To jest dobry artykuł

Jar of Flies

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jar of Flies
Minialbum zespołu Alice in Chains
Wydany 25 stycznia 1994
Nagrywany 7–14 września 1993 w London Bridge Studio, Seattle[1]
Gatunek rock akustyczny[2]blues rock[3]folk rock[4]rock alternatywny[5]
Długość 30:49
Wydawnictwo Columbia
Producent Alice in Chains
Album po albumie
Single z albumu Jar of Flies
  1. No Excuses
    Wydany: luty 1994
  2. I Stay Away
    Wydany: 14 maja 1994

Jar of Flies – trzeci minialbum amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, wydany 25 stycznia 1994 nakładem wytwórni Columbia. Tygodniowa sesja nagraniowa odbyła się w London Bridge Studio w Seattle. Produkcją epki zajęli się muzycy. Jar of Flies uchodzi za kontynuację akustycznego i melancholijnego brzmienia, zapoczątkowanego na wydawnictwie Sap z 1992. Promowany był przez single „No Excuses” i „I Stay Away”, z czego drugi z utworów uzyskał nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance.

12 lutego 1994 minialbum zadebiutował na 1. pozycji w zestawieniu Billboard 200, przechodząc do historii jako pierwszy album wydany w formacie EP, który tego dokonał. 19 września 1995, po przekroczeniu progu 1,5 miliona sprzedanych egzemplarzy, otrzymał certyfikat 3-krotnej platyny w Stanach Zjednoczonych. W Kanadzie Jar of Flies pokrył się 2-krotną platyną, za sprzedaż 200 tys. kopii. W Wielkiej Brytanii, po przekroczeniu progu 60 tys. egzemplarzy, otrzymał certyfikat srebrnej płyty.

Kontekst[edytuj | edytuj kod]

Od czerwca do sierpnia 1993 zespół występował w ramach amerykańskiej edycji festiwalu Lollapalooza[6]. W trakcie jego trwania, Jerry Cantrell zadzwonił do Toby’ego Wrighta z propozycją współpracy przy nowym materiale[1]. Producent zareagował pozytywnie, po czym zarezerwował dziesięć dni w London Bridge Studio[1]. Pomimo zapewnień ze strony muzyka, zespół nie miał przygotowanych żadnych premierowych utworów przed rozpoczęciem sesji[1].

Sean Kinney w wywiadzie dla „Guitar World” z 1999 wspomniał: „Po graniu głośnej muzyki przez ostatni rok, chcieliśmy wrócić do domu, a ostatnią rzeczą jaką mieliśmy ochotę zrobić, to podkręcić nasze wzmacniacze od razu. Zrobiliśmy Jar of Flies by zobaczyć, jak to jest nagrywać z Mikiem Inezem. Po prostu poszliśmy do studia bez żadnego gotowego utworu, aby przekonać się jaka chemia jest między nami. To wszystko zaczęło się układać. Brzmienie i dźwięki były naprawdę dobre. Pomyśleliśmy, że wielkim marnotrawstwem byłoby niewydanie tego materiału”[7].

Nagrywanie[edytuj | edytuj kod]

„Naprawdę zabawnym było robić tę płytę, to było bardzo spontaniczne. Pisaliśmy i nagrywaliśmy te utwory w terminie siedmiu dni, z wyłączeniem «Don’t Follow», który napisałem na poprzedniej, europejskiej części trasy. Przyjechaliśmy do studia i nikt nie miał żadnych pomysłów, co było dziwne, bo zwykle zawsze ja coś przynosiłem lub Layne.”
Jerry Cantrell[8]
Jar of Flies jest pierwszym wydawnictwem nagranym z Inezem

Sesja rozpoczęła się 7 września 1993[1]. Staley: „Gdy spotkaliśmy się i zaczęliśmy pisanie i nagrywanie, nie posiadaliśmy żadnej idei, nie wiedzieliśmy w którą stronę ma to zmierzać. To była część zabawy. Chcieliśmy po prostu udać się do studia na parę dni z naszymi gitarami akustycznymi i zobaczyć co się stanie. Dla nas było to jedynie doświadczenie, gdzie czterech facetów spotyka się razem w studiu i tworzy muzykę”[9]. W ciągu siedmiu dni[10], odbyły się dwie sesje. Pracowano intensywnie od 14 do 18 godzin dziennie[1]. Pełniący rolę asystenta inżyniera dźwięku Jonathan Plum przyznał, że sesja była „wyczerpująca”[1].

