Włochy w Konkursie Piosenki Eurowizji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włochy
w Konkursie Piosenki Eurowizji
Gold medal europe.svg 2
Silver medal europe.svg 2
Bronze medal europe.svg 5
Medals Europe.svg 9
EuroItalia.svg
Informacje ogólne
Nadawca RAI
Rok i miejsce debiutu 1956, Lugano
Liczba udziałów 44 razy

Włochy uczestniczą w Konkursie Piosenki Eurowizji od samego początku, czyli od 1956. Od czasu debiutu, konkursem w kraju zajmuje się włoski nadawca publiczny RAI[1]. Reprezentantem kraju zazwyczaj zostanie laureat Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo.

Włochy dwukrotnie wygrały finał konkursu: w 1964 (Gigliola Cinquetti z piosenką „Non ho l’età”)[2] i 1990 (Toto Cutugno z piosenką „Insieme: 1992”)[3]. Do tej pory nadawca dwa razy pełnił funkcję gospodarza: w 1965 i 1991, a konkursy odbyły się w Neapolu[4] i Rzymie[5].

Telewizja włoska kilkukrotnie wycofywała się z udziału w konkursie. Po raz pierwszy nie wysłała swojego reprezentanta na konkurs w 1981, tłumacząc to „malejącym zainteresowaniem telewidzów”[6]. Dwa lata później wróciła do konkursowej rywalizacji[7]. Włochy nie wzięły również udziału w konkursie w 1986[8], by powrócić w kolejnym roku[9]. Kraj nie wysłał swojego reprezentanta na konkursy w latach 19941996[10]. Po powrocie na konkurs w 1997[11] telewizja wycofała się z udziału 1998[12], by powrócić po trzynastoletniej przerwie i uczestniczyć w finale konkursu w 2011[13][14]. Telewizja dołączyła wówczas do grupy krajów tzw. „Wielkiej Czwórki” (tj. Niemiec, Francji, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii), tworząc tzw. „Wielką Piątkę”, mającą zagwarantowane miejsce w finale dzięki wpłacaniu najwyższych składek organizacyjnych[15].

Historia Włoch w Konkursie Piosenki Eurowizji[edytuj | edytuj kod]

Uczestnictwo[edytuj | edytuj kod]

Domenico Modugno podczas występu w finale 3. Konkursu Piosenki Eurowizji, 1958
Bobby Solo podczas finału występu w 10. Konkursie Piosenki Eurowizji, 1965
Albano Carrisi i Romina Power podczas prób do występu w finale 21. Konkursie Piosenki Eurowizji, 1976
Marco Mengoni podczas prób do finału 58. Konkursu Piosenki Eurowizji w Malmö, maj 2013
Francesca Michielin podczas prób do występu w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji w Sztokholmie, maj 2016

Włochy uczestniczą w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1956 i do tej pory wzięła w nim udział 43 razy. Poniższa tabela uwzględnia nazwiska wszystkich włoskich reprezentantów, tytuły konkursowych piosenek oraz wyniki w poszczególnych latach[1].

