Céline Dion

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Céline Dion
Ilustracja
Céline Dion (2017)
Imię i nazwisko Céline Marie Claudette Dion
Data i miejsce urodzenia 30 marca 1968
Charlemagne
Instrumenty fortepian
Typ głosu mezzosopran
Gatunki pop, rock, adult contemporary, soft rock, muzyka filmowa, adult alternative pop / rock, rock alternatywny, indie rock[1]
Zawód piosenkarka, autorka tekstów, kompozytorka, aktorka
Aktywność od 1980
Wydawnictwo Epic, Columbia, 550 Music
Powiązania René Angélil, Jean-Jacques Goldman, Barbra Streisand, Luciano Pavarotti, Andrea Bocelli, Diana King, Garou
Odznaczenia
Order Kanady – Towarzysz (Companion) Order Kanady – Oficer (Officer) Oficer Narodowego Orderu Quebecu (Kanada) Kawaler Orderu Plejady (Frankofonia) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja)
Podpis Céline Marie Claudette Dion
Strona internetowa

Céline Marie Claudette Dion Angélil (ur. 30 marca 1968 w Charlemagne)[2]kanadyjska piosenkarka, kompozytorka i autorka tekstów. Jedna z czołowych przedstawicielek adult contemporary[1]. Swoją karierę rozpoczęła jako nastolatka w 1980, po nawiązaniu współpracy z menadżerem i przyszłym mężem René Angélilem, który zastawił dom, aby sfinansować wydanie jej debiutanckiego albumu.

Dion zdobyła międzynarodową rozpoznawalność w latach 80., kiedy zaczęła wydawać swoje pierwsze francuskojęzyczne albumy oraz wygrała Yamaha World Popular Song Festival 1982 i 33. Konkurs Piosenki Eurowizji w 1988, podczas którego reprezentowała Szwajcarię z utworem „Ne partez pas sans moi[3][4]. W drugiej połowie lat 80. XX wieku. podpisała kontrakt z wytwórniami CBS Records i Epic Records, pod których szyldem wydała przełomowe w swojej karierze albumy, przynoszące jej tytuł jednej z najbardziej popularnych artystek w historii[5][6][7][8][9]. W 1999 ogłosiła zawieszenie kariery i skoncentrowanie się na życiu rodzinnym po tym, jak u jej męża zdiagnozowano raka[5]. Trzy lata później wokalistka postanowiła powrócić na scenę, podpisując kontrakt na występy w Koloseum, znajdującym się w Caesars Palace w stanie Nevada[10][11].

Za działalność na rzecz ojczyzny, rozpowszechnianie języka francuskiego oraz podtrzymywanie i rozsławianie tradycji, kultury francusko-kanadyjskiej otrzymała wiele odznaczeń i wyróżnień, w tym m.in. Order Kanady, Order Quebecu, honorowy doktorat kanadyjskiego Uniwersytetu w Laval oraz francuską Legię Honorową. W swojej karierze otrzymała także pięć Nagród Grammy, przyznawanych przez amerykańską Narodową Akademię Sztuki i Techniki Rejestracji, w tym m.in. w kategorii Album Roku za płytę Falling into You oraz Nagranie Roku za przebój „My Heart Will Go On[7][12]. W 2004 została wyróżniona przez Międzynarodową Federację Przemysłu Fonograficznego tytułem artystki, której nakład ze sprzedaży albumów przekroczył liczbę największą w historii, osiągając wówczas wynik ponad 175 milionów sprzedanych egzemplarzy[13], jednakże w 2014 tenże tytuł przyznano Madonnie, której nakład ze sprzedaży wydawnictw muzycznych sięgnął liczby ponad 335 milionów egzemplarzy, według Księgi rekordów Guinnessa. Zdaniem owego informatora, Céline Dion jest drugą po Madonnie artystką z największą liczbą sprzedanych albumów muzycznych w historii z liczbą ponad 200 milionów sprzedanych egzemplarzy na całym świecie[14]. Niektóre źródła podają jednak, że liczba sprzedanych przez nią płyt wynosić może nawet 220 milionów sztuk[15]. Poza tymi osiągnięciami, może poszczycić się tytułem drugiej zagranicznej artystki po Mariah Carey, której nakład ze sprzedaży wydawnictw muzycznych w Japonii sięgnął najwyższego w historii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Le Gardeur Hospital w kanadyjskim mieście Charlemagne w prowincji Quebec[5], jest czternastym, najmłodszym dzieckiem Adhémara Diona i Thérèse Tanguay, posiadających kanadyjsko-francuskie korzenie[16]. Rodzice nadali jej imię na cześć utworu „Céline” Huguesa Aufraya[5].

