyki przez ostatni rok, chcieliśmy wrócić do domu, a ostatnią rzeczą jaką chcemy zrobić, to podkręcić nasze wzmacniacze od razu. Zrobiliśmy Jar of Flies by zobaczyć, jak to jest nagrywać z Mike Inezem. Po prostu poszliśmy do studia bez żadnego gotowego utworu, aby przekonać się jaka chemia jest między nami. To wszystko zaczęło się układać. Brzmienie i dźwięki były naprawdę dobre. Pomyśleliśmy, że wielkim marnotrawstwem byłoby umieszczenie tego materiału na zewnątrz”[3]. Płyta dobrze pokazuje szeroki zakres możliwości zespołu i oferuje szereg akustycznych utworów, począwszy od ciemnych depresyjnych jak np. „Nutshell”, gdzie Staley w swym tekście porusza takie wątki jak depresja, samotność oraz śmierć, do bardziej optymistycznego, napisanego przez Cantrella „No Excuses”. Zespół sięgnął również po nowe instrumenty aby wzbogacić swoje brzmienie. I tak oto na albumie można usłyszeć harmonijkę połączoną z nieco soulowym stylem śpiewania. Jednak popis gry Cantrella na gitarze elektrycznej wciąż odgrywa znaczącą rolę z akustycznymi wstawkami. Ponadto w utworze „I Stay Away” zostały użyte takie instrumenty jak altówka czy wiolonczela[1]. Kompozycja „Don't Follow”, gdzie występuje połączenie brzmienia gitar z harmonijką ustną, jest wyraźnie inspirowana blues rockiem. Jest to także jedyny utwór, który został skomponowany wcześniej niż reszta materiału. Jerry Cantrell napisał go w trakcie trwania europejskiej części trasy Down in Your Hole Tour na przełomie stycznia i lutego 1993[24]. Na tej płycie znajduje się także jedyny w dorobku grupy utwór instrumentalny – „Whale & Wasp”. Cantrell w jednym z wywiadów przyznał: „Był to kolejny numer, który miałem odłożony na później. W rzeczywistości jest to jeden z moich najwcześniejszych utworów muzycznych – miałem prawdopodobnie 18 lub 19 lat gdy go napisałem. Więc gdy zaczęliśmy nagrywać Jar of Flies, musiałem go sobie przypomnieć. Nazwałem go „Whale & Wasp” ponieważ brzmiał on dla mnie jak rozmowa pomiędzy wielorybem a osą”[19]. Minialbum zamyka inspirowany muzyką bluesową, country oraz jazzem „Swing on This”[15][20].

Lirycznie minialbum jest utrzymany w mrocznym i ponurym klimacie[15]. Kompozycja „Nutshell” autorstwa Staleya opowiada o tym, że ludzie często wierzą w rzeczy, które w ostatecznym rozrachunku okazują się jedynie kłamstwem. Kiedy przychodzi do przeciwstawienia się im, okazuje się, że jesteśmy zupełnie sami, nie mając wokół żadnych przyjaciół. Musimy walczyć w samotności[25]. Utwór „I Stay Away” odnosi się do skomplikowanej relacji interpersonalnej, w której wyczuwalne jest zjawisko dysfunkcji[20]. Bardziej optymistyczny „No Excuses” będący autorstwa Cantrella, odnosi się do osoby Layne’a Staleya, który z powodu swego uzależnienia od narkotyków znacznie odsunął się od zespołu i poświęcał mu mało czasu[20]. Singlowy utwór „Don't Follow” napisany również przez Cantrella, ma charakter przygnębienia. Opowiada o samobójstwie, samotności, a także porusza motywy uzależnienia oraz wstydu[20].