Rok Artysta Piosenka Finał Półfinał
Miejsce Punkty Miejsce Punkty
1956 Franca Raimondi Aprite le finestre 5 Brak rundy
półfinałowej
Tonina Torrielli Amami se vuoi 8
1957 Nunzio Gallo Corde della mia chitarra 6 7
1958 Domenico Modugno Nel blu dipinto di blu 3 13
1959 Domenico Modugno Piove (Ciao, ciao bambina) 6 11
1960 Renato Rascel Romantica 8 5
1961 Betty Curtis Al di là 5 12
1962 Claudio Villa Addio, addio 9 3
1963 Emilio Pericoli Uno per tutte 3 37
1964 Gigliola Cinquetti Non ho l’età 1 49
1965 Bobby Solo Se piangi, se ridi 5 15
1966 Domenico Modugno Dio, come ti amo 17 0
1967 Claudio Villa Non andare più lontano 11 4
1968 Sergio Endrigo Marianne 10 7
1969 Iva Zanicchi Due grosse lacrime bianche 13 5
1970 Gianni Morandi Occhi di ragazza 8 5
1971 Massimo Ranieri L’amore è un attimo 5 91
1972 Nicola Di Bari I giorni dell’arcobaleno 6 92
1973 Massimo Ranieri Chi sarà con te 13 74
1974 Gigliola Cinquetti 2 18
1975 Wess i Dori Ghezzi Era 3 115
1976 Al Bano i Romina Power We’ll Live It All Again 7 69
1977 Mia Martini Libera 13 33
1978 Ricchi e Poveri Questo amore 12 53
1979 Matia Bazar Raggio di luna 15 27
1980 Alan Sorrenti Non so che darei 6 87
Brak reprezentanta w latach 19811982
1983 Riccardo Fogli Per Lucia 11 41
1984 Alice i Battiato I treni di Tozeur 5 70
1985 Al Bano i Romina Power Magic Oh Magic 7 78
1986 brak reprezentanta
1987 Umberto Tozzi i Raf Gente di mare 3 103
1988 Luca Barbarossa Vivo (Ti scrivo) 12 52
1989 Anna Oxa i Fausto Leali Avrei voluto 9 56
1990 Toto Cutugno Insieme: 1992 1 149
1991 Peppino di Capri Comme è ddoce ’o mare 7 89
1992 Mia Martini Rapsodia 4 111
1993 Enrico Ruggeri Sole d’Europa 12 45 Kvalifikacija za Millstreet
Brak reprezentanta w latach 19941996 Brak rundy
półfinałowej
[a]
1997 Jalisse Fiumi di parole 4 114
Brak reprezentanta w latach 19982010
2011 Raphael Gualazzi Madness of Love 2 189 Wielka Piątka
2012 Nina Zilli L’amore è femmina 9 101
2013 Marco Mengoni L’essenziale 7 126
2014 Emma La mia città 21 33
2015 Il Volo Grande amore 3 292
2016 Francesca Michielin No Degree of Separation 16 124
2017 Francesco Gabbani Occidentali’s Karma 6 334
2018 Ermal Meta i Fabrizio Moro Non mi avete fatto niente 5 308

Legenda:

     1. miejsce

     2. miejsce

     3. miejsce

Historia głosowania w finale (1975–2018)[edytuj | edytuj kod]

Ermal Meta i Fabrizio Moro podczas prób do występu w 63. Konkursie Piosenki Eurowizji w Lizbonie, maj 2018

Poniższe tabele pokazują, którym krajom Włochy przyznaje w finale najwięcej punktów oraz od których państw włoscy reprezentanci otrzymują najwyższe noty[16].

Kraje, którym Włochy przyznały najwięcej punktów:

L.p. Kraj Punkty
1  Francja 142
2  Wielka Brytania 130
3  Hiszpania 120
4  Irlandia 118
5  Niemcy 107

Kraje, od których Włochy otrzymały najwięcej punktów:

L.p. Kraj Punkty
1  Hiszpania 216
2  Portugalia 205
3  Szwajcaria 178
4  Finlandia 167
5  Francja 166

Legenda:

     1. miejsce

     2. miejsce

     3. miejsce

Konkursy Piosenki Eurowizji organizowane we Włoszech[edytuj | edytuj kod]

Poniższy spis uwzględnia miejsce organizacji koncertów oraz nazwiska konferansjerów.

Rok Miejsce Arena Prowadzący
1965 Neapol Auditorium RAI Renata Mauro
1991 Rzym Teatro 15 di Cinecittà Gigliola Cinquetti
Toto Cutugno

Nagrody im. Marcela Bezençona[edytuj | edytuj kod]

Il Volo podczas prób do występu w 60. Konkursie Piosenki Eurowizji w Wiedniu, maj 2015

Nagrody im. Marcela Bezençona – nagrody przyznawane od 2002 twórcom najlepszych konkurencyjnych piosenek. Patronem statuetki jest twórca Konkursu Piosenki Eurowizji, Marcela Bezençona[17].

Nagrody przyznawane są obecnie w trzech kategoriach[17]:

  • Nagroda Dziennikarzy (zwycięzcę wybierają akredytowani dziennikarze)
  • Nagroda Artystyczna (zwycięzcę wybierają komentatorzy konkursu)
  • Nagroda Kompozytorska (zwycięzcę wybierają kompozytorzy biorący udział w konkursie)

Poniższy spis uwzględnia włoskich zdobywców Nagrody im. Marcela Bezençona[17]:
Nagroda Dziennikarzy

Rok Wykonawca Piosenka Autor(zy)
2015 Il Volo Grande amore Francesco Boccia
Ciro Esposito

Faworyt OGAE[edytuj | edytuj kod]

Francesco Gabbani podczas prób do występu w 62. Konkursie Piosenki Eurowizji w Kijowie, maj 2017

OGAE (fr. Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision[18], pol. Stowarzyszenie Miