Jar of Flies

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jar of Flies
Minialbum zespołu Alice in Chains
Wydany 25 stycznia 1994
Nagrywany 7–14 września 1993 w London Bridge Studio, Seattle[1]
Gatunek rock akustyczny[2]blues rock[3]folk rock[4]rock alternatywny[5]
Długość 30:49
Wydawnictwo Columbia
Producent Alice in Chains
Album po albumie
Single z albumu Jar of Flies
  1. No Excuses
    Wydany: luty 1994
  2. I Stay Away
    Wydany: maj 1994

Jar of Flies – trzeci minialbum amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, wydany 25 stycznia 1994 nakładem wytwórni Columbia. Sesja nagraniowa trwała tydzień i odbyła się w London Bridge Studio na terenie Seattle. Procesem produkcji zajęli się muzycy. Jar of Flies uchodzi za kontynuację akustycznego i melancholijnego brzmienia, zapoczątkowanego na wydawnictwie Sap z lutego 1992[6]. Promowany był przez single „No Excuses” i „I Stay Away”.

12 lutego zadebiutował na 1. pozycji zestawienia Billboard 200[7], przechodząc do historii jako pierwszy album wydany w formacie EP, który tego dokonał[2][8]. 19 września 1995 uzyskał od Recording Industry Association of America certyfikat 3-krotnej platyny w Stanach Zjednoczonych po przekroczeniu progu 3 milionów sprzedanych egzemplarzy[9]. W Kanadzie Jar of Flies zdobył status 2-krotnej platyny, za sprzedaż 200 tys. kopii[10]. Na terenie Wielkiej Brytanii, po przekroczeniu progu 60 tys. egzemplarzy, uzyskał certyfikat srebrnej płyty[11].

Kontekst[edytuj]

Od czerwca do sierpnia 1993 zespół występował podczas amerykańskiej edycji festiwalu Lollapalooza[12]. W trakcie jego trwania, Cantrell zadzwonił do Toby’ego Wrighta z propozycją współpracy przy nowym materiale[13]. Producent zarezerwował dziesięć dni w London Bridge Studio[13]. Perkusista Sean Kinney w wywiadzie dla magazynu „Guitar World” z 1999 wspomniał proces nagrań: „Po graniu głośnej muzyki przez ostatni rok, chcieliśmy wrócić do domu, a ostatnią rzeczą jaką mieliśmy ochotę zrobić, to podkręcić nasze wzmacniacze od razu. Zrobiliśmy Jar of Flies by zobaczyć, jak to jest nagrywać z Mikiem Inezem. Po prostu poszliśmy do studia bez żadnego gotowego utworu, aby przekonać się jaka chemia jest między nami. To wszystko zaczęło się układać. Brzmienie i dźwięki były naprawdę dobre. Pomyśleliśmy, że wielkim marnotrawstwem byłoby niewydanie tego materiału”[6].

Nagrywanie[edytuj]

Jar of Flies jest pierwszym wydawnictwem zespołu nagranym z basistą Mikiem Inezem[6]

Sesja rozpoczęła się 7 września[13]. Staley: „Gdy się spotkaliśmy i zaczęliśmy pisanie i nagrywanie, nie posiadaliśmy żadnej idei, nie wiedzieliśmy w którą stronę ma to zmierzać. To była część zabawy. Chcieliśmy po prostu udać się do studia na parę dni z naszymi gitarami akustycznymi i zobaczyć co się stanie. Dla nas było to jedynie doświadczenie, gdzie czterech facetów spotyka się razem w studiu i tworzy muzykę”[14]. W ciągu siedmiu dni[15], odbyły się dwie sesje[13]. Pracowano intensywnie od 14 do 18 godzin dziennie[13]. Pełniący rolę asystenta inżyniera dźwięku Jonathan Plum przyznał, że sesja była „wyczerpująca”[13]. Przeważająca część materiału została zarejestrowana na taśmie magnetycznej Digital Audio Tape. Wright: „Większość nagraliśmy na niej, ponieważ konwencjonalne taśmy 2-calowe posiadały tylko około 16 minut”[16]. Producent zaznaczył, że chciał by akustyczne brzmienie zespołu było jak najbardziej „naturalne”. „Jednym z żądań Layne’a było to, aby nie używać Pro Tools. Doskonale wiedział o swoich preferencjach dźwiękowych w studiu – a brzmienie analogowe było lepsze dla zespołu. Nagrane zostało w ciągu tygodnia na konsoli Neve 8068[14]. Wright podkreślił przy tym, że cała sesja była „płodna”, a utwory rejestrowano w większości za pierwszym lub drugim podejściem[13]. Cantrell w jednym z wywiadów przyznał: „Naprawdę zabawnym było robić tę płytę, to było bardzo spontaniczne. Pisaliśmy i nagrywaliśmy te utwory w terminie siedmiu dni, z wyłączeniem «Don’t Follow», który napisałem na poprzedniej, europejskiej części trasy. Przyjechaliśmy do studia i nikt nie miał żadnych pomysłów, co było dziwne, bo zwykle zawsze ja coś przynosiłem lub Layne”[17].