Przeważająca część materiału została zarejestrowana na taśmie magnetycznej Digital Audio Tape. Wright: „Większość nagraliśmy na niej, ponieważ konwencjonalne taśmy 2-calowe posiadały tylko około 16 minut”[11]. Producent zaznaczył, że chciał by akustyczne brzmienie zespołu było „jak najbardziej naturalne”. „Jednym z żądań Layne’a było to, aby nie używać Pro Tools. Doskonale wiedział o swoich preferencjach dźwiękowych w studiu – a brzmienie analogowe było lepsze dla zespołu. Nagrane zostało w ciągu tygodnia na konsoli Neve 8068[11]. Wright podkreślił przy tym, że cała sesja była „płodna”, a utwory rejestrowano w większości za pierwszym lub drugim podejściem[12].

Jednym z kluczowych zadań było skoncentrowanie się na brzmieniu partii gitar Cantrella. Wright wspominał, że w trakcie rejestracji ścieżek, w niektórych momentach wykonywano overdubbing poszczególnych partii akustycznych, a następnie poddawano je procesowi miksowania z pozostałymi. „Gdy członkowie zespołu nagrywali «na żywo», używałem różnych przetworników, które [Cantrell] miał w swoich gitarach w tym czasie, starając się trzymać dźwięk tak blisko brzmienia akustycznego jak to tylko możliwe. Dzięki temu odnosiło się wrażenie jakby była to gitara akustyczna a nie elektroakustyczna[11]. Cantrell podczas sesji korzystał z modeli Ovation[11].

Aby w pełni oddać akustyczny klimat, w trakcie nagrywania partii perkusji, Kinney w niektórych momentach korzystał ze szczotek perkusyjnych, uzyskując efekt delikatniejszego uderzenia[11]. Do rejestracji użyto mikrofonów AKG 414s, które zamontowano nad zestawem, D-12 umieszczono na podłodze i stojakach oraz wraz z 421s na bębnie wielkim. Na górnej części bębna małego zamontowano 451s i 57s, natomiast na dolnej 441s[11]. Charakterystyczne synkopowane otwarcie partii perkusji w „No Excuses” uzyskano w wyniku improwizacji. Kinney odgrywał technikę polegającą na uderzaniu w obręcz werbla. Wright, który nie był zwolennikiem jej stosowania, przyznał: „Ostatecznie zdecydowaliśmy się zlikwidować niektóre bongosy i mniejsze bębny usytuowane nad wysokim kapeluszem (hi-hat), dzięki czemu włączyliśmy je do tego rytmu[12].

Wszystkie teksty Layne Staley pisał w trakcie trwania sesji w studiu, po czym nagrywał partie prowadzące i harmonijne[11]. Zdaniem Wrighta proces rejestracji śpiewu odbywał się sprawnie. Ścieżki nagrywano za pierwszym lub drugim podejściem[11]. Staley partie wokalu rejestrował przy użyciu mikrofonu Neumann M-49[11]. Cantrell nagrał wokal prowadzący w utworze „Don’t Follow”[13]. Wright określił styl śpiewu gitarzysty jako „wspaniały”, wyróżniając przy tym doskonałą harmonię ze Staleyem[11]. Sesja zakończyła się 14 września. Od 17 do 22 września Wright pracował nad procesem miksowania materiału w Scream Studio w Los Angeles w Kalifornii[1].

Analiza[edytuj | edytuj kod]

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Marionetki użyte w teledysku do utworu „I Stay Away” mieszczą się w muzeum Rock and Roll Hall of Fame

Jar of Flies, ze względu na dominację instrumentów akustycznych, częstokrotnie uznawany jest za kontynuację brzmienia zapoczątkowanego na minialbumie Sap z 1992[7][14]. Płyta pokazuje szeroki zakres możliwości zespołu, oferując szereg utworów o akustycznej teksturze[15], zawierającej elementy AOR[3], blues rocka[3], folk rocka[4], rocka alternatywnego[5] i rocka klasycznego[16]. Cantrell w większości utworów zastosował niski sposób strojenia E obniżonego o pół tonu w dół według schematu Eb-Ab-Db-Gb-Eb („No Excuses”)[17], choć w niektórych przypadkach („I Stay Away”) nastrojony jest do alternatywnego i bardziej otwartego D (Db-Ab-Db-Gb-Bb-Eb)[18]. W utworze „Rotten Apple” muzyk skorzystał z akordu Em7[18].