Odbiór albumu[edytuj | edytuj kod]

Recenzje
Wydawca Ocena
AllMusic 4/5 gwiazdek[1]
Billboard (Korzystne)[26]
Classic Rock (Korzystne)[27]
Encyclopedia of Popular Music 4/5 gwiazdek[28]
Entertainment Weekly (B-)[29]
Melody Maker (Korzystne)[30]
Q 4/5 gwiazdek[31]
Robert Christgau [32]
rockmetal.pl 7/10 gwiazdek[33]
Rolling Stone 4/5 gwiazdek[34]
Rolling Stone Album Guide 3.5/5 gwiazdek[35]
Spin (Korzystne)[36]
Spin Alternative Record Guide 8/10 gwiazdek[37]
Teraz Rock 4/5 gwiazdek[38]
The New York Times (Korzystne)[39]
ultimate-guitar.com 9.5/10 gwiazdek[40]

Nieprzewidziany początkowo do dystrybucji minialbum Jar of Flies, swą premierę miał 25 stycznia 1994[1], sprzedając się w nakładzie 141,000 kopii w pierwszym tygodniu[15][41]. Promowany był singlem „No Excuses”, który został wydany w lutym i do którego powstał także teledysk w reżyserii Matta Mahurina[42]. W momencie wydania, Jar of Flies dotarł na szczyt listy Billboard 200[4], przechodząc tym samym do historii, jako pierwszy album wydany w formacie EP, który osiągnął najwyższą lokatę[2][6][16][24][43]. Wyczyn ten powtórzyła dopiero po dziesięciu latach EP-ka Collision Course grupy Linkin Park oraz rapera Jay Z[16]. Jerry Cantrell przyznał w jednym z wywiadów: „Nie mogliśmy uwierzyć, że poszło tak dobrze. Sukces Jar of Flies pokazał, że możemy robić co nam się podoba i, że innym ludziom także będzie się to podobać”[3]. Jar of Flies jest także pierwszą płytą w dorobku grupy, która osiągnęła szczyt tej listy. Poprzednie dwa albumy studyjne – Facelift dotarł do 42. pozycji[4], a Dirt do 6.[4]. Ponadto okazał się on dużym sukcesem komercyjnym na listach w innych krajach. EP-ka dotarła do 2. pozycji w Australii[44], 1. w Nowej Zelandii[45], 7. w Norwegii[46] oraz 4. w Wielkiej Brytanii[47].

Łącznie wydawnictwo było promowane przez 4 single – „No Excuses”, „I Stay Away”, „Don't Follow” oraz instrumentalny „Whale & Wasp”. Do dwóch pierwszych singli grupa nakręciła teledyski. Utwór "No Excuses" osiągnął 1. pozycję na liście Mainstream Rock Songs oraz 3. na Alternative Songs[48]. Kompozycja ta, do 2009 cieszyła się w radiu wielkim powodzeniem. Singel „I Stay Away” uplasował się na pozycji 10. listy Mainstream Rock Songs[48], natomiast „Don't Follow” na 25.[48]. Singel z utworem „Whale & Wasp” został wydany w formie singla promocyjnego w styczniu 1995[15]. Kompozycja „I Stay Away” została nominowana w 1995 do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance[49]. Według danych opublikowanych przez system Nielsen SoundScan w roku 1995, minialbum na terenie Stanów Zjednoczonych sprzedał się w ilości 2,060,000 kopii[50]. Ostatecznie Jar of Flies okazał się dużym sukcesem, uzyskując w Stanach Zjednoczonych certyfikat 3× platyny[7], 2× platyny w Kanadzie[8] oraz w Wielkiej Brytanii status srebrnej[9].