Jednym z głównych zadań było skoncentrowanie się na brzmieniu partii gitar Cantrella. Wright podkreślił, że w trakcie rejestracji ścieżek, w niektórych momentach wykonywano overdubbing poszczególnych partii akustycznych, a następnie poddawano je procesowi miksowania z pozostałymi. „Gdy członkowie zespołu nagrywali «na żywo», używałem różnych przetworników które miał w swoich gitarach w tym czasie, starając się trzymać dźwięk tak blisko brzmienia akustycznego jak to tylko możliwe. Dzięki temu odnosiło się wrażenie jakby była to gitara akustyczna a nie elektryczno-akustyczna[14]. Cantrell podczas sesji korzystał z modeli Ovation[14].

Aby w pełni oddać akustyczny klimat, w trakcie nagrywania partii perkusji, Sean Kinney w niektórych momentach korzystał ze szczotek perkusyjnych, uzyskując dzięki temu efekt delikatniejszego uderzenia[14]. Do rejestracji Wright użył mikrofony AKG 414s, które zamontowane były nad zestawem, D-12 umieszczono na podłodze i stojakach oraz wraz z 421s na bębnie wielkim[14]. Na górnej części bębna małego zamontowano 451s i 57s, natomiast na dolnej 441s[14]. Charakterystyczne synkopowane otwarcie partii perkusji w „No Excuses” uzyskano w wyniku improwizacji. Kinney odgrywał technikę, polegającą na uderzaniu w obręcz werbla[1]. Wright który nie był zwolennikiem stosowania tej techniki przyznał: „Ostatecznie zdecydowaliśmy się zlikwidować niektóre bongosy i mniejsze bębny usytuowane nad wysokim kapeluszem (Hi-hat), dzięki czemu włączyliśmy je do tego rytmu[1].

Wszystkie teksty Layne Staley pisał w trakcie trwania sesji w studio, po czym nagrywał partie prowadzące i harmonijne[14]. Wright stwierdził, że proces rejestracji śpiewu odbywał się sprawnie. Ścieżki nagrywano za pierwszym lub drugim podejściem[14]. Staley partie wokalu rejestrował przy użyciu modelu mikrofonu Neumann M-49[14]. Cantrell nagrał wokal prowadzący w utworze „Don’t Follow”[1]. Wright określił styl śpiewu gitarzysty jako „wspaniały”, podkreślając przy tym doskonałą harmonię ze Staleyem[14]. Sesja zakończyła się 14 września[1]. Od 17 do 22 września Wright pracował nad procesem miksowania materiału w Scream Studio w Kalifornii[13].

Kompozycje[edytuj]

Muzyka[edytuj]

Marionetki użyte w teledysku do utworu „I Stay Away”, mieszczą się w muzeum Rock and Roll Hall of Fame

Jar of Flies ze względu na dominację instrumentów akustycznych, częstokrotnie uważany jest za kontynuację brzmienia zapoczątkowanego na minialbumie Sap z 1992[2][6]. Płyta dobrze pokazuje szeroki zakres możliwości zespołu, oferując szereg utworów o akustycznej teksturze[2], zawierającej w sobie elementy AOR[3], blues rocka[3], folk rocka[4], rocka alternatywnego[5] i rocka klasycznego[18]. Cantrell w większości utworów zastosował standardowy dla zespołu, niski sposób strojenia E obniżonego o pół tonu w dół, według schematu Eb-Ab-Db-Gb-Eb (np. „No Excuses”)[19], choć w niektórych przypadkach („I Stay Away”) nastrojony jest do alternatywnego i bardziej otwartego D (Db-Ab-Db-Gb-Bb-Eb)[20]. W utworze „Rotten Apple” muzyk skorzystał z akordu Em7[20].