Steve Huey z serwisu AllMusic podkreślił, że „nastrój jest wciąż beznadziejnie ponury, ale wzruszający; intrygujący ton rodzi poczucie akceptacji, która rzeczywiście jest kojąca. Rozwiązania Jerry’ego Cantrella stają się coraz bardziej szczegółowe i ułożone; podczas gdy jest kilka hałaśliwych momentów, większość Jar of Flies skąpana jest w czystej, migoczącej atmosferze, której źródło jest trudne do zdefiniowana”[5]. Paul Evans z „Rolling Stone’a” przyznał, że partie wokalu Staleya w „Rotten Apple” i „Swing on This”, które autor przyrównał do działalności zespołów Styx i Kansas, w połączeniu z pracą gitar Cantrella, przywołują na myśl twórczość Black Sabbath, wywołując przy tym patos i gniew[19]. Greg Kot w wydanej w 2004 książce Rolling Stone Album Guide napisał: „Jar of Flies może być zaprojektowany jako przerwa między wielkimi albumami, jednak ten minialbum z siedmioma utworami brzmi jak odpowiedź Alice na Led Zeppelin III – inspirowane tempem. Głos Staleya płynie z gitarami akustycznymi, harmonijką ustną i smyczkami, a melodie należą do najbardziej trwałych”[20]. Grzegorz Kszczotek podsumował materiał na łamach „Tylko Rocka”: „Ta krótka płyta jest chyba jakąś reakcją na inność anglosaskiej kultury muzycznej, ale też nie brak tu folk rockowych wątków, nierozerwalnie kojarzących się z hippisowskim zachodnim wybrzeżem Stanów Zjednoczonych. Podobieństwo harmonii wokalnych do Crosby, Stills and Nash nie jest chyba czystym przypadkiem…”[4].

Jerry Cantrell i Layne Staley, główni autorzy materiału na Jar of Flies

Tom Sinclair z „Entertainment Weekly” „No Excuses” porównał do klasycznego rocka lat 70., natomiast „Swing on This” opisał jako „postmodernistyczne boogie-woogie”. Zdaniem autora podwojone harmonie w „I Stay Away” przypominają połączenie The Beatles z duetem Simon & Garfunkel[16]. Diana Darzin na łamach „Kerrang!” napisała: „«Nutshell» cechuje się nieposkromionym, rytmicznym i marzycielskim klimatem o odcieniach Pink Floyd, wstawiającym się w osiągnięcie apogeum smugi dźwięku”[21]. Instrumentalny „Whale & Wasp” Cantrell skomentował w następujący sposób: „Był to kolejny numer, który miałem odłożony na później. W rzeczywistości jest to jeden z moich najwcześniejszych utworów muzycznych – miałem prawdopodobnie 18 lub 19 lat gdy go napisałem. Więc gdy zaczęliśmy nagrywać Jar of Flies, musiałem go sobie przypomnieć. Nazwałem go «Whale & Wasp» ponieważ brzmiał on dla mnie jak rozmowa pomiędzy wielorybem a osą”[22]. Grzegorz Kszczotek „Don’t Follow” przyrównał do dokonań Bruce’a Springsteena, a zamykający „Swing on This” opisał jako „skoczne, pobrzmiewające jazzem granie i zadziorny śpiew w konwencji boogie. Nawet solo gitary trzyma się czystego brzmienia staromodnego bluesa[4].

Teksty[edytuj | edytuj kod]

Liryka minialbumu jest mroczna i ponura[5]. Steve Huey napisał, że „Jar of Flies jest o życiu z konsekwencjami, pełnymi głęboko odczuwanych refleksji na temat samotności, nałożonej na siebie izolacji i utraty ludzkich powiązań[5]. Jon Pareles z „The New York Timesa” przyznał, że „Alice in Chains opowiadają o samotności na Jar of Flies, zestawie utworów o chropowatym indywidualizmie, który zmienił się w wygnanie”[23]. Kyle Anderson podkreślił, że w stosunku do warstwy lirycznej zawartej na albumie Dirt, gdzie jego zdaniem „Staley wykrzykiwał z bólu utwory z perspektywy ćpuna zamkniętego poprzez swój nałóg na świat”, teksty na Jar of Flies wydają się być „spojrzeniem człowieka dobrze zdającego sobie sprawę z tego, w jaki sposób uzależnił się od niego świat”. Autor zaznaczył również, że otwierający wers w „I Stay Away” – „Yeah, I want to travel south this year” – wskazuje na „chęć samodoskonalenia”[15]. Warstwa liryczna „No Excuses”, będąca autorstwa Cantrella, skupia się na tematyce relacji interpersonalnych. Matt Melis z Consequence of Sound podkreślił, że wers „You’re my friend, I will defend and if we change, well, I love you anyway”, śpiewany wspólnie przez Cantrella i Staleya, czyni go „pięknym sentymentem o przyjaźni”[24].

Oprawa graficzna[edytuj | edytuj kod]

Autorem zdjęć jest Rocky Schenck[13]. Główna fotografia użyta jako okładka minialbumu została wykonana 8 września 1993 w jadalni artysty[13]. Jak wspominał: „Zespół wymyślił nazwę i chciał aby okładka przedstawiała młodego chłopca wpatrującego się w słoik pełen much. Pamiętam, że poprosili mnie o wykorzystanie «szalonych kolorów» podczas filmowania, więc użyłem wielu różnych kolorowych żeli w świetle, aby móc osiągnąć ostateczny wygląd”[13]. Asystent Schencka odbył kilka podróży do pobliskiej stajni, gdzie za pomocą siatki na motyle złapał kilkaset sztuk much[13].