Steve Huey z serwisu AllMusic recenzując minialbum, opisał go słowami „mroczny i wspaniały”. Recenzent podkreślił, że Jar of Flies ukazuje głęboko odczuwalne refleksje na temat samotności, dobrowolnej samoizolacji. Ponadto Huey zauważa, że nastrój panujący na płycie, jest depresyjny i mroczny, lecz ze względu na wzruszającą warstwę brzmieniową, wytwarza pewne poczucie akceptacji. Recenzent zauważył także techniczną grę Cantrella, niekiedy porównując brzmienie gitar do tego z Dirt. Huey twierdzi, że mimo, iż minialbum został nagrany w przeciągu tygodnia, to prezentuje się o wiele lepiej pod względem brzmieniowym i produkcyjnym od wydawnictwa Sap. Recenzent podkreśla również fakt, że Jar of Flies jest ważnym elementem w dorobku zespołu[1]. Paul Evans z Rolling Stone zauważa, że niektóre kompozycje tematyką przypominają te z albumu Dirt, jednak poprzez akustyczne brzmienie, nabierają zupełnie innego znaczenia[34]. Brytyjski tygodnik Melody Maker napisał: „To jest metal transponowany do czasu snu. Prawdziwy rarytas”[30]. Magazyn Q w swej recenzji napisał między innymi: „Doskonały. Jest coś śmiertelnie poważnego o nędzy, gniewie i obrzydzeniu”[31]. Tom Sinclair z amerykańskiego tygodnika Entertainment Weekly w recenzji minialbumu, brzmienie kompozycji „No Excuses” porównał do klasycznego rocka lat 70., natomiast utwór „Swing on This” opisał jako „postmodernistyczne boogie-woogie”. Autor ponadto cały materiał podsumował słowami: „Jeżeli przełomowy album Alice in Chains Dirt uchwycił rozpacz mężczyzn tarzających się w duchowym szambie, to Jar of Flies brzmi jak opis tych samych facetów ze zwisającymi nogami w mętnej wodzie”[29]. Rob Sheffield z dwumiesięcznika Spin w swej recenzji, podkreślił, że „Jar of Flies oddaje mnóstwo złych nastrojów”[36]. Jon Pareles z dziennika The New York Times napisał o minialbumie: „Nagrodzona samotność o chropowatym indywidualizmie”. Recenzent zauważa, że mimo zastosowaniu wielu efektów gitarowych, brzmienie wcale nie prowadzi do wielkiego crescendo, lecz dryfuje ku ponurej rezygnacji[39]. Pareles podkreśla fakt, że schemat budowy utworów oraz sama muzyka, mocno nawiązują do kompozytorów lat 70., takich jak James Taylor czy Neil Young[39]. Krzysztof Celiński z miesięcznika Teraz Rock napisał: „Ta krótka płyta jest chyba jakąś reakcją na inność anglosaskiej kultury muzycznej, ale też nie brak tu folk rockowych wątków, nierozerwalnie kojarzących się z hippisowskim Zachodnim Wybrzeżem USA. Podobieństwo harmonii wokalnych do Crosby, Stills and Nash nie jest chyba czystym przypadkiem... Mimo, że Alice In Chains często posługuje się bardziej dysonansowymi harmoniami, to ogólne brzmienie i nastrój produkcji Alice osadzone są całkiem mocno w tej właśnie tradycji”[38].

Kompozycje „Rotten Apple” oraz „Nutshell”, zadebiutowały na żywo podczas koncertów w ramach ogólnoświatowej trasy Down in Your Hole Tour. Pierwsza z nich została wykonana 26 września 1993 podczas koncertu w Milwaukee[51]. Utwór ze Staley’em został wykonany jeszcze pięciokrotnie. Druga kompozycja swój debiut koncertowy miała 29 września 1993 w Detroit[52][53]. Utwór „No Excuses” zadebiutował 7 stycznia 1994 w Hollywood Palladium, podczas benefisu Johna Norwooda Fishera z grupy Fishbone[54]. „I Stay Away”[55] oraz „Whale & Wasp” zadebiutowały na żywo podczas charytatywnego koncertu, który odbył się 2 listopada 2007 w Benaroya Hall w Seattle, przy akompaniamencie ponad 200-osobowej orkiestry symfonicznej[56][57]. Kompozycja „Don't Follow” zadebiutowała 25 września 2006 w Tempe w ramach Finish What we Started Tour[58]. Utwór „Swing on This” nigdy nie został zagrany[52]. Kompozycje „Nutshell” oraz „No Excuses” zostały w roku 1996 wykonane podczas koncertu z serii MTV Unplugged, który odbył się w Majestic Theatre w Brooklyn Academy of Music w Nowym Jorku, i trafiły na koncertowy album Unplugged[59].

W roku 1995 wyprodukowano limitowaną edycję CD-Plus[60]. Dodatkami na płycie były teksty, dyskografia oraz teledyski do utworów „No Excuses” i „I Stay Away”. Obraz na płycie jest fioletowy a zdjęcia pomarańczowe wykonane w negatywie. Oprócz limitowanej edycji, Jar of Flies ukazał się na podwójnym winylu wraz z minialbumem Sap[61]. (Na 1 i 2 stronie był Jar of Flies, na 3 Sap a na czwartej logo Alice in Chains). Jar of Flies oraz Sap zostały wydane również na podwójnym CD[62].

