Konkurs Piosenki Eurowizji 1991

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konkurs Piosenki Eurowizji 1991
Informacje ogólne
Finał

4 maja 1991

Miejsce

Studio 15 di Cinecittà,
Rzym (Włochy)

Nadawca

Radiotelevisione italiana (Rai)

Prowadzący

Gigliola Cinquetti
Toto Cutugno

Informacje dodatkowe
Reżyser

Riccardo Donna

Główny dyrygent

Bruno Canfora

Występ otwarcia

Sarah Carlson
Toto Cutugno – „Insieme: 1992
Gigliola Cinquetti – „Non ho l’età

Występ interwałowy

Arturo Brachetti

Uczestnicy
Powrót

 Malta

Rezygnacja

 Holandia

Łącznie

22 reprezentacji

Głosowanie
Komisja jurorska z każdego uczestniczącego kraju przyznaje 1-8, 10 oraz 12 punktów dla ulubionej piosenki.
Zero punktów

 Austria

Zwycięzca

 Szwecja

Reprezentant

Carola Häggkvist

Piosenka

Fångad av en stormvind

Tekst i muzyka

Stephan Berg

Konkurs Piosenki Eurowizji
◄ 1990 1992 ►

36. Konkurs Piosenki Eurowizji został rozegrany 4 maja 1991 w Studiu 15 w Cinecittà w Rzymie. Organizatorem konkursu był włoski nadawca publiczny Radiotelevisione Italiana (Rai).

Koncert finałowy poprowadzi Toto Cutugno oraz Gigliola Cinquetti. Konkurs wygrała Carola Häggkvist, reprezentantka Szwecji z piosenką „Fångad av en stormvind” autorstwa Stephana Berga, która otrzymała łącznie 146 punktów.

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Geographylogo.svg
Lokalizacja Rzymu na mapie Włoch.

Wybór miejsca organizacji[edytuj | edytuj kod]

Miejscem organizacji początkowo ogłoszono Teatr Ariston w San Remo[1]. Teatr organizował w latach 1977–1989 oraz ponownie od 1991 Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo, który jest jednym z najbardziej popularnych festiwali muzycznych na świecie, oraz pierwowzorem Konkursu Piosenki Eurowizji, przez co organizacja konkrusu w San Remo byłaby holdem dla festiwalu i konkursu. Jednak, po inwazji Iraku na Kuwejt, oraz obawie przed napiętą sytuacją polityczną na Bałkanach w ostatniej chwili zmieniono miejsce organizacji z San Remo na Rzym, w celu lepszego zapewnienia bezpieczeństwa delegacjom[1][2]. Spowodowało to poważne problemy organizacyjne i opóźnienia.

Miasto Miejsce Pojemność
Rzym Studio 15 di Cinecittà
San Remo Teatr Ariston 2000

Przebieg konkursu[edytuj | edytuj kod]

Konkurs w 1991 był szeroko krytykowany z powodu niskiego poziomu organizacji[1], a ekipa produkcyjna miała opóźnienia w przygotowaniach scenografii, kończąc pracę w dniu koncertu finałowego, przez co uczestnicy mieli mało czasu na próby, co doprowadziło do licznych spięć między włoskimi organizatorami a delegacjami uczestniczących państw. Mimo próśb ze strony Europejskiej Unii Nadawców włoska telewizja odmówiła powierzenia prowadzenia koncertu finałowego osobom posługującym się biegle językiem angielskim i francuskim. Konkurs prowadzili Gigliola Cinquetti i Toto Cutugno, który przez cały czas transmisji mówili niemal wyłącznie w języku włoskim[1], przez co większość europejskich komentatorów miała spory problem z tłumaczeniem ich wypowiedzi. Nieznajomość języków obcych przez prowadzących znacznie spowolniła przyznawanie punktów w czasie głosowania, a w tłumaczeniu punktacji pomagał im główny inspektor wykonawczy Konkursu Piosenki Eurowizji, Frank Naef[1].

Podczas występu Caroli reprezentującej Szwecję nagłośnienie w hali uległo awarii, przez co publiczność nie słyszała wykonania konkursowego utworu piosenkarki, „Fångad av en stormvind”. Występ był transmitowany w telewizji bez problemów, dzięki czemu reprezentacja nie musiała powtarzać swojej prezentacji.

Po zakończeniu głosowania Szwecja zajmowała pierwsze miejsce ex aequo z Francją. O zwycięzcy zdecydował zapis regulaminowy wprowadzony w 1989, mówiący o tym, że „jeśli dwa państwa zdobędą identyczną liczbę punktów, to zwycięstwo przypadnie tej piosence, której więcej razy przyznano 12 punktów”. Oba kraje zdobyły taką samą liczbę czterech najwyższych not (tj. 12 punktów), dlatego o końcowym wyniku zdecydowała różnica w liczbie „dziesiątek” (Szwecja otrzymała pięć, a Francja – dwie)[1].

Kraje uczestniczące[edytuj | edytuj kod]

W finale 36. Konkursu Piosenki Eurowizji wzięli udział nadawcy publiczni z 22 krajów. Z udziału w konkursie wycofał się nadawca z Holandii, co spowodowane było organizacją konkursu w Dzień Pamięci Ofiar Wojny. W związku z rezygnacją kraju, do udziału w konkursie dopuszczono telewizję z Malty, która powróciła do stawki konkursowej po 16-letniej przerwie.