Wychowała się w biednej, katolickiej rodzinie, w której ojciec pracował jako rzeźnik[5]. Jak przyznał w jednym z wywiadów Peter Castro, asystent redaktora naczelnego magazynu „People”: pięcioro dzieci dzieliło jedno łóżko, wszyscy dzielili jedną łazienkę. Nie mieli zmywarki do naczyń, dlatego aby mieć na czym zjeść deser, odwracali swoje talerze po obiedzie. Sama Dion wspomina, że pamięta czasy, kiedy matka ogrzewała im skarpetki, używając pieca do tostów[5]. Pomimo problemów finansowych, muzyka zawsze była częścią całej rodziny[5].

W wieku 14 lat porzuciła naukę w Katolickim Gimnazjum im. św. Judy, kończąc ósmy rok nauczania.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

1980–1985: Początki i współpraca z Reném Angélilem[edytuj | edytuj kod]

Céline Dion w wieku 18 lat

Swój pierwszy publiczny występ zaliczyła w wieku pięciu lat, kiedy zaśpiewała utwór „Du fil des aiguilles et du coton” z repertuaru Christine Charbonneau na ślubie swojego brata, Michela Dondalingera Diona. Niedługo potem zaczęła występować w barze Le Vieux Baril, kupionym przez jej ojca oraz jego siostrę, Claudette[9]. Jak przyznała w wywiadzie udzielonym magazynowi „People” w 1994: Tęskniłam za rodziną i domem, ale nie żałuję utraty swojego wieku dojrzewania. Miałam jedno marzenie: zostać piosenkarką[17].

W wieku dwunastu lat skomponowała, z pomocą matki i swojego brata Jacques’a, swoją pierwszą piosenkę – „Ce n'était qu'un rêve” (ang. „It Was Only a Dream”)[6]. Jej brat Michel wysłał nagranie do menadżera René Angélila, którego imię znalazł na tylnej stronie opakowania płyty Ginette Reno[3]. Podczas spotkania menedżer zdecydował się rozpocząć z nią współpracę i zrobić z niej międzynarodową gwiazdę[6]. Aby sfinansować nagranie jej debiutanckiego albumu studyjnego, zatytułowanego La voix du bon Dieu, który został wydany w formie winyla w 1981[18], zastawił swój dom na 2018 Victoire Street[6]. Wydawnictwo zyskało wielu fanów w mieście, dzięki czemu Dion stała się lokalną gwiazdą. W tym samym roku wydała swój pierwszy świąteczny album, zatytułowany Chante Noël[19]. Rok później wystąpiła w konkursie Yamaha World Popular Song Festival w Tokio, na którym wygrała główną nagrodę w kategorii Najlepszy artysta oraz pierwsze miejsce za utwór „Tellement j’ai d’amour pour toi[3].

W 1983 wyjechała do Francji, gdzie jej nowy singiel, „D’amour ou d'amitié”, zdobył certyfikat złotej. Później zdobył status platyny (za osiągnięcie wyniku ponad 700 tysięcy sprzedanych egzemplarzy), a Dion została pierwszym kanadyjskim artystą, który tego dokonał[6]. Z piosenką reprezentowała Kanadę podczas festiwalu International Market of the Disk and the Musical Publishing 1983 w Cannes[9]. W tym samym roku wygrała cztery nagrody Félix w kategoriach: Najlepszy nowy artysta, Najlepszy album (za Tellement j’ai d’amour...), Najlepsza wokalistka i Najlepszy występ poza granicami prowincji Quebec[3], a także wydała drugi świąteczny album, zatytułowany Chants et contes de Noël[20].

W 1984 odebrała dwie statuetki Félix za wygraną w kategoriach Wokalistka roku i Najlepiej sprzedający się album (za Les chemins de ma maison')[7], a także zaśpiewała utwór „Une colombe” przed papieżem Janem Pawłem II podczas jego wizyty w Quebecu[21]. Za tę piosenkę, pochodzącą z albumu zatytułowanego Mélanie, odebrała w 1985 dwie statuetki Felix za wygraną w kategoriach Popowy utwór roku oraz Najlepiej sprzedający się singiel[22]. Za wydawnictwo Mélanie otrzymała nagrody w kategoriach Album roku i Najlepiej sprzedający się album[7]. W tym samym roku podjęła naukę języka angielskiego i zadbała o swój wygląd, aby wyglądać bardziej kobieco[5][8].

