Toto Cutugno

Toto Cutugno

Imię i nazwisko	Salvatore Cutugno
Pseudonim	Toto
Data i miejsce urodzenia	7 lipca 1943 Fosdinovo
Data i miejsce śmierci	22 sierpnia 2023 Mediolan
Przyczyna śmierci	rak gruczołu krokowego
Instrumenty	gitara, perkusja, fortepian, saksofon, akordeon
Gatunki	pop, poezja śpiewana
Zawód	piosenkarz
Aktywność	1966–2023
Strona internetowa

Toto Cutugno, właśc. Salvatore Cutugno (wym. [ˈtɔːto kuˈtuɲɲo], ur. 7 lipca 1943 w Fosdinovo, zm. 22 sierpnia 2023 w Mediolanie) – włoski piosenkarz, kompozytor muzyki pop. Zwycięzca Festiwalu Piosenki Włoskiej w 1980 i 35. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1990.

Życiorys

Kilka miesięcy po narodzinach jego rodzina przeprowadziła się do La Spezii, gdzie jego ojciec pełnił służbę wojskową jako marynarz. Już jako dziecko wykazywał duże zainteresowanie muzyką, więc jego ojciec (z zawodu trębacz) zachęcał syna do ćwiczeń. W wieku dziecięcym dołączył do miejscowego zespołu muzycznego, gdzie grał m.in. na gitarze, perkusji, fortepianie i saksofonie. Uczył się także gry na akordeonie i w wieku trzynastu lat wziął udział w regionalnym konkursie, w którym zajął trzecie miejsce. W wieku dziewiętnastu lat zdecydował się dołączyć do składu zespołu prowadzonego przez maestro Manusardi, z którym wyruszył w sześciomiesięczną trasę koncertową po Finlandii. Kiedy wrócił do Włoch, stworzył własny zespół o nazwie Tati e Toto, z którym grał głównie w barach i pubach półwyspu.

W 1975 skomponował piosenkę „Africa”, dzięki której zyskał popularność we Francji, po zaśpiewaniu numeru przez Joego Dassina pod tytułem „L’Été indien”. W 1976 sława Toto jako kompozytora i autora tekstów potwierdzona została przez inny utwór nagrany i zaprezentowany przez Dassina – „Et si tu n’existais pas”. Od tego momentu dostawał coraz więcej ofert współpracy i wkrótce stał się gwiazdą dzięki komponowaniu piosenek dla takich francuskich wykonawców, jak m.in. Mireille Mathieu, Dalida, Johnny Hallyday, Michel Sardou, Claude François, Hervé Vilard i Sheila, a dla rodzimych artystów, w tym m.in. dla Giglioli Cinquetti i Ornelli Vanoni. Również w 1976 wziął udział w Festivalbar z piosenką „Nel cuore nei sensi”, która nagrana w nowej wersji przez Gérarda Lenormana dotarła do pierwszej dziesiątki francuskich list przebojów. W 1977 z utworem „Gran premio”, który nagrał z zespołem Albatros, wziął udział w Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo.

W 1978 rozpoczął karierę solową i zadebiutował singlem „Donna, donna mia”, który zaprezentował szerokiej widowni w programie Scommentiamo. Utwór dotarł na szczyt krajowych listy przebojów. Podczas tego samego okresu Toto napisał pierwszą piosenkę dla Adriano Celentano – „Soli”, który pozostał na liście dziesięciu najlepszych utworów w sprzedaży największej liczby płyt w ciągu miesiąca. W kolejnym roku ukazał się debiutancki album studyjny artysty zatytułowany Voglio l’anima, który był promowany przez single „Amore no”, „Soli” oraz tytułowy utwór. W 1980 z utworem „Solo noi” zwyciężył w finale Festiwalu Piosenki Włoskiej. W tym samym roku jako kompozytor utworu „Olympic Games” (wykonanym przez Miguela Bosé) zwyciężył na festiwalu Yamaha Songs Internacional i zajął czwarte miejsce jako autor piosenki „Innamorati” na Festivalbar. W tym samym roku skomponował także muzykę na album studyjny pt. Il tempo se ne va Adriano Celentano i wydał płytę pt. Innamorata, innamorato, innamorati. Krążek promował m.in. singlem „Flash”, który został wykorzystany w oficjalnej ścieżce dźwiękowej programu rozrywkowego prowadzonego przez Mike’a Bongiorno. Nagrał także album pt. Canta en Español, na którym umieścił hiszpańskojęzyczne wersje kilku swoich utworów. Podobny krążek wydał także na argentyńskim rynku muzycznym.