Steve Huey z serwisu AllMusic, w swojej ocenie podkreślił, że „nastrój jest wciąż beznadziejnie ponury, ale wzruszający; intrygujący ton rodzi poczucie akceptacji, która rzeczywiście jest kojąca. Rozwiązania Jerry’ego Cantrella stają się coraz bardziej szczegółowe i ułożone; podczas gdy jest kilka hałaśliwych momentów, większość Jar of Flies skąpana jest w czystej, migoczącej atmosferze, której źródło jest trudne do zdefiniowana”[5]. Ric Albano z brytyjskiego „Classic Rock”, przyznał, że Jar of Flies jest „odkrywaniem nowych przygód muzyki rockowej”[21]. Paul Evans na łamach „Rolling Stone” podkreślił, że partie wokalu Staleya w „Rotten Apple” i „Swing on This”, które autor przyrównuje do działalności zespołów Styx i Kansas, w połączeniu z pracą gitar Cantrella, przywołują na myśl twórczość Black Sabbath, wywołując przy tym patos i gniew[22]. Christian Hoard i Nathan Brackett, autorzy wydanej w 2004 książki Rolling Stone Album Guide, napisali: „Jar of Flies może być zaprojektowany jako przerwa między wielkimi albumami, jednak ten minialbum z siedmioma utworami brzmi jak odpowiedź Alice na Led Zeppelin III – inspirowane tempem. Głos Staleya płynie z gitarami akustycznymi, harmonijką ustną i smyczkami, a melodie należą do najbardziej trwałych”[23]. Grzegorz Kszczotek z miesięcznika „Tylko Rock”, materiał podsumował: „Ta krótka płyta jest chyba jakąś reakcją na inność anglosaskiej kultury muzycznej, ale też nie brak tu folk rockowych wątków, nierozerwalnie kojarzących się z hippisowskim zachodnim wybrzeżem USA. Podobieństwo harmonii wokalnych do Crosby, Stills and Nash nie jest chyba czystym przypadkiem…”[4].

Tom Sinclair z amerykańskiego tygodnika „Entertainment Weekly”, brzmienie „No Excuses” porównał do klasycznego rocka lat 70., natomiast „Swing on This” opisał jako „postmodernistyczne boogie-woogie[18]. Autor zaznaczył, że „I Stay Away” z uwagi na podwojone harmonie, przypomina połączenie The Beatles z duetem Simon & Garfunkel[18]. Diana Darzin na łamach „Kerrang!” napisała: „«Nutshell» cechuje się nieposkromionym, rytmicznym i marzycielskim klimatem, o odcieniach Pink Floyd, wstawiającym się w osiągnięcie apogeum smugi dźwięku”[24]. Instrumentalny „Whale & Wasp” Cantrell skomentował: „Był to kolejny numer, który miałem odłożony na później. W rzeczywistości jest to jeden z moich najwcześniejszych utworów muzycznych – miałem prawdopodobnie 18 lub 19 lat gdy go napisałem. Więc gdy zaczęliśmy nagrywać Jar of Flies, musiałem go sobie przypomnieć. Nazwałem go «Whale & Wasp» ponieważ brzmiał on dla mnie jak rozmowa pomiędzy wielorybem a osą”[17]. Grzegorz Kszczotek z „Tylko Rock”, „Don’ Follow” przyrównał do dokonań Bruce’a Springsteena, natomiast zamykający „Swing on This” opisał jako „skoczne, pobrzmiewające jazzem granie i zadziorny śpiew w konwencji boogie. Nawet solo gitary trzyma się czystego brzmienia staromodnego bluesa[4]

Teksty[edytuj]

Lirycznie minialbum jest mroczny i ponury[5]. Steve Huey z AllMusic napisał, że „Jar of Flies jest o życiu z konsekwencjami, pełnymi głęboko odczuwanych refleksji na temat samotności, nałożonej na siebie izolacji i utraty ludzkich powiązań”[5]. Krytyk muzyczny Jon Pareles z „The New York Times” przyznał, że „Alice in Chains opowiadają o samotności na Jar of Flies, zestawie utworów o chropowatym indywidualizmie, który zmienił się w wygnanie”[25]. Dziennikarz Kyle Anderson podkreślił, że otwierający wers w „I Stay Away” – „Yeah, I want to travel south this year”, wskazuje na „chęć samodoskonalenia”[2]. Warstwa liryczna „No Excuses” będąca autorstwa Cantrella[26], skupia się na tematyce relacji interpersonalnych. Matt Melis z magazynu on-line Consequence of Sound zaznaczył, że wers „You’re my friend, I will defend and if we change, well, I love you anyway”, śpiewany wspólnie przez Cantrella i Staleya, czyni go „pięknym sentymentem o przyjaźni[27].