1986–1990: Incognito, Konkurs Piosenki Eurowizji i Unison[edytuj | edytuj kod]

Céline Dion, 1994

W 1986 podjęła współpracę z wytwórnią Columbia Records, pod której szyldem w maj 1987 wydała swój ósmy album studyjny, zatytułowanyIncognito[3]. Tytułowy singiel otrzymał w 1988 nagrodę Félix w kategorii Popowa piosenka roku[7]. W maju z piosenką „Ne partez pas sans moi” wygrała finał 33. Konkursu Piosenki Eurowizji, organizowanego w Dublinie[4]. Po finale konkursu Angélil po raz pierwszy ją pocałował, co nazywane jest przez wokalistkę w wywiadach „przełomowych momentem w ich relacjach”[8]. Dzięki wygranej w konkursie wyruszyła w międzynarodową karierę koncertową w Europie, Azji i Australii.

W 1989 w trakcie trasy koncertowej Incognito Tour uszkodziła sobie głos, a po konsultacji lekarskiej z otorynolaryngologiem Williamem Gouldem zdecydowała się na krótką przerwę w karierze, w celu oszczędzenia głosu. Po powrocie na scenę przeszła szkolenie wokalne z Williamem Rileyem[23][24]. W 1990 wydała swój pierwszy anglojęzyczny album studyjny, zatytułowany Unison[25]. Wydawnictwo promowane było przez single: „(If There Was) Any Other Way, „The Last to Know”, „Unison” i „Where Does My Heart Beat Now?”[6], który trafił na czwarte miejsce amerykańskiej listy Billboard Hot 100[3]. W 1991 odebrała dwie nagrody Juno za wygraną w kategoriach Album roku (za Unison) i Artystka roku[7].

1990–1995: Piękna i bestia, Céline Dion, The Colour of My Love i D’eux[edytuj | edytuj kod]

Podczas rozdania nagród Félix odmówiła przyjęcia statuetki za wygraną w kategorii Najlepsza angielska artystka roku, tłumacząc, że jest francuską, a nie angielską artystką. W 1991 nagrała z Peabo Brysonem tytułowy utwór na ścieżkę dźwiękową filmu animowanego Walt Disney Pictures Piękna i Bestia. Singiel trafił również na jej kolejny album studyjny, zatytułowany po prostu Céline Dion, który trafił do sprzedaży w 1992. W 1993 wydała kolejny, anglojęzyczny album studyjy, zatytułowany The Colour of My Love. W książeczce zamieszczonej do wydawnictwo nazwała swojego menedżera „kolorem [jej] miłości”, potwierdzając spekulacje medialne o ich miłosnych relacjach. Para pobrała się w grudniu 1994 w montrealskiej katedrze Notre Dame. Uroczystość była transmitowana na żywo.

W kolejnych latach wydała dwa francuskojęzyczne albumy studyjne: Dion chante Plamondon (1991) i D’eux (1995), który do tej pory jest najlepiej sprzedającym się na świecie albumem francuskojęzycznym w historii, a także koncertowe wydawnictwo, zatytułowane À l'Olympia, zawierające zapis audiowizualny z jej koncertu w paryskim Olympia Theatre w 1994.

1996–1998: Falling into You i Let's Talk About Love[edytuj | edytuj kod]

Dion podczas wykonywania utworu „God Bless America” podczas koncertu charytatywnego America: A Tribute to Heroes, 2001

W 1996 wydała swój kolejny anglojęzyczny album studyjny, zatytułowany Falling into You, który ukazał się w szczytowym okresie jej kariery. Aby dotrzeć do szerszej publiczności, materiał z albumu łączył w sobie wiele technik muzycznych i instrumentów, takich jak m.in. skrzypce, gitara klasyczna, puzon, cavaquinho i saksofon. Wydawnictwo uzyskało bardzo dobre recenzje i zostało świetnie przyjęte przez słuchaczy. Album trafił na pierwsze miejsce list sprzedaży w dwunastu krajach, promowany był przez single: „All by Myself”, tytułowy „Falling into You” i „Because You Loved Me”, który przez sześć tygodni znajdował się na pierwszym miejscu listy Billboard Hot 100. Album sprzedał się w ponad 31 milionach egzemplarzy na całym świecie, w tym w 11 mln w Stanach Zjednoczonych. Za wydawnictwo odebrała dwie nagrody Grammy za wygraną w kategoriach Najlepszy album pop i Album roku. W 1996 zaśpiewała utwór „The Power of the Dream” podczas ceremonii otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Atlancie. W marcu tego samego roku wyruszyła w międzynarodową trasę koncertową.