Oprawa graficzna[edytuj | edytuj kod]

Nazwa wydawnictwa oraz pomysł okładki, wzięły się z doświadczenia szkolnego wykonywanego na lekcji nauk przyrodniczych przez Cantrella. Będąc w trzeciej klasie, muzyk wykonał doświadczenie polegające na trzymaniu w domu dwóch słoików pełnych much. W jednym znajdowały się muchy dokarmiane, w drugim głodzone. W słoiku, gdzie muchy były dożywiane z powodu szybkiego rozmnażania ginęły na skutek przeludnienia. W słoiku gdzie muchy były niedożywiane, niektóre z nich przeżyły nawet rok[63]. „Wydaje mi się, że gdzieś w tym jest jakiś morał. Ewidentnie eksperyment zrobił na Jerrym wielkie wrażenie” – przyznał Staley[15][64]. Designem zajęła się Mary Maurer, która w roku 1995 otrzymała nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Recording Package[15].

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

# Tytuł utworu Tekst Muzyka Czas
1. „Rotten Apple” Layne Staley Jerry Cantrell, Mike Inez 6:58
2. Nutshell Layne Staley Jerry Cantrell, Mike Inez, Sean Kinney 4:19
3. I Stay Away Layne Staley Jerry Cantrell, Mike Inez 4:14
4. No Excuses Jerry Cantrell Jerry Cantrell 4:15
5. „Whale & Wasp” (instrumentalny) Jerry Cantrell 2:37
6. Don't Follow Jerry Cantrell Jerry Cantrell 4:22
7. „Swing on This” Layne Staley Jerry Cantrell, Mike Inez, Sean Kinney 4:04

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[2][65]:

Alice in Chains

Muzycy sesyjni

  • April Acevez – altówka (utwór 3)
  • Darrel Peters – dodatkowy wokal wspierający
  • David Atkinson – harmonijka ustna (utwór 6)
  • Justine Foy – wiolonczela (utwór 3)
  • Matthew Weiss – altówka (utwór 3)
  • Randy Biro – dodatkowy wokal wspierający
  • Rebecca Clemons-Smith – wiolonczela (utwór 3)

Produkcja

  • Aranżacja: Jerry Cantrell, Mike Inez, Sean Kinney
  • Teksty utworów: Layne Staley, Jerry Cantrell

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

  • Grammy Awards 1995
    • Nominacja w kategorii Best Recording Package – minialbum Jar of Flies (Mary Maurer)[15]

Pozycje na listach i certyfikacje[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

Lista (1994) Pozycja
ARIA Charts (Australia)[44] 2
Billboard 200 (Stany Zjednoczone)[4] 1
Billboard European Hot 100 (Europa)[66] 11
Canada Top Albums/CDs (RPM) (Kanada)[67] 5
Canadian Top Albums (The Record) (Kanada)[68] 6
Finnish Album Chart (Finlandia)[68] 5
Media Control Charts (Niemcy)[69] 25
MegaCharts (Holandia)[70] 17
Recorded Music NZ (Nowa Zelandia)[45] 1
Schweizer Hitparade (Szwajcaria)[71] 31
Sverigetopplistan (Szwecja)[72] 6
Track Top–40 (Dania)[73] 5
UK Albums Chart (Wielka Brytania)[47][74] 4
VG-Lista (Norwegia)[46] 7
Ö3 Austria Top 40 (Austria)[75] 22

Notowania końcoworoczne[edytuj | edytuj kod]

Rok Lista Pozycja
1994 Billboard 200[76] 52

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Singel Najwyższa pozycja
Hot 100
[77]
Alternative Songs
[48][78]
Mainstream Rock Songs
[48][79]
1994 No Excuses[i] 48 3 1
I Stay Away 10
Don't Follow 25
1995 „Whale & Wasp”
"—" oznacza że singel nie dostał się na listę.
  1. Singel uplasował się jedynie na liście Billboard Hot 100 Airplay