W 1981 wydał album pt. La mia musica, który promował singlem „Con te” oraz tytułowy utwór. W 1983 ponownie wystartował na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, tym razem z utworem „L’italiano”, z którym zajął piąte miejsce. Piosenka przyniosła Cutugnowi międzynarodową popularność oraz została przetłumaczona przez różnych artystów i wykonywana w różnych językach. Singiel został sprzedany w ponad milionowym nakładzie oraz promował nowy album artysty o tym samym tytule. Na albumie znalazły się także single z poprzednich płyt artysty, w tym m.in. utwory „Solo noi”, „Donna donna mia” oraz „Flash”.

W 1984 z utworem „Serenata” zajął drugie miejsce w finale Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo. W kolejnym roku wziął udział na festiwalu jako kompozytor dwóch piosenek – „C’est venice” Jose Luisa „El Pumy” Rodrigueza i „Noi ragazzi di oggi” Luisa Miguela. W tym samym roku wydał album pt. Per amore o per gioco, a w 1986 – płytę pt. Azzurra malinconia, a z tytułowym singlem zajął czwarte miejsce w finale Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo. W 1987 wydał album pt. Mediterraneo i z utworem „Figli” zajął drugie miejsce na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo. Przez kolejne trzy lata plasował się za zwycięzcą festiwalu: w 1988 z utworem „Emozioni”, w 1989 z piosenką „Le mamme” i w 1990 z „Gli amori”. Również w 1990 wydał album, zatytułowany po prostu Toto Cutugno, a także, reprezentując Włochy z utworem „Insieme: 1992”, zwyciężył w finale 35. Konkursu Piosenki Eurowizji. Po udziale w konkursie wydał składankę swoich przebojów, również zatytułowaną Insieme: 1992. W tym samym roku prowadził program Sei Forte dla telewizji Tele Montecarlo.

W 1991 współprowadził programy telewizyjne Piacere Raiuno i Vela d’Oro oraz finał 36. Konkursu Piosenki Eurowizji w Rzymie. W tym samym roku wydał album pt. Non e facile essere uomini. Latem 1992 poprowadził program Butto mi stasera w Rai 1, a jesienią współprowadził program In domenica. W międzyczasie napisał piosenkę „Se mi ami”, która wykonana została na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo przez Claudię Mori.

Cutugno (2013)

W 1995 z utworem „Voglio andare a vivere in campagna” zajął 17. miejsce na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo. Piosenką promował swój kolejny album o tym samym tytule.

W 1997 po raz kolejny wziął udział na festiwalu w San Remo, tym razem z utworem „Faccia pulita”. Singiel promował jego nowy album długogrający zatytułowany Canzoni nascoste, który ukazał się w tym samym roku. W 1999 nadzorował muzyczne zarządzanie programu l Fatti Vostri w Raidue.

W 2001 wydał dwupłytową składankę swoich przebojów pt. 32 grandi successi, a w 2002 – album studyjny pt. Il treno va.... W 2005 z utworem utworem „Come noi nessuno al mondo”, który nagrał w duecie z Annalisą Minetti, zajął drugie miejsce na Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo. Singlem promował kolejną w karierze składankę swoich przebojów, Cantando. W 2008 z utworem „Un falco chiuso in gabbia” zajął czwarte miejsce na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, a w 2010 wystąpił w finale festiwalu z utworem „Aeroplani”.

22 sierpnia 2023 zmarł w szpitalu San Raffaele w Mediolanie w wyniku kilkunastoletniej walki z rakiem gruczołu krokowego. Jego pogrzeb odbył się 24 sierpnia tego samego roku w Mediolanie.

Życie prywatne

Od 1971 był żonaty z Carlą Galli. Z pozamałżeńskiego romansu ma miał syna, Nicolò (ur. 1990).

Był kibicem klubu piłkarskiego A.C. Milan.

Dyskografia

Albumy studyjne

• Voglio l’anima (1979)
• Innamorata, innamorato, innamorati (1980)
• La mia musica (1981)
• L’italiano (1983)
• Per amore o per gioco (1984)
• Azzurra malinconia (1986)
• Mediterraneo (1987)
• Toto Cutugno (1990)
• Insieme: 1992 (1990)
• Non e facile essere uomini (1991)
• Voglio andare a vivere in campagna (1995)
• Canzoni nascoste (1997)
• Il treno va... (2002)
• Cantando (2005)

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona artysty (wł.)