Tytuł Jar of Flies zaczerpnięto z doświadczenia szkolnego wykonywanego na lekcji nauk przyrodniczych przez Cantrella. Będąc w trzeciej klasie, muzyk wykonał doświadczenie polegające na trzymaniu w domu dwóch słoików pełnych much. W jednym znajdowały się muchy dokarmiane, w drugim głodzone. W słoiku gdzie muchy były dożywiane z powodu szybkiego rozmnażania ginęły na skutek przeludnienia. W słoiku gdzie muchy były niedożywiane, niektóre z nich przeżyły nawet rok[9]. Staley: „Wydaje mi się, że gdzieś w tym jest jakiś morał. Ewidentnie eksperyment zrobił na Jerrym wielkie wrażenie”[9].

Wydanie[edytuj | edytuj kod]

„Nigdy tak naprawdę nie planowaliśmy zrobienia muzyki, która byłaby przeznaczona do wydania w tym czasie. Ale wytwórnia to usłyszała i naprawdę polubiła ten materiał. To był raczej ich pomysł, a nie nasz, aby go wydać.”
Layne Staley[9]

Jar of Flies został opublikowany 25 stycznia 1994 nakładem Columbia[25]. Promowany był dwoma singlami – „No Excuses” i „I Stay Away”, do których zrealizowano teledyski[25]. „No Excuses” uplasował się na 1. lokacie Album Rock Tracks, stając się pierwszym singlem w dorobku grupy, który odnotował najwyższą lokatę notowania przygotowywanego przez tygodnik „Billboard[26]. W styczniu 1995 „Whale & Wasp” został wydany w formacie singla promocyjnego[11]. Cantrell przyznał na łamach „Guitar World”: „Nie mogliśmy uwierzyć, że poszło tak dobrze. Sukces Jar of Flies pokazał, że możemy robić co nam się podoba i że innym osobom także będzie się to podobać”[7].

W 1995 wyprodukowano limitowaną edycję CD-Plus. Dodatkami na płycie były teksty, biografia i dyskografia zespołu, teledyski do „No Excuses” i „I Stay Away” oraz fragmenty wywiadów z muzykami. Obraz na płycie był fioletowy, a zdjęcia pomarańczowe wykonane w negatywie[11]. Oprócz limitowanej edycji, Jar of Flies ukazał się w liczbie 2,5 tys. kopii[3] na podwójnym winylu wraz z minialbumem Sap (na pierwszej i drugiej stronie był Jar of Flies, na trzeciej Sap, a na czwartej znajdowało się logo Alice in Chains)[27]. Jar of Flies i Sap zostały wydane również na podwójnym CD[28].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Krytyczny[edytuj | edytuj kod]

Recenzje
Wydawca Ocena
AllMusic 4/5 gwiazdek[5]
Encyclopedia of Popular Music 4/5 gwiazdek[29]
Entertainment Weekly B-[16]
Kerrang! 4/5 gwiazdek[21]
Los Angeles Times 2/4 gwiazdek[30]
Melody Maker korzystna[31]
The New York Times korzystna[23]
Q 4/5 gwiazdek[32]
Rolling Stone 4/5 gwiazdek[19]
Rolling Stone Album Guide 3.5/5 gwiazdek[20]
Spin korzystna[33]
Spin Alternative Record Guide 8/10 gwiazdek[34]
Tylko Rock 4/5 gwiazdek[4]

Steve Huey z AllMusic recenzując minialbum opisał go jako „mroczny i wspaniały”. Autor podkreślił, że „Jar of Flies jest niską tonacją, boleśnie piękną i udręczoną smutkiem. W pewnym sensie jest to logiczny sequel Dirt – pomimo okleiny spokoju, głosy utworów wciąż winią tylko siebie samego”. Huey zwrócił uwagę na fakt, że „nastrój panujący na płycie jest depresyjny i mroczny, lecz ze względu na wzruszającą warstwę brzmieniową, wytwarza pewne poczucie akceptacji”. Autor wyraził pochlebną opinię na temat gry Cantrella, podkreślając techniczny aspekt pracy gitar, których brzmienie porównał do tego panującego na Dirt[5]. Tom Sinclair z amerykańskiego tygodnika „Entertainment Weekly” napisał: „Jeżeli przełomowy album Alice in Chains, Dirt, uchwycił rozpacz mężczyzn tarzających się w duchowym szambie, to Jar of Flies brzmi jak opis tych samych facetów ze zwisającymi nogami w mętnej wodzie”[16]. Katherine Turman z „Los Angeles Timesa” przyznała w swojej ocenie: „Jar of Flies brakuje trzeźwej intensywności i niezapomnianych utworów”. Autorka w dalszej części dodała: „Ogólny klimat kolekcji siedmiu utworów jest mocny, ciepły i eteryczny, ale poza kilkoma wyjątkami, utwory są zbyt liniowe i statyczne by być przekonującymi”[30].