Certyfikacje[edytuj | edytuj kod]

Państwo Certyfikacja Sprzedaż
Kanada (MC)[8]
2× platynowa płyta
160,000+
Stany Zjednoczone (RIAA)[7]
3× platynowa płyta
3,000,000+
Wielka Brytania (BPI)[9]
srebrna płyta
60,000+


Poprzedzony przez
Kickin' it Up – Michael Montgomery
Billboard 200
12 lutego 1994 – 18 lutego 1994
Poprzedzający
Music Box – Mariah Carey


Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Publikacja Kraj Wyróżnienie Rok Pozycja
Raw
Wielka Brytania
„Album roku”[10]
1995 3
„90 najlepszych albumów lat 90.”[10]
Start!
Szwecja
„25 najlepszych albumów lat 90.”[10]
1996 15
Classic Rock & Metal Hammer
Wielka Brytania
„200 najlepszych albumów lat 90.”[10]
2006
Guitar World
Stany Zjednoczone
„10 najlepszych albumów 1994 roku”[11]
2011 4
Loudwire
„10 najlepszych hardrockowych albumów 1994 roku”[80]
2014 5
Guitar World
„50 albumów będących ikonami listy 1994 roku”[81]
1
Rolling Stone
„40 najlepszych albumów alternatywnych 1994 roku”[82]
12
Diffuser
„25 najbardziej wpływowych grunge’owych albumów w historii”[83]
2015 10

(*) kolejność na liście.

Wydania[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Nr katalogowy Format Wytwórnia Region Źródło
1994
Jar of Flies
CK 57628
CD
Columbia
Europa, Stany Zjednoczone
[62][84]
474855 4
Kaseta
CKR 68085
2×CD
COL 474855 1
12" winyl
Hiszpania
177.376 / 1-474855
12" winyl
Brazylia
CDCOL 3832 H
CD
Afryka Południowa
SRCS 6941
CD
Sony
Japonia
CEPK 57628
CD
Columbia
Kanada
COL 475713 1
CD, Kaseta
Niemcy
Jar of Flies / Sap
475713 4
Kaseta
Europa, Stany Zjednoczone
475713 1
2×12" winyl
COL 475713 2
2×CD
475713-4
2×Kaseta
COL 475713 2
2×CD
CBS/Sony
Hiszpania
475713 2
2×CD
Columbia
Australia
CPL-1449
LP
Korea Południowa
1996
Jar of Flies
1197
CD
Piggymot
Europa, Stany Zjednoczone
2010
Jar of Flies / Sap
MOVLP086
2×12" winyl
Music on Vinyl

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Steve Huey: Jar of Flies – Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-07-21].
  2. a b c d e f Alice in Chains Discography – Jar of Flies (ang.). aliceinchains.com. [dostęp 2011-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  3. a b c d Chris Gill: Alice in Chains – Dirt (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2011-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-10)].
  4. a b c d e Alice in Chains – Chart History (ang.). billboard.com. [dostęp 2011-07-21].
  5. Alice in Chains Biography (ang.). aliceinchains.com. [dostęp 2014-08-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-08-17)].
  6. a b c d e Jordan Babula, „Alice in Chains. Bezsenność w Seattle”, Teraz Rock Kolekcja, s.3–11, nr.6, 2006
  7. a b c Gold & Platinum – RIAA (ang.). Recording Industry Association of America. [dostęp 2011-07-21].
  8. a b c Gold/Platinum – Music Canada. musiccanada.com. [dostęp 20011-07-21].
  9. a b c The BPI – Certified Awards Search. British Phonographic Industry. [dostęp 2011-07-21].
  10. a b c d e AcclaimedMusic.net – Jar of Flies (ang.). acclaimedmusic.net. [dostęp 2011-07-21].
  11. a b Tony Grassi: Top 10 Guitar Albums of 1994 (ang.). guitarworld.com. [dostęp 2012-16-01].
  12. a b c John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1993 (ang.). bacus.net. [dostęp 2016-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-15)].
  13. Brett Buchanan: REMEMBERING LAYNE STALEY PART 4: LOLLAPALOOZA 1993 (ang.). alternativenation.net. [dostęp 2016-02-04].
  14. Yarm 2012 ↓, s. 288.
  15. a b c d e f g h i j Chad Childers: 22 Years Ago: Alice in Chains Release ‘Jar of Flies’ EP (ang.). loudwire.com. [dostęp 2016-02-04].
  16. a b c Tim Karan: With Jar Of Flies, Alice In Chains unleashed an accidental masterpiece (ang.). avclub.com. [dostęp 2015-09-28].
  17. Yarm 2012 ↓, s. 323.
  18. „Alice in Chains w pigułce”, Metal Hammer s.42–43, nr. 166–168, 2005
  19. a b Brett Buchanan: Looking Back At Alice In Chains’ Jar of Flies 20 Years Later (ang.). alternativenation.net. [dostęp 2016-02-04].
  20. a b c d e Poligrafia dołączona do albumu Music Bank; wyd. Columbia, nr kat. 69580.
  21. Rob Andrews: Alice In Chains: A Step Beyond Layne’s World (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2015-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-10)].
  22. Dewayne Wright: Fringe Time – Alice In Chains, from 20 to 20,000 (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2011-11-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-10)].
  23. Eduardo Rivadavia: 21 Years Ago: Alice in Chains Show a Different Side on the ‘Jar of Flies’ EP (ang.). ultimateclassicrock.com. [dostęp 2016-02-04].
  24. a b Prato 2009 ↓, s. 405.
  25. Nutshell by Alice in Chains Songfacts (ang.). songfacts.com. [dostęp 2016-03-03].
  26. Chris Morris, Edward Morris, Paul Verna „Album Reviews”. Billboard, s.78. 29 stycznia 1994
  27. Jar of Flies by Alice in Chains album review (ang.). classicrockreview.com. [dostęp 2014-08-02].
  28. a b Tom Sinclair: Jar of Flies Review (ang.). ew.com. [dostęp 2011-04-24].
  29. a b Melody Maker „Jar of Flies review”, s.33. 22 stycznia 1994
  30. a b Q „Jar of Flies album review”, s.93. Luty 1994
  31. Robert Christgau: Robert Christgau CG: Alice in Chains (ang.). robertchristgau.com. [dostęp 2011-07-21].
  32. recenzja: Alice In Chains "Jar Of Flies". rockmetal.pl. [dostęp 2011-07-21].
  33. a b Paul Evans: Jar of Flies by Alice in Chains (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2011-07-21].
  34. Nathan Brackett, Christian Hoard. „Alice in Chains – Jar of Flies”. New Rolling Stone Album Guide, s.13, listopad 2004, ISBN 0-7432-0169-8
  35. a b Rob Sheffield: Jar Of Flies review (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-10)].
  36. Craig Marks, Eric Weisbard. „Alice in Chains – Jar of Flies”. Spin Alternative Record Guide, 10 października 1995, ISBN 978-0679755746
  37. a b Krzysztof Celiński: Jar Of Flies – Alice In Chains. terazrock.pl. [dostęp 2014-08-02].
  38. a b c Jon Pareles: RECORDINGS VIEW; Lightening Up On the Gloom In Grunge (ang.). nytimes.com. [dostęp 2015-09-28].
  39. Jar Of Flies Review (ang.). ultimate-guitar.com. [dostęp 2011-07-21].
  40. Troy J. Augusto: Alice in Chains’ ‘Flies’ to top SoundScan chart (ang.). variety.com. [dostęp 2015-06-14].
  41. Alice in Chains – "No Excuses" (ang.). MTV. [dostęp 2015-06-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-24)].
  42. Holly George Warren: Alice in Chains Biography (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2014-08-03].
  43. a b Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2009-07-19].