Oprawa graficzna[edytuj]

Autorem oprawy graficznej jest Rocky Schenck[1]. Główna okładka minialbumu została wykonana 8 września 1993 w jadalni artysty[1]. „Zespół wymyślił nazwę i chciał aby okładka przedstawiała młodego chłopca, wpatrującego się w słoik pełen much. Pamiętam, że poprosili mnie o wykorzystanie «szalonych kolorów» podczas filmowania, więc użyłem wielu różnych kolorowych żeli w świetle aby móc osiągnąć ostateczny wygląd”[1]. Asystent Schencka odbył kilka podróży do pobliskiej stajni, gdzie za pomocą siatki na motyle złapał kilkaset sztuk much[1]. Tytuł Jar of Flies wziął się z doświadczenia szkolnego wykonywanego na lekcji nauk przyrodniczych przez Cantrella. Będąc w trzeciej klasie, muzyk wykonał doświadczenie polegające na trzymaniu w domu dwóch słoików pełnych much. W jednym znajdowały się muchy dokarmiane, w drugim głodzone. W słoiku gdzie muchy były dożywiane z powodu szybkiego rozmnażania ginęły na skutek przeludnienia. W słoiku gdzie muchy były niedożywiane, niektóre z nich przeżyły nawet rok[28]. Staley: „Wydaje mi się, że gdzieś w tym jest jakiś morał. Ewidentnie eksperyment zrobił na Jerrym wielkie wrażenie”[28].

Designem zajęła się Mary Maurer, która w roku 1995 otrzymała nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Recording Package[29].

Wydanie[edytuj]

Jar of Flies opublikowany został 25 stycznia 1994 nakładem wytwórni Columbia[2]. 12 lutego zadebiutował na 1. pozycji amerykańskiego zestawienia Billboard 200[7], przechodząc do historii, jako pierwszy album wydany w formacie EP, który tego dokonał[a][8]. Minialbum uplasował się także na czołowych miejscach w Australii (2. lokata)[30], 3. w Finlandii[31], 1. w Nowej Zelandii[32], 7. w Norwegii[33] oraz 4. w Wielkiej Brytanii[34]. Promowany był dwoma singlami – „No Excuses” i „I Stay Away”[14], do których zrealizowane zostały teledyski[14]. Pierwszy z utworów, 26 marca uplasował się na 1. lokacie Album Rock Tracks[35][36], stając się pierwszym singlem w dorobku grupy, który odnotował najwyższą lokatę notowania przygotowywanego przez tygodnik „Billboard[35]. W styczniu 1995 „Whale & Wasp” został wydany w formacie singla promocyjnego[14]. Jerry Cantrell przyznał na łamach „Guitar World”: „Nie mogliśmy uwierzyć, że poszło tak dobrze. Sukces Jar of Flies pokazał, że możemy robić co nam się podoba i, że innym osobom także będzie się to podobać”[6].

W roku 1995 wyprodukowano limitowaną edycję CD-Plus[14]. Dodatkami na płycie były teksty, dyskografia oraz teledyski do „No Excuses” i „I Stay Away”. Obraz na płycie był fioletowy a zdjęcia pomarańczowe wykonane w negatywie[14]. Oprócz limitowanej edycji, Jar of Flies ukazał się w liczbie 2,5 tys.[3] na podwójnym winylu wraz z minialbumem Sap[37][38]. (Na pierwszej i drugiej stronie był Jar of Flies, na trzeciej Sap a na czwartej znajdowało się logo Alice in Chains)[37]. Jar of Flies i Sap zostały wydane również na podwójnym CD[39].

Odbiór[edytuj]

Krytyka[edytuj]

Recenzje
Wydawca Ocena
AllMusic 4/5 gwiazdek[5]
Encyclopedia of Popular Music 4/5 gwiazdek[40]
Entertainment Weekly B-[18]
Kerrang! 4/5 gwiazdek[24]
Los Angeles Times 2/4 gwiazdek[41]
Melody Maker korzystne[42]
The New York Times korzystne[25]
Q 4/5 gwiazdek[43]
Rolling Stone 4/5 gwiazdek[22]
Rolling Stone Album Guide 3.5/5 gwiazdek[23]
Spin korzystne[44]
Spin Alternative Record Guide 8/10 gwiazdek[45]
Tylko Rock 4/5 gwiazdek[4]

Steve Huey z serwisu AllMusic, recenzując minialbum opisał go jako „mroczny i wspaniały”[5]. Autor podkreślił, że „Jar of Flies jest niską tonacją, boleśnie piękną i udręczoną smutkiem. W pewnym sensie jest to logiczny sequel Dirt – pomimo okleiny spokoju, głosy utworów wciąż winią tylko siebie samego”[5]. Huey zwrócił uwagę na fakt, że „nastrój panujący na płycie, jest depresyjny i mroczny, lecz ze względu na wzruszającą warstwę brzmieniową, wytwarza pewne poczucie akceptacji”[5]. Autor wyraził pochlebną opinię na temat gry Cantrella, podkreślając techniczny aspekt pracy gitar, których brzmienie porównał do tego panującego na Dirt[5]. Tom Sinclair z amerykańskiego tygodnika „Entertainment Weekly” napisał: „Jeżeli przełomowy album Alice in Chains Dirt uchwycił rozpacz mężczyzn tarzających się w duchowym szambie, to Jar of Flies brzmi jak opis tych samych facetów ze zwisającymi nogami w mętnej wodzie”[18]. Katherine Turman z dziennika „Los Angeles Times”, w swojej ocenie przyznała: „Jar of Flies brakuje trzeźwej intensywności i niezapomnianych utworów”[41]. Autorka w dalszej części dodała: „Ogólny klimat kolekcji siedmiu utworów jest mocny, ciepły i eteryczny, ale poza kilkoma wyjątkami, utwory są zbyt liniowe i statyczne, by być przekonującymi”[41]. Brytyjski tygodnik „Melody Maker” napisał: „To jest metal transponowany do czasu snu. Prawdziwy rarytas”[42]. Mark Cooper na łamach magazynu „Q”, podsumował materiał w następujący sposób: „Nie ma niczego wyzwalającego na Jar of Flies; melodie to seria zabiegów, które nie są zainteresowane ucieczką czy transcendencją, a jedyną radością jest zdolność Alice do stawienia czoła własnym demonom. Delikatnie tkane instrumentalne partie we «Whale & Wasp» i sekcja smyczkowa w «I Stay Away», to krótkie chwile wytchnienia pośród duchowego pustkowia takich kompozycji jak «Rotten Apple», ale w większości przypadków, ta muzyka jest przeciągana ze studni depresji”[43]. Paul Evans z „Rolling Stone” zauważa, że niektóre kompozycje tematyką przypominają te z albumu Dirt, jednak poprzez akustyczne brzmienie, nabierają zupełnie innego znaczenia[22]. Według Roba Sheffielda z dwumiesięcznika „Spin”, „Jar of Flies oddaje mnóstwo złych nastrojów”[44]. Autor podkreśla przy tym, że „jest to najcieplejszy i najbardziej odprężający album w dorobku zespołu”[44]. Jon Pareles z dziennika „The New York Times”, zwraca uwagę na fakt, że mimo zastosowaniu wielu efektów gitarowych, brzmienie wcale nie prowadzi do wielkiego crescendo, lecz dryfuje ku ponurej rezygnacji[25]. Recenzent zaznacza w swojej ocenie, że schemat budowy utworów oraz sama muzyka, mocno nawiązują do kompozytorów lat 70., takich jak James Taylor („I Stay Away”) czy Neil Young („Nutshell”)[25].

Nagrody i nominacje[edytuj]

7 grudnia 1994 podczas 6. ceremonii wręczenia nagród Billboard Music Award, „No Excuses” został wyróżniony nominacją w kategorii Top Rock Song[46]. 1 marca 1995 w trakcie 37. gali rozdania nagród Grammy, kompozycja „I Stay Away” została nominowana w kategorii Best Hard Rock Performance[47]. Odpowiedzialna za design minialbumu Mary Maurer, uzyskała nominację w kategorii Best Recording Package[29].

Sprzedaż[edytuj]

W pierwszym tygodniu od momentu premiery, Jar of Flies uzyskał sprzedaż na poziomie 141 tys. kopii w Stanach Zjednoczonych[48]. 15 marca minialbum osiągnął nakład na poziomie dwóch milionów egzemplarzy, uzyskując status 2-krotnej platyny w Stanach[9]. 30 maja otrzymał od organizacji Music Canada status platyny, po przekroczeniu progu 100 tys. sprzedanych kopii w Kanadzie[10]. 31 sierpnia Jar of Flies osiągnął nakład sprzedaży na poziomie 200 tys., otrzymując certyfikat 2-krotnej platyny w Kanadzie[10]. 1 stycznia 1995 minialbum na terenie Wielkiej Brytanii odnotował ilość sprzedanych kopii w liczbie 60 tys., uzyskując certyfikat srebrnej płyty[11]. Według danych opublikowanych przez system Nielsen SoundScan w 1995, płyta na terenie Stanów Zjednoczonych sprzedała się w ilości 2 milionów 60 tys. kopii[49]. 19 września Jar of Flies przekroczył próg trzech milionów kopii w Stanach, zdobywając certyfikat 3-krotnej platyny[9].

Wyróżnienia[edytuj]

Publikacja Kraj Wyróżnienie Rok Pozycja
Raw Wielka Brytania „Album roku”[50] 1995 3
„Start!” Szwecja „25 najlepszych albumów lat 90.”[50] 1996 15
„Guitar World” Stany Zjednoczone „10 najlepszych albumów 1994 roku”[51] 2011 4
Loudwire „10 najlepszych hardrockowych albumów 1994 roku”[52] 2014 5
„Guitar World” „50 albumów będących ikonami listy 1994 roku”[53] 1
„Rolling Stone” „40 najlepszych albumów alternatywnych 1994 roku”[54] 12
Diffuser „25 najbardziej wpływowych grunge’owych albumów w historii”[55] 2015 10

Promocja[edytuj]

 Osobny artykuł: Down in Your Hole Tour.