Brytyjski „Melody Maker” napisał: „To jest metal transponowany do czasu snu. Prawdziwy rarytas”[31]. Mark Cooper na łamach magazynu „Q” podsumował materiał w następujący sposób: „Nie ma niczego wyzwalającego na Jar of Flies; melodie to seria zabiegów, które nie są zainteresowane ucieczką czy transcendencją, a jedyną radością jest zdolność Alice do stawienia czoła własnym demonom. Delikatnie tkane instrumentalne partie we «Whale & Wasp» i sekcja smyczkowa w «I Stay Away», to krótkie chwile wytchnienia pośród duchowego pustkowia takich kompozycji jak «Rotten Apple», ale w większości przypadków, ta muzyka jest przeciągana ze studni depresji”[32]. Paul Evans z „Rolling Stone’a” zauważył, że niektóre kompozycje tematyką przypominają te z albumu Dirt, jednak poprzez akustyczne brzmienie, nabierają zupełnie innego znaczenia[19]. Według Roba Sheffielda z dwumiesięcznika „Spin”, „Jar of Flies oddaje mnóstwo złych nastrojów”. Autor podkreślił przy tym, że „jest to najcieplejszy i najbardziej odprężający album w dorobku zespołu”[33]. Jon Pareles z dziennika „The New York Times” zwrócił uwagę na fakt, że mimo zastosowania wielu efektów gitarowych, brzmienie wcale nie prowadzi do wielkiego crescendo, lecz dryfuje ku ponurej rezygnacji. Recenzent zaznaczył, że schemat budowy utworów oraz sama muzyka, mocno nawiązują do kompozytorów lat 70., takich jak James Taylor („I Stay Away”) czy Neil Young („Nutshell”)[23].

Komercyjny[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym tygodniu od premiery Jar of Flies uzyskał sprzedaż na poziomie 141 tys. kopii w Stanach Zjednoczonych[35]. 12 lutego zadebiutował na 1. pozycji w zestawieniu Billboard 200[36], przechodząc do historii jako pierwszy album wydany w formacie EP, który tego dokonał[a][38]. Łącznie notowany był na liście przez 59 tygodni[39]. Minialbum uplasował się także na czołowych miejscach list przebojów w wielu krajach, między innymi w Australii (2. lokata)[40], Finlandii (3. lokata)[41], Kanadzie (5. lokata)[42], Norwegii (7. lokata)[43], Nowej Zelandii (1. lokata)[44] i Wielkiej Brytanii (4. miejsce)[45].

30 maja 1994 Jar of Flies otrzymał od organizacji Music Canada certyfikat platyny, po przekroczeniu progu 100 tys. sprzedanych egzemplarzy[46]. 31 sierpnia osiągnął nakład na poziomie 200 tys., otrzymując status 2-krotnej platyny w Kanadzie[46]. 1 stycznia 1995 minialbum w Wielkiej Brytanii odnotował ilość sprzedanych kopii w liczbie 60 tys., uzyskując certyfikat srebrnej płyty[47]. 21 stycznia, z wynikiem 1 miliona 400 tys. nośników, Jar of Flies sklasyfikowany został w rankingu najlepiej sprzedających sie albumów 1994 roku, opublikowanym przez tygodnik „Billboard”[48]. 19 września przekroczył próg 1,5 miliona kopii w Stanach Zjednoczonych, zdobywając certyfikat 3-krotnej platyny[49].

Według danych opublikowanych przez Nielsen SoundScan w 2008, płyta na terenie Stanów Zjednoczonych sprzedała się w ilości 2 milionów 200 tys. egzemplarzy[50].

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

„Nutshell” regularnie dedykowany jest pamięci Staleya i Mike’a Starra podczas koncertów zespołu[51]

7 grudnia 1994, podczas 6. ceremonii wręczenia Billboard Music Award, „No Excuses” został wyróżniony nominacją w kategorii Top Rock Song[52]. 1 marca 1995, w trakcie 37. gali rozdania nagród Grammy, „I Stay Away” został nominowany w kategorii Best Hard Rock Performance[53]. Odpowiedzialna za design Mary Maurer uzyskała nominację w kategorii Best Recording Package[54].

Zestawienia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Publikacja Pozycja
1995 „Album roku”[55] Raw 3
1996 „25 najlepszych albumów lat 90.”[55] „Start!” 15
2011 „10 najlepszych albumów 1994 roku”[56] Guitar World 4
2014 „10 najlepszych hardrockowych albumów 1994 roku”[57] Loudwire 5
2014 „50 albumów będących ikonami listy 1994 roku”[58] „Guitar World” 1
2014 „40 najlepszych albumów alternatywnych 1994 roku”[59] Rolling Stone 12
2015 „25 najbardziej wpływowych grunge’owych albumów w historii”[60] Diffuser 10

Promocja[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Down in Your Hole Tour.

Zespół nowy materiał promował podczas tournée Down in Your Hole Tour[27]. Kompozycje „Rotten Apple” i „Nutshell” swoje premiery miały podczas koncertów we wrześniu 1993 w Stanach Zjednoczonych[27]. Prezentowano je także podczas występów na kontynencie europejskim, azjatyckim i australijskim w październiku i listopadzie 1993[27]. „No Excuses” zadebiutował podczas koncertu w Hollywood Palladium 7 stycznia 1994, będącego częścią benefisu Johna Norwooda Fishera z Fishbone[61], oraz wszedł w skład setlisty podczas występu z serii MTV Unplugged, który odbył się 10 kwietnia 1996 w Majestic Theatre w Nowym Jorku, i został zamieszczony na wydawnictwie Unplugged[62]. „I Stay Away” został wykonany na żywo raz. Miało to miejsce 2 listopada 2007 w trakcie charytatywnego koncertu na rzecz dziecięcego szpitala Seattle Children’s, który odbył się w Benaroya Hall, przy akompaniamencie ponad 200-osobowej orkiestry symfonicznej Northwest Symphony Orchestra[63]. „Don’t Follow” zadebiutował w 2006 w ramach Finish What we Started Tour[64].

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Rotten Apple”Layne Staley • Jerry Cantrell • Mike Inez6:58
2.NutshellStaley • Cantrell • Inez • Sean Kinney4:19
3.I Stay AwayStaley • Cantrell • Inez4:14
4.No ExcusesCantrell4:15
5.„Whale & Wasp” (instrumentalny)Cantrell2:37
6.Don’t FollowCantrell4:22
7.„Swing on This”Staley • Cantrell • Inez • Kinney4:04
30:49

Personel[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[65]:

Alice in Chains

Muzycy sesyjni

  • April Acevez – altówka („I Stay Away”)
  • Darrel Peters – dodatkowy wokal wspierający
  • David Atkinson – harmonijka ustna („Don’t Follow”)
  • Justine Foy – wiolonczela („I Stay Away”)
  • Matthew Weiss – altówka („I Stay Away”)
  • Randy Biro – dodatkowy wokal wspierający („Don’t Follow”)
  • Rebecca Clemons-Smith – wiolonczela („I Stay Away”)

Produkcja

Oprawa graficzna

Management

Pozycje na listach i certyfikaty[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

Lista (1994) Pozycja
Alben Top 100 (Szwajcaria)[67] 31
Billboard 200 (Stany Zjednoczone)[36] 1
Billboard European Hot 100 (Europa)[68] 11
Dutch Alben Top 100 (Holandia)[69] 17
Nielsen Music Control & IFPI (Dania)[70] 5
NZ Top 40 Albums Chart (Nowa Zelandia)[44] 1
Official Albums Chart Top 75 (Wielka Brytania)[45] 4
Offizielle Top 100 (Niemcy)[71] 25
RPM 100 (Kanada)[42] 5
Suomen virallinen lista (Finlandia)[41] 3
Top 50 Albums (Australia)[40] 2
Topp 40 Album (Norwegia)[43] 7
Topplistan (Szwecja)[72] 6
Ö3 Austria Top 40 (Austria)[73] 22

Notowania końcoworoczne[edytuj | edytuj kod]

Lista (1994) Pozycja
Billboard 200[74] 52

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Singel Najwyższa pozycja
Hot 100
[75]
USA Album Rock Tracks
[26]
USA Modern Rock Tracks
[76]
CAN
[77]
1994 No Excuses 48[b] 1 3 17
I Stay Away 10
„–” oznacza, że singel nie dostał się na listę.

Notowane utwory[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Najwyższa
pozycja
USA Album Rock Tracks
[26]
1994 Don’t Follow
25

Certyfikaty[edytuj | edytuj kod]

Państwo Certyfikat Sprzedaż
Kanada (MC)[46]
2× platynowa płyta
200 000+[c]
Stany Zjednoczone (RIAA)[49]
3× platynowa płyta
2 200 000+[d]
Wielka Brytania (BPI)[47]
srebrna płyta
60 000+[e]


Poprzedzony przez
Kickin’ it UpJohn Michael Montgomery
Billboard 200
Jar of Flies