Pod koniec 1997 wydała album, zatytułowany Let’s Talk About Love, którą nagrywała w Londynie, Nowym Jorku i Los Angeles. Nad materiałem współpracowali z nią m.in. Barbra Streisand, Bee Gees, Luciano Pavarotti, Carole King, George Martin i Diana King. Album został sprzedany w ponad 31 mln kopii na całym świecie. Jednym z singli promujących album został przebój „My Heart Will Go On”, który znalazł się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej do filmu Titanic z 1997. Singiel trafił na pierwsze miejsca list przebojów niemal na całym świecie, stał się też jednym z najlepiej sprzedających się singli w historii muzyki i jednym z największych przebojów wszech czasów. Za singiel Dion odebrała cztery nagrody Grammy.

W 1998 wydała kolejny, francuskojęzyczny album studyjny, zatytułowany S'il suffisait d'aimer, który został sprzedany w ponad czteromilionowym nakładzie. W grudniu z singlem „I'm Your Angel”, nagranym w duecie z raperem R. Kellym, trafiła na szczyt listy przebojów w Stanach Zjednoczonych. Singiel ukazał się na jej kolejnym albumie świątecznym, zatytułowanym These Are Special Times, który został jednym z najlepiej sprzedających albumów bożonarodzeniowych na świecie, rozchodząc się w blisko 10-milionowym nakładzie. W listopadzie 1999 Dion wydała składankę swoich największych przebojów, zatytułowaną All the Way... A Decade of Song, która sprzedała się w ponad 22 milionach egzemplarzy.

1999–2002: All the Way... A Decade of Song i przerwa w karierze[edytuj | edytuj kod]

Po wydaniu albumu All the Way... A Decade of Song Dion ogłosiła zawieszenie kariery, co tłumaczyła chęcią skupienia się na życiu osobistym. W październiku 2000 wydała album kompilacyjny, zatytułowany The Collector's Series, Volume One, zawierający największe przeboje w jej dotyczasowych dorobku. Niedługo potem awiązała współpracę z Garou, z którym nagrała utwór „Sous le vent”. Po zamachu na World Trade Center i Pentagon z 11 września 2001 postanowiła powrócić na scenę, by wystąpić na żywo podczas koncertu charytatywnego America: A Tribute to Heroes, podczas którego wykonała numer „God Bless America”.

2002–2003: Powrót i A New Day Has Come[edytuj | edytuj kod]

Po oficjalnym powrocie na scenę w 2002 wydała album pt. A New Day Has Come, na którym gościnnie zaśpiewali Shania Twain i Chantal Kreviazuk. Płyta zadebiutowała na szczytach list albumowych w siedemnastu krajach, a w jego promocji pomogła artystce m.in. telewizja CBS. W październiku Dion planowała zorganizować w Las Vegas serię występów zatytułowaną Celine Dion Muse. Brytyjski zespół muzyczny o tej samej nazwie podał wokalistkę do sądu, oskarżając ją o użycie zastrzeżonej przez nich nazwy[26][27]. Chociaż menedżment artystki oferował muzykom 50 tysięcy dolarów za nabycie praw do użycia nazwy, oferta została odrzucona i Dion musiała zmienić nazwę występów[28]. Czerpiąc inspirację z osobistych doświadczeń, w marcu kolejnego roku Céline wydała kolejny album, zatytułowany One Heart. Wydawnictwo promował singiel „I Drove All Night”. Pół roku później ukazał się francuskojęzyczny krążek 1 fille & 4 types, którego współproducentami zostali Jean-Jacques Goldman, Gildas Arzel, Eric Benzi i Jacques Veneruso, z którymi wokalistka współpracowała wcześniej współpracowała przy nagrywaniu płyt S'il suffisait d'aimer i D’eux.