Zespół nowy materiał promował podczas tournée Down in Your Hole Tour[38]. Kompozycje „Rotten Apple” i „Nutshell” swoje premiery miały podczas koncertów we wrześniu 1993 w Stanach Zjednoczonych[38]. Prezentowane były na żywo także podczas występów na kontynencie europejskim, azjatyckim i australijskim w październiku i listopadzie 1993[38]. Utwór „No Excuses” zadebiutował podczas koncertu w Hollywood Palladium 7 stycznia 1994, który był częścią benefisu Johna Norwooda Fishera z formacji Fishbone[56]. Wszedł także w skład setlisty podczas występu z serii MTV Unplugged, który odbył się 10 kwietnia 1996 w Majestic Theatre w Nowym Jorku, i został zamieszczony na wydawnictwie Unplugged[57]. Kompozycja „I Stay Away” została wykonana na żywo raz. Miało to miejsce 2 listopada 2007 w trakcie charytatywnego koncertu na rzecz dziecięcego szpitala Seattle Children’s, który odbył się w Benaroya Hall, przy akompaniamencie ponad 200-osobowej orkiestry symfonicznej Northwest Symphony Orchestra[58]. „Don’t Follow” zadebiutował w 2006 w ramach Finish What we Started Tour[59].

Lista utworów[edytuj]

# Tytuł utworu Autorzy Czas
1. „Rotten Apple” Layne Staley • Jerry Cantrell • Mike Inez 6:58
2. Nutshell Staley • Cantrell • Inez • Sean Kinney 4:19
3. I Stay Away Staley • Cantrell • Inez 4:14
4. No Excuses Cantrell 4:15
5. „Whale & Wasp” (instrumentalny) Cantrell 2:37
6. Don’t Follow Cantrell 4:22
7. „Swing on This” Staley • Cantrell • Inez • Kinney 4:04
30:49

Twórcy[edytuj]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[26]:

Alice in Chains

Muzycy sesyjni

  • April Acevez – altówka (utwór 3)
  • Darrel Peters – dodatkowy wokal wspierający
  • David Atkinson – harmonijka ustna (utwór 6)
  • Justine Foy – wiolonczela (utwór 3)
  • Matthew Weiss – altówka (utwór 3)
  • Randy Biro – dodatkowy wokal wspierający (utwór 6)
  • Rebecca Clemons-Smith – wiolonczela (utwór 3)

Produkcja

  • Aranżacja: Jerry Cantrell, Mike Inez, Sean Kinney
  • Teksty utworów: Layne Staley, Jerry Cantrell

Pozycje na listach i certyfikaty[edytuj]

Album[edytuj]

Lista (1994) Pozycja
Alben Top 100 (Szwajcaria)[61] 31
Billboard 200 (Stany Zjednoczone)[7] 1
Billboard European Hot 100 (Europa)[62] 11
Dutch Alben Top 100 (Holandia)[63] 17
Nielsen Music Control & IFPI (Dania)[64] 5
NZ Top 40 Albums Chart (Nowa Zelandia)[32] 1
Official Albums Chart Top 75 (Wielka Brytania)[34] 4
Offizielle Top 100 (Niemcy)[65] 25
RPM 100 (Kanada)[66] 5
Suomen virallinen lista (Finlandia)[31] 3
Top 50 Albums (Australia)[30] 2
Topp 40 Album (Norwegia)[33] 7
Topplistan (Szwecja)[67] 6
Ö3 Austria Top 40 (Austria)[68] 22

Notowania końcoworoczne[edytuj]

Rok Lista Pozycja
1994 Billboard 200[69] 52

Single[edytuj]

Rok Singel Najwyższa pozycja
Hot 100
[70]
USA Album Rock Tracks
[35]
USA Modern Rock Tracks
[71]
CAN
[72]
POL
[73]
1994 No Excuses 48[b] 1 3 17 28
I Stay Away 10
„–” oznacza, że singel nie dostał się na listę.