12 lutego 1994–18 lutego 1994
Poprzedzający
Music BoxMariah Carey

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyczyn ten powtórzyła EP-ka Collision Course Linkin Park i rapera Jay-Z, wydana dziesięć lat później[37].
  2. Singel uplasował się jedynie na liście Billboard Hot 100 Airplay[75].
  3. Sprzedaż ustalona na podstawie certyfikatu przyznanego 31 sierpnia 1994[46].
  4. Sprzedaż ustalona na podstawie danych przedstawionych przez Nielsen SoundScan w 2008[50].
  5. Sprzedaż ustalona na podstawie certyfikatu przyznanego 1 stycznia 1995[47].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h de Sola 2015 ↓, s. 207.
  2. Anderson 2007 ↓, s. 219.
  3. a b c d Gillian G. Gaar. A Band Called Alice. „Goldmine”, s. 54–56, 58, 5 sierpnia 1994. ISSN 1055-2685. 
  4. a b c d e Grzegorz Kszczotek. Jar of Flies. „Tylko Rock”, s. 56, maj 1994. ISSN 1230-2317. 
  5. a b c d e f g Steve Huey: Jar of Flies – Alice in Chains (ang.). AllMusic. [dostęp 2011-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-21)].
  6. Yarm 2012 ↓, s. 423.
  7. a b c Chris Gill. Alice in Chains – Dirt. „Guitar World”, s. 53–60, wrzesień 1999. ISSN 1045-6295. 
  8. Brett Buchanan: Looking Back At Alice In Chains’ Jar of Flies 20 Years Later (ang.). [dostęp 2016-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-16)].
  9. a b c d Bob Andrews. A Step Beyond Layne’s World. „Hit Parader”, czerwiec 1994. ISSN 0162-0266. 
  10. Prato 2009 ↓, s. 405.
  11. a b c d e f g h i j k l Brown 2010 ↓.
  12. a b de Sola 2015 ↓, s. 208.
  13. a b c d e de Sola 2015 ↓, s. 209.
  14. Anderson 2007 ↓, s. 96, 219.
  15. a b Anderson 2007 ↓, s. 96.
  16. a b c d Tom Sinclair. Jar of Flies. „Entertainment Weekly”, s. 56, 121, 28 stycznia 1994. ISSN 1049-0434. 
  17. Jason Shadrick. No Excuses. „Guitar Edge”, s. 66–70, marzec 2010. 
  18. a b Jeff Gilbert. Jar of Flying. „Guitar World”, s. 70–73, styczeń 1996. ISSN 1045-6295. 
  19. a b c Paul Evans. Jar of Flies. „Rolling Stone”, s. 95, 24 marca 1994. ISSN 0035-791X. 
  20. a b Greg Kot: New Rolling Stone Album Guide. Christian Hoard, Nathan Brackett (red.). Fireside, 2004, s. 13. ISBN 0-7432-0169-8. (ang.)
  21. a b Diana Darzin. Unchained!. „Kerrang!”, s. 44–45, styczeń 1994. ISSN 0262-6624. 
  22. Jeff Kitts. Primecuts. „Guitar School”, s. 12, 40, maj 1994. ISSN 1058-0220. 
  23. a b c Jon Pareles. Lightening Up On the Gloom In Grunge. „The New York Times”. ISSN 0362-4331 (ang.). [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z adresu 2012-07-13]. 
  24. Matt Melis: Dusting ‘Em Off: Alice in Chains – Jar of Flies (ang.). Consequence of Sound. [dostęp 2017-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-16)].
  25. a b Justin Henderson: Grunge: Seattle. Roaring Forties Press, 2016. ISBN 978-1938901546. (ang.)
  26. a b c Alice in Chains – Chart History – Mainstream Rock Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-09-28].
  27. a b c d Jodi Summers. Jarring the World. „Hit Parader”, s. 51, maj 1994. ISSN 0162-0266. 
  28. Poligrafia dołączona do podwójnego CD Jar of Flies/Sap; wyd. Columbia, nr kat. 475713 2.
  29. Colin Larkin: Encyclopedia of Popular Music (5th ed.). Omnibus Press, 2011. ISBN 978-0-85712-595-8. (ang.)
  30. a b Katherine Turman. Jar of Flies. „Los Angeles Times”. ISSN 0458-3035 (ang.). [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z adresu 2016-04-09]. 
  31. a b Jar of Flies. „Melody Maker”, s. 33, 22 stycznia 1994. ISSN 0025-9012. 
  32. a b Mark Cooper. Suffocating. „Q”, s. 93, luty 1994. ISSN 0955-4955. 
  33. a b Rob Sheffield. Jar of Flies. „Spin”, s. 68, luty 1994. ISSN 0886-3032. 
  34. Craig Marks, Eric Weisbard: Spin Alternative Record Guide. Vintage, 1995. ISBN 978-0679755746. (ang.)
  35. Troy J. Augusto. Alice in Chains’ ‘Flies’ to top SoundScan chart. „Variety”, s. 45, 2 lutego 1994. ISSN 0042-2738. 
  36. a b Alice in Chains – Chart History – Billboard 200 (ang.). Billboard. [dostęp 2011-07-21].
  37. de Sola 2015 ↓, s. 210.
  38. Anderson 2007 ↓, s. 219; Prato 2009 ↓, s. 405; de Sola 2015 ↓, s. 210.
  39. Alice in Chains: Jar Of Flies (EP) Chart History (ang.). Billboard. [dostęp 2018-09-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-18)].
  40. a b Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2014-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-04)].