  44. a b Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). charts.org.nz. [dostęp 2008-02-14].
  45. a b Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). norwegiancharts.com. [dostęp 2008-02-14].
  46. a b Roberts 2006 ↓.
  47. a b c d e Stephen Thomas Erlewine: Alice in Chains – Awards : AllMusic (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-07-21].
  48. a b Rock On The Net: 37th Annual Grammy Awards – 1995 (ang.). rockonthenet.com. [dostęp 2016-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-10)].
  49. David Basham: Got Charts? Tracing Crow’s Flight, Alice In Chains’ Legacy (ang.). MTV. [dostęp 2015-09-28].
  50. Rotten Apple by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-07-21].
  51. a b John Bacus: Alice In Chains First & Last Performances (ang.). bacus.net. [dostęp 2016-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-12)].
  52. Nutshell by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-07-21].
  53. Alice in Chains Concert Setlist at Hollywood Palladium, Hollywood (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-11-03].
  54. I Stay Away by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-07-21].
  55. Alice in Chains Setlist at Benaroya Hall, Seattle, WA, USA (ang.). setlist.fm. [dostęp 2015-06-01].
  56. ALICE IN CHAINS To Perform At Tonight's 'Symphony Legacy' In Seattle (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-06-01].
  57. Don't Follow by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2014-08-03].
  58. Stephen Thomas Erlewine: MTV Unplugged – Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-02-04].
  59. Steve Huey: Jar of Flies – Alice in Chains Relase Information, Reviews and Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2015-06-01].
  60. Alice In Chains – Jar Of Flies / SAP (Vinyl) at Discogs (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-02-04].
  61. a b Alice In Chains – Jar Of Flies / SAP (CD) at Discogs (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-02-04].
  62. Rob Andrews: Alice In Chains: A Step Beyond Layne's World (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2014-08-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-10)].
  63. Rob Andrews: Layne Staley : Hit Parader – Rob Andrews – 6/94. aliceinchains.pl. [dostęp 2016-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  64. Steve Huey: Jar of Flies – Alice in Chains : Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-10-26].
  65. „Hits of the World Continued”. Billboard, s.47. 19 lutego 1994
  66. Top Albums/CDs – Volume 59, No. 4, 14 lutego 1994 (ang.). collectionscanada.gc.ca. [dostęp 2014-08-24].
  67. a b „Hits of the World Continued”. Billboard, s.57. 26 marca 1994
  68. Discography Alice in Chains (niem.). musicline.de. [dostęp 2009-07-19].
  69. Alice In Chains – Jar Of Flies (niem.). dutchchars.nl. [dostęp 2008-02-14].
  70. Alice In Chains – Jar Of Flies (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2008-02-14].
  71. Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2008-02-14].
  72. „Hits of the World Continued”. Billboard, s.45. 2 kwietnia 1994
  73. Chart Stats – Alice in Chains (ang.). Chart Stats. [dostęp 2011-03-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-01)].
  74. Alice In Chains – Jar Of Flies (niem.). austriancharts.at. [dostęp 2008-02-14].
  75. „The Year in Music”. Billboard, s.22. 24 grudnia 1994
  76. Alice in Chains – Chart history – Radio Songs. billboard.com. [dostęp 2015-09-28].
  77. Alice in Chains – Chart history – Alternative Songs (ang.). billbaord.com. [dostęp 2015-09-28].
  78. Alice in Chains – Chart history – Mainstream Rock Songs (ang.). billbaord.com. [dostęp 2015-09-28].
  79. Chad Childers: 10 Best Hard Rock Albums of 1994 (ang.). loudwire.com. [dostęp 2014-08-03].
  80. Jackson Maxwell: Superunknown: 50 Iconic Albums That Defined 1994 (ang.). guitarworld.com. [dostęp 2014-08-03].
  81. 1994: The 40 Best Records From Mainstream Alternative's Greatest Year (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2014-08-03].
  82. Dave Lifton: The 25 Most Influential Grunge Albums Ever (ang.). diffuser.fm. [dostęp 2016-01-28].
  83. Alice In Chains – Jar Of Flies at Discogs (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-02-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Roberts: Guinness Book of British Hit Singles & Albums. HIT Entertainment, 2006. ISBN 1-904994-10-5. (ang.)
  • Greg Prato: Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music. Toronto: ECW Press, 2009. ISBN 978-1550228779. (ang.)
  • Mark Yarm: Everybody Loves Our Town: An Oral History of Grunge. Nowy Jork: Three Rivers Press, 2012. ISBN 978-0307464446. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]