Powracający artyści[edytuj | edytuj kod]

Podczas koncertu finałowego wystąpiło kilku wykonawców, którzy uczestniczyli w konkursie w poprzednich latach. Hanne Krogh, członkini zespołu Just 4 Fun reprezentującego Norwegię, wygrała finał konkursu w 1985 (jako członkini duetu Bobbysocks), a także solowo reprezentowała swój kraj w konkursie w 1971. W zespole Just 4 Fun zaśpiewał również Eiríkur Hauksson, który uczestniczył w konkursie w 1986 jako członek islandzkiego zespołu ICY.

Przedstawicielka Szwecji Carola Häggkvist po raz pierwszy wystąpiła w konkursie w 1983. Stefán Hilmarsson, wokalista duetu Stefán & Eyfi, wcześniej wystąpił dla Islandii w finale konkursu w 1988. Austriacki piosenkarz Thomas Forstner po raz pierwszy uczestniczył w barwach kraju podczas konkursu w 1989.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

L.p. Państwo Język Artysta Piosenka Miejsce Punkty
1  Jugosławia serbsko-chorwacki Bebi Dol „Brazil” 21 1
2  Islandia islandzki Stefán i Eyfi „Draumur um nínu” 15 26
3  Malta angielski Georgina i Paul Giordimaina „Could It Be” 6 106
4  Grecja grecki Sofia Wosu „I anixi” 13 36
5  Szwajcaria włoski Sandra Simó „Canzone per te” 5 118
6  Austria niemiecki Thomas Forstner „Venedig im Regen” 22 0
7  Luksemburg francuski Sarah Bray „Un baiser volé” 14 29
8  Szwecja szwedzki Carola Fångad av en stormvind 1 146
9  Francja francuski Amina Annabi „C’est le dernier qui a parlé a raison” 2 146
10  Turcja turecki İzel Çeliköz, Reyhan Karaca i Can Uğurluer „İki dakika” 12 44
11  Irlandia angielski Kim Jackson „Could It Be That I’m in Love” 10 47
12  Portugalia portugalski Dulce Pontes „Lusitana paixão” 8 62
13  Dania duński Anders Frandsen „Lige der hvor hjertet slår” 19 8
14  Norwegia norweski Just 4 Fun „Mrs. Thompson” 17 14
15  Izrael hebrajski Duo Datz „Kan” 3 139
16  Finlandia fiński Kaija Kärkinen „Hullu yö” 20 6
17  Niemcy niemiecki Atlantis 2000 „Dieser Traum darf niemals sterben” 18 10
18  Belgia niderlandzki Clouseau „Geef het op” 16 23
19  Hiszpania hiszpański Sergio Dalma „Bailar pegados” 4 119
20  Wielka Brytania angielski Samantha Janus „A Message to Your Heart” 10 47
21  Cypr grecki Elena Patroklu „S.O.S.” 9 60
22  Włochy neapolitański Peppino di Capri „Comme è ddoce ’o mare” 7 89

Tabela punktacyjna finału[edytuj | edytuj kod]

Wyniki
Suma punktów Jugosławia Islandia Malta Grecja Szwajcaria Austria Luksemburg Szwecja Francja Turcja Irlandia Portugalia Dania Norwegia Izrael Finlandia Niemcy Belgia Hiszpania Wielka Brytania Cypr Włochy
Uczestnicy konkursu Jugosławia 1 1
Islandia 26 4 10 5 7
Malta 106 1 2 6 4 10 12 2 7 12 7 6 10 4 6 7 10
Grecja 36 4 5 2 1 1 4 1 1 5 10 2
Szwajcaria 118 5 5 7 8 12 8 4 2 2 6 5 3 8 5 6 12 8 8 4
Austria 0
Luksemburg 29 4 5 1 3 2 4 3 2 3 2
Szwecja 146 6 12 10 10 7 6 3 10 12 8 10 8 12 10 4 12 6
Francja 146 10 7 3 8 7 12 5 7 5 12 12 10 8 7 8 6 7 12
Turcja 44 7 7 8 7 2 5 8
Irlandia 47 3 4 3 1 8 4 7 1 2 2 5 4 3
Portugalia 62 8 4 1 2 7 10 5 1 2 7 10 4 1
Dania 8 3 5
Norwegia 14 6 1 1 2 4
Izrael 139 12 10 8 5 8 5 6 3 12 8 4 10 7 6 8 12 10 5
Finlandia 6 1 1 4
Niemcy 10 6 1 3
Belgia 23 3 2 5 3 3 2 5
Hiszpania 119 8 2 6 10 12 7 6 4 6 8 6 8 4 2 4 7 6 1 12
Wielka Brytania 47 10 3 5 6 3 1 1 3 5 3 1 6
Cypr 60 2 3 12 12 4 12 5 3 6 1
Włochy 89 7 2 6 2 8 10 10 12 10 3 12 7

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Rome 1991 - Eurovision Song Contest, eurovision.tv [dostęp 2020-07-09] (ang.).
  2. Chris West, Eurovision!: A History of Modern Europe Through the World's Greatest Song Contest, Melville House UK, 20 kwietnia 2017, ISBN 978-1-911545-00-2 [dostęp 2021-11-27] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]