  41. a b Timo Pennanen: Sisältää hitin - levyt ja esittäjät Suomen musiikkilistoilla vuodesta 1972 (in Finnish) (1st ed.). Helsinki: Tammi, 2006. ISBN 978-951-1-21053-5. (fiń.)
  42. a b Top Albums/CDs – Volume 59, No. 4. „RPM”, 14 lutego 1994. ISSN 0315-5994. 
  43. a b Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). norwegiancharts.com. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  44. a b Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). charts.org.nz. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  45. a b David Roberts: Guinness Book of British Hit Singles & Albums, 19th edition. HIT Entertainment, 2006. ISBN 1-904994-10-5. (ang.)
  46. a b c d Gold/Platinum – Music Canada (ang.). Music Canada. [dostęp 2011-07-21].
  47. a b c Certified Awards (ang.). British Phonographic Industry. [dostęp 2011-07-21].
  48. Best Selling Records of 1994. „Billboard”, s. 57, 21 stycznia 1995. ISSN 0006-2510. 
  49. a b Gold & Platinum – RIAA (ang.). Recording Industry Association of America. [dostęp 2011-07-21].
  50. a b Keith Caulfield. Ask Billboard: Alice In Chains, Anthony Hamilton, Jay-Z. „Billboard”. ISSN 0006-2510 (ang.). [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z adresu 2017-05-11]. 
  51. Watch Alice in Chains Dedicate ‘Nutshell’ To Vinnie Paul At France’s Hellfest (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2018-09-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-11)].
  52. Billboard Music Award – 1994 Winners & Nominees (ang.). [dostęp 2017-03-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-03)].
  53. Alice in Chains: The Recording Academy (ang.). [dostęp 2017-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-15)].
  54. Mary Maurer: The Recording Academy (ang.). [dostęp 2017-11-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-05)].
  55. a b Jar of Flies (ang.). [dostęp 2011-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-02)].
  56. Tony Grassi. The Top 10 Guitar Albums of 1994. „Guitar World”. ISSN 1045-6295 (ang.). [dostęp 2017-12-07]. [zarchiwizowane z adresu 2017-12-07]. 
  57. Chad Childers: 10 Best Hard Rock Albums of 1994 (ang.). Loudwire. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-21)].
  58. Jackson Maxwell. 50 Iconic Albums That Defined 1994. „Guitar World”. ISSN 1045-6295 (ang.). [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z adresu 2014-07-17]. 
  59. Kory Grow. 1994: The 40 Best Records From Mainstream Alternative’s Greatest Year. „Rolling Stone”. ISSN 0035-791X (ang.). [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z adresu 2014-08-03]. 
  60. Dave Lifton: The 25 Most Influential Grunge Albums Ever (ang.). [dostęp 2016-01-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-28)].
  61. Jeff Kitts. The Soft Parade. „Guitar School”, s. 27–30, sierpień 1996. ISSN 1058-0220. 
  62. de Sola 2015 ↓, s. 240–243.
  63. Alice in Chains To Perform At Tonight’s Symphony Legacy In Seattle (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-01)].
  64. Don’t Follow by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2017-07-14].
  65. Poligrafia dołączona do minialbumu Jar of Flies; wyd. Columbia, nr kat. CK 57628.
  66. Gerri Miller. The Buzz on Jar of Flies. „Metal Edge”, s. 20–23, maj 1994. ISSN 1068-2872. 
  67. Alice In Chains – Jar Of Flies (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  68. Hits of the World Continued. „Billboard”, s. 47, 19 lutego 1994. ISSN 0006-2510. 
  69. Alice In Chains – Jar Of Flies (niderl.). dutchcharts.nl. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  70. Hits of the World Continued. „Billboard”, s. 45, 2 kwietnia 1994. ISSN 0006-2510. 
  71. Offizielle Deutsche Charts (niem.). offiziellecharts.de. [dostęp 2017-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-13)].
  72. Alice In Chains – Jar Of Flies (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  73. Alice In Chains – Jar Of Flies (niem.). austriancharts.at. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  74. The Year in Music. „Billboard”, s. 22, 24 grudnia 1994. ISSN 0006-2510. 
  75. a b Alice in Chains – Chart History – Radio Songs. Billboard. [dostęp 2015-09-28].
  76. Alice in Chains – Chart History – Alternative Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-09-28].
  77. Top Singles – Volume 59, No. 14. „RPM”, 25 kwietnia 1994. ISSN 0315-5994. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]