2003–2007: A New Day... Live in Las Vegas[edytuj | edytuj kod]

Gwiazda Celine w Hollywood Walk of Fame w sekcji największych ikon w historii muzyki światowej

Na początku 2002 Dion zapowiedziała trzyletni projekt sceniczny, składający się z 600 koncertów w Caesars Palace w Las Vegas, zatytułowany A New Day.... Wokalistka przekonała się do tego pomysłu po obejrzeniu O, a pierwszą serię występów rozpoczęła 25 marca 2003. Producentem wokalno-tanecznego widowiska był Franco Dragone, a Dion zaśpiewała podczas niego swoje największe przeboje. Z powodu pozytywnych wyników sprzedaży biletów, wokalistka przedłużyła kontrakt o kolejne dwa lata, ostatni występ przedstawiając 15 grudnia 2007.

W czerwcu 2004 wydała swój pierwszy w pełni anglojęzyczny album koncertowy pt. A New Day... Live in Las Vegas, zawierający wybór piosenek wykonywanych na żywo podczas show w Las Vegas oraz dodatkowo dwa premierowe studyjne utwory. W październiku tego samego roku ukazał się multimedialny projekt Dion i fotografki Anne Geddes zatytułowany Miracle, na którym znalazły się kołysanki i innego rodzaju piosenki wyrażające macierzyńską miłość. Rok później artystka wydała kolejną składankę On ne change pas zawierającą francuskie przeboje, na której umieszczono dodatkowo trzy nowe utwory, w tym duet nagrany z Il Divo – „I Believe in You”. Wydawnictwo promował także numer „Je ne vous oublie pas”, napisany przez artystkę specjalnie dla fanów.

2007–2009: D’elles i Taking Chances[edytuj | edytuj kod]

Dion podczas koncertu, 2008

W połowie maja 2007 ukazał się kolejny francuskojęzyczny studyjny album Céline D’elles, który promował m.in. singiel „Et s'il n'en restait qu'une (je serais celle-là)”, mający swoją radiową premierę 14 lutego. Płyta zadebiutowała na pierwszych miejscach list albumowych we Francji i w Kanadzie, gdzie w dniu premiery od razu pokryła się podwójną platyną. Pół roku później, w listopadzie wokalistka wydała swój nowy anglojęzyczny album studyjny, zatytułowany Taking Chances, a w grudniu – płytę koncertową pt. A New Day... Live in Las Vegas. W ciągu miesiąca krążek sprzedał się w rekordowej ilości 300 tysięcy egzemplarzy, otrzymując tym samym status potrójnej diamentowej płyty oraz tytuł najlepiej sprzedającego się wydawnictwa koncertowego w historii przemysłu muzycznego w kraju.

14 lutego 2008 w Johannesburgu rozpoczęła się światowa trasa koncertowa Taking Chances Tour, w trakcie której Dion zagrała 115 koncertów w 85 miastach na pięciu kontynentach. W trakcie występów, wyreżyserowanych przez Jamie Kinga, artystka zaprezentowała swoje największe przeboje oraz nowe utwory. Ostatni koncert w ramach trasy został zagrany 15 lutego 2009. W sierpniu 2008 Dion uzyskała tytuł doctora honoris causa francuskojęzycznego uniwersytetu w Laval[29][30], a 27 października tego samego roku ukazało się wydawnictwo My Love: Essential Collection, zawierające największe przeboje Dion.

2009–2010: Ciąża i Celine: Through The Eyes of the World[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 2009 Dion i Angélil poinformowali, że spodziewają się kolejnego dziecka, które zostało poczęte metodą in vitro. Dwa miesiące później wokalistka poroniła. W styczniu 2010 amerykański magazyn Los Angeles Times sporządził listę dziesięciu artystów mających największe przychody ze sprzedaży płyt i zagrania koncertów w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Céline zajęła pierwsze miejsce zestawienia, osiągając wynik prawie 748 milionów dolarów. Wokalistka doczekała się także tytułu Artystki Dekady, przyznanego jej w rodzinnej prowincji Quebec.

W lutym 2010 wzięła udział w nagraniu nowej wersji utworu „We Are the World”, którego premiera odbyła się 12 lutego podczas relacji z ceremonii otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver. Pięć dni później odbyła się oficjalna prapremiera filmu Celine: Through The Eyes Of The World, ukazującego życie Dion oraz jej rodziny podczas światowej trasy koncertowej Taking Chances Tour. W tym samym roku ogłosiła prace nad dwoma nowymi albumami: francusko- i anglojęzycznym, a także poinformowała o zajściu w bliźniaczą ciążę[31].