Notowane utwory[edytuj]

Rok Tytuł Najwyższa
pozycja
USA Album Rock Tracks
[35]
1994 Don’t Follow
25

Certyfikaty[edytuj]

Państwo Certyfikacja Sprzedaż
Kanada (MC)[10]
2× platynowa płyta
200 000+[c]
Stany Zjednoczone (RIAA)[9]
3× platynowa płyta
3 000 000+[d]
Wielka Brytania (BPI)[11]
srebrna płyta
60 000+[e]


Poprzedzony przez
Kickin’ it UpJohn Michael Montgomery
Billboard 200
Jar of Flies

12 lutego 1994–18 lutego 1994
Poprzedzający
Music BoxMariah Carey

Uwagi

  1. Wyczyn ten powtórzyła EP-ka Collision Course Linkin Park i rapera Jay-Z, wydana 10 lat później.
  2. Singel uplasował się jedynie na liście Billboard Hot 100 Airplay.
  3. Sprzedaż ustalona na podstawie certyfikatu przyznanego 31 sierpnia 1994.
  4. Sprzedaż ustalona na podstawie certyfikatu przyznanego 19 września 1995.
  5. Sprzedaż ustalona na podstawie certyfikatu przyznanego 1 stycznia 1995.

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i de Sola 2015 ↓, s. 220.
  2. a b c d e f Kyle Anderson: Accidental Revolution: The Story of Grunge. St. Martin’s Griffin, 2007, s. 96, 219. ISBN 978-0312358198. (ang.)
  3. a b c d Gillian G. Gaar. A Band Called Alice. „Goldmine”, s. 54–56, 58, 5 sierpnia 1994. F+W. ISSN 1055-2685. 
  4. a b c d e Grzegorz Kszczotek. Jar of Flies. „Tylko Rock”, s. 56, maj 1994. Res Publica Press International Sp. z o.o. ISSN 1230-2317. 
  5. a b c d e f g h i j Steve Huey: Jar of Flies – Alice in Chains (ang.). AllMusic. [dostęp 2011-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-21)].
  6. a b c d e Chris Gill. Alice in Chains – Dirt. „Guitar World”, s. 53–60, wrzesień 1999. Harris Publications. ISSN 1045-6295. 
  7. a b c Alice in Chains – Chart History – Billboard 200 (ang.). Billboard. [dostęp 2011-07-21].
  8. a b de Sola 2015 ↓, s. 221.
  9. a b c d Gold & Platinum – RIAA (ang.). Recording Industry Association of America. [dostęp 2011-07-21].
  10. a b c d Gold/Platinum – Music Canada. Music Canada. [dostęp 2011-07-21].
  11. a b c Certified Awards. British Phonographic Industry. [dostęp 2011-07-21].
  12. Yarm 2012 ↓, s. 423.
  13. a b c d e f g h de Sola 2015 ↓, s. 218–219.
  14. a b c d e f g h i j k l m n o p Brown 2010 ↓.
  15. Prato 2009 ↓, s. 405.
  16. Yarm 2012 ↓, s. 484.
  17. a b Brett Buchanan: Looking Back At Alice In Chains’ Jar of Flies 20 Years Later (ang.). [dostęp 2016-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-16)].
  18. a b c d e Tom Sinclair. Jar of Flies. „Entertainment Weekly”, s. 56, 121, 28 stycznia 1994. Time Inc. ISSN 1049-0434. 
  19. Jason Shadrick. No Excuses. „Guitar Edge”, s. 66–70, marzec 2010. 
  20. a b Jeff Gilbert. Jar of Flying. „Guitar World”, s. 70–73, styczeń 1996. Harris Publications. ISSN 1045-6295. 
  21. Ric Albano. Jar of Flies. „Classic Rock”, 2014. TeamRock. ISSN 1464-7834. 
  22. a b c Paul Evans. Jar of Flies. „Rolling Stone”, 24 marca 1994. Wenner Publishing. ISSN 0035-791X. 
  23. a b Christian Hoard, Nathan Brackett: New Rolling Stone Album Guide. Fireside, 2004, s. 13. ISBN 0-7432-0169-8.
  24. a b Diana Darzin. Unchained!. „Kerrang!”, s. 44–45, styczeń 1994. Wydawnictwo Bauer. ISSN 0262-6624. 
  25. a b c d Jon Pareles. Lightening Up On the Gloom In Grunge. „The New York Times”, 6 marca 1994. ISSN 0362-4331. 
  26. a b Poligrafia dołączona do minialbumu Jar of Flies; wyd. Columbia, nr kat. CK 57628.
  27. Matt Melis: Dusting ‘Em Off: Alice in Chains – Jar of Flies (ang.). Consequence of Sound. [dostęp 2017-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-16)].
  28. a b Bob Andrews. A Step Beyond Layne’s World. „Hit Parader”, czerwiec 1994. Magna Publishing Group. ISSN 0162-0266. 
  29. a b Chad Childers: 22 Years Ago: Alice in Chains Release ‘Jar of Flies’ EP (ang.). Loudwire. [dostęp 2016-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-04)].
  30. a b Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2014-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-04)].
  31. a b Timo Pennanen: Sisältää hitin - levyt ja esittäjät Suomen musiikkilistoilla vuodesta 1972 (in Finnish) (1st ed.). Helsinki: Tammi, 2006. ISBN 978-951-1-21053-5.
  32. a b Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). charts.org.nz. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  33. a b Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). norwegiancharts.com. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  34. a b David Roberts: Guinness Book of British Hit Singles & Albums, 19th edition. HIT Entertainment, 2006. ISBN 1-904994-10-5.
  35. a b c d Alice in Chains – Chart history – Mainstream Rock Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-09-28].
  36. Justin Henderson: Grunge Seattle. Roaring Forties Press, 2010, s. 95. ISBN 9780982341087.
  37. a b Poligrafia dołączona do winyla Jar of Flies/Sap; wyd. Columbia, nr kat. 475713 1.
  38. a b c d Jodi Summers. Jarring the World. „Hit Parader”, s. 51, maj 1994. Magna Publishing Group. ISSN 0162-0266. 
  39. Poligrafia dołączona do podwójnego CD Jar of Flies/Sap; wyd. Columbia, nr kat. 475713 2.
  40. a b c Katherine Truman. Jar of Flies. „Los Angeles Times”, 23 stycznia 1994. Tribune Company. ISSN 0742-4817. 
  41. a b Jar of Flies. „Melody Maker”, s. 33, 22 stycznia 1994. IPC Media. ISSN 0025-9012. 
  42. a b Mark Cooper. Suffocating. „Q”, s. 93, luty 1994. Wydawnictwo Bauer. ISSN 0955-4955. 
  43. a b c Rob Sheffield. Jar of Flies. „Spin”, s. 68, luty 1994. ISSN 0886-3032. 
  44. Craig Marks, Eric Weisbard: Spin Alternative Record Guide. Vintage, 1995. ISBN 978-0679755746.
  45. Billboard Music Award – 1994 Winners & Nominees (ang.). [dostęp 2017-03-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-03)].
  46. Rock On The Net: 37th Annual Grammy Awards – 1995 (ang.). [dostęp 2016-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-26)].
  47. Troy J. Augusto. Alice in Chains’ ‘Flies’ to top SoundScan chart. „Variety”, s. 45, 2 lutego 1994. ISSN 0042-2738. 
  48. David Basham: Got Charts? Tracing Crow’s Flight, Alice In Chains’ Legacy (ang.). MTV. [dostęp 2015-09-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-24)].
  49. a b Jar of Flies (ang.). [dostęp 2011-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-02)].
  50. Tony Grassi. Top 10 Guitar Albums of 1994. „Guitar World”, 8 listopada 2011. Harris Publications. ISSN 1045-6295. 
  51. Chad Childers: 10 Best Hard Rock Albums of 1994 (ang.). Loudwire. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-21)].
  52. Jackson Maxwell: 50 Iconic Albums That Defined 1994 (ang.). Guitar World. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-17)].
  53. Kory Grow: 1994: The 40 Best Records From Mainstream Alternative’s Greatest Year (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  54. Dave Lifton: The 25 Most Influential Grunge Albums Ever (ang.). [dostęp 2016-01-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-28)].
  55. Jeff Kitts. The Soft Parade. „Guitar School”, s. 27–30, sierpień 1996. ISSN 1058-0220. 
  56. de Sola 2015 ↓, s. 253.
  57. ALICE IN CHAINS To Perform At Tonight’s Symphony Legacy In Seattle (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-01)].
  58. Don’t Follow by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2017-07-14].
  59. Gerri Miller. The Buzz on Jar of Flies. „Metal Edge”, s. 20–23, maj 1994. Zenbu Media. ISSN 1068-2872. 
  60. Alice In Chains – Jar Of Flies (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  61. Hits of the World Continued. „Billboard”, s. 47, 19 lutego 1994. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510. 
  62. Alice In Chains – Jar Of Flies (niderl.). dutchcharts.nl. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  63. Hits of the World Continued. „Billboard”, s. 45, 2 kwietnia 1994. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510. 
  64. Offizielle Deutsche Charts (niem.). offiziellecharts.de. [dostęp 2017-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-13)].
  65. Top Albums/CDs – Volume 59, No. 4. „RPM”, 14 lutego 1994. ISSN 0315-5994. 
  66. Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  67. Alice In Chains – Jar Of Flies (niem.). austriancharts.at. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  68. The Year in Music. „Billboard”, s. 22, 24 grudnia 1994. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510. 
  69. Alice in Chains – Chart history – Radio Songs. Billboard. [dostęp 2015-09-28].
  70. Alice in Chains – Chart history – Alternative Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-09-28].
  71. Top Singles – Volume 59, No. 14. „RPM”, 25 kwietnia 1994. ISSN 0315-5994. 
  72. Alice in Chains – „No Excuses” (pol.). Lista przebojów Programu Trzeciego. [dostęp 2017-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]