Dion podczas koncertu, listopad 2013

2011–2014: Sans attendre i Loved Me Back to Life[edytuj | edytuj kod]

15 marca 2011 w Ceasars Palace w Las Vegas odbyła się uroczysta premiera nowego spektaklu wokalistki nazwanego Céline[32]. Po czterech latach oczekiwań, fani doczekali się nowego singla Celine – „Parler à mon père”, który został napisany i skomponowany przez Jacques’a Venerusa i Patricka Hampartzoumiana. Utwór zapowiadał nowy album studyjny wokaliski pt. Sans attendre, który ukazał się na początku listopada tego samego roku.

W listopadzie 2013 premierę miał jedenasty anglojęzyczny album studyjny w karierze Céline – Loved Me Back to Life, który promowany był przez singiel o tym samym tytule. W lipcu 2014 ogłosiła zawieszenie kariery muzycznej z powodu zdiagnozowania nawrotu raka u jej męża. Wokalistka odwołała wówczas wszystkie zaplanowane na najbliższy czas koncerty w Las Vegas oraz jesienną trasę koncertową po Azji.

Od 2015: Encore un soir[edytuj | edytuj kod]

Od czerwca 2015 do czerwca 2016 pracowała nad materiałem na nową płytę studyjną. Album zatytułowany Encore un soir ukazał się pod koniec sierpnia 2016 roku. Płytę promowały single „Encore un soir”, „L’Étoile” i „Si c'était à refaire”.

W styczniu 2017 zapowiedziała trasę koncertową po Europie. Objęła ona swoim zasięgiem głównie kraje Europy Zachodniej, takie jak Wielka Brytania, Dania, Francja czy Niemcy. Pierwszy koncert z trasy Céline Dion Live 2017 odbył się w Danii. W niektórych miastach Dion wystąpiła kilkukrotnie, jak np. w Paryżu czy Londynie, gdzie (występując na O2 Arena) niejednokrotnie składała muzyczny hołd ofiarom ataku terrorystycznego w Manchesterze.

W 2018 ruszyła w azjatycką trasę Celine Dion Live 2018.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

17 grudnia 1994 zawarła związek małżeński z René Angélilem, swoim wieloletnim menedżerem. Para ma trzech synów: René Charlesa (ur. 2001)[33] oraz bliźnięta – Eddy’ego i Nelsona (na cześć Nelsona Mandeli), którzy urodzili się w 2010. Cała trójka została poczęta metodą in vitro[31].

Angélil zmarł 14 stycznia 2016, a dwa dni później brat Celine, Daniel Dion – obaj przez lata walczyli z rakiem krtani[34].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Albumy francuskojęzyczne[edytuj | edytuj kod]

Albumy anglojęzyczne[edytuj | edytuj kod]

Trasy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Rok Trasa
1983–84 Les chemins de ma maison tournée
1985 C'est pour toi tournée
1988 Incognito tournée
1990–91 Unison Tour
1992–93 Céline Dion Tour
1994–95 The Colour of My Love Tour
1995 D’eux Tour
1996–97 Falling into You Tour
1998–99 Let's Talk About Love Tour
2003–07 A New Day...
2008-09 Taking Chances Tour
2011–14 Celine
2013 Sans attendre Tour
2018 Celine Dion Live 2018

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stacia Proefrock, Céline Dion - Biography, AllMusic, Cytat: Genre: Pop/Rock Styles: Adult Contemporary, Soft Rock, Film Score, Adult Alternative Pop/Rock, Alternative/Indie Rock (ang.).
  2. Céline Dion na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-03-07].
  3. a b c d e f Biography of Céline Dion (ang.). W: Jam! [on-line]. www.jam.canoe.ca. [dostęp 2014-04-10].
  4. a b Eurovision Song Contest 1988 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2014-04-10].
  5. a b c d e f g h Paula Zahn: The 'ultimate diva' (ang.). W: CNN [on-line]. www.cnn.com, 2002-10-22. [dostęp 2014-04-10].
  6. a b c d e f Paula Zahn, Charles Molineaux, Gail O’Neill: PEOPLE IN THE NEWS – Profiles of Céline Dion, Enrique Iglesias, Moby (ang.). W: CNN [on-line]. cnn.com, 2002-05-18. [dostęp 2014-04-10].
  7. a b c d e f [http:// www.celinedion.com/ca/awards Awards of Céline Dion] (ang.). www.celinedion.com. [dostęp 2014-04-10].
  8. a b c Biography of Céline Dion (ang.). W: People [on-line]. www.people.com. [dostęp 2014-04-10].
  9. a b c Céline Dion's Biography (ang.). W: Céline Dion Official Site [on-line]. www.celinedion.us. [dostęp 2014-04-10].
  10. Robert Hilburn: Ashanti Displaces Dion at Top (ang.). W: Los Angeles Times [on-line]. www.latimes.com, 2002-04-11. [dostęp 2014-04-10].
  11. Mary Morningstar: Céline Dion Releases 1st CD Since 1997 (ang.). W: Digital Journal [on-line]. www.digitaljournal.com, 2002-04-15. [dostęp 2014-04-10].
  12. Past Winners Search – Céline Dion (ang.). W: The Recording Academy [on-line]. ww.grammy.com. [dostęp 2014-04-10].
  13. Céline Dion honoured by World Music Awards (ang.). W: CanWest MediaWorks Publications Inc. [on-line]. www.canada.com, 2007-11-05. [dostęp 2014-04-10].
  14. Best-selling female recording artist [w:] Księga rekordów Guinnessa [online] [dostęp 2016-12-12], Cytat: Madonna (USA, b. Madonna Ciccone) has sold more than 300 million albums in her career since debuting with her self-titled release in 1983. As of October 2013, Madonna had sold an estimated 305,600,000 albums (...). Among female artists, Mariah Carey (USA), Céline Dion (Canada) and Whitney Houston (USA, 1963-2012) all have total worldwide album sales estimated at 200 million units. (ang.).
  15. Gary Graff: Céline Dion: Gotowa na nowe. Muzyka.interia.pl, 27 listopada 2013. [dostęp 2017-02-13].
  16. Ancestry of Céline Dion (ang.). W: Perche Quebec [on-line]. www.perche-quebec.com. [dostęp 2014-04-10].
  17. Cynthia Sanz: North Star (ang.). W: People [on-line]. www.people.com, 1994-06-13. [dostęp 2014-04-10].
  18. Céline Dion – La Voix Du Bon Dieu (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-04-10].
  19. Céline Dion – Chante Noël (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-04-10].
  20. Céline Dion – Chants Et Contes De Noël (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-04-10].
  21. Céline Dion biography (ang.). W: The Biography Channel [on-line]. www.thebiographychannel.co.uk. [dostęp 2014-04-10].
  22. “Une Colombe” – Revisited (ang.). www.celinedion.com, 2013-08-22. [dostęp 2014-04-10].
  23. Denise Bombardier: L'énigmatique Céline Dion. Albin Michel, 2009, s. 172–173. ISBN 978-2-84563-413-8.
  24. Georges-Hébert Germain: René Angélil: Derrière le conte de fées. Michel Lafon, 2010, s. 279-280. ISBN 978-2749912110.
  25. Céline Dion* – Unison (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-04-10].
  26. Muse plan to sue Celine Dion (ang.). W: BBC [on-line]. www.news.bbc.co.uk, 2002-10-14. [dostęp 2014-07-20].
  27. Oliver Rau: Problems for former Eurovision winners (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-10-22. [dostęp 2014-07-20].
  28. Band muses on Dion name victory (ang.). W: BBC [on-line]. www.news.bbc.co.uk, 2002-10-18. [dostęp 2014-07-20].
  29. Za notatką (fr) na stronach uniwersytetu Laval
  30. Za artykułem w „Dzienniku” online – www.dziennik.pl
  31. a b Céline Dion urodziła bliźniaki, dwóch synów: Nelsona i Eddy’ego. Jedno dziecko straciła na wczesnym etapie ciąży (na początku była w ciąży z trojaczkami). Po porodzie, w wywiadzie dla miesięcznika „Hello!”, Celine powiedziała: „Nieważne jest, co dajesz dzieciom, ale to, czego je uczysz”. gazeta.pl, 2010-10-24. [dostęp 2010-10-24].
  32. Celine Dion promises to bring the sparkle back to Las Vegas - Telegraph, www.telegraph.co.uk [dostęp 2017-11-22] (ang.).
  33. It's A Boy! (ang.). celinedion.com, 2001-01-25. [dostęp 2016-01-15].
  34. René Angélil, 73, passed away... (ang.). celinedion.com. [dostęp 2016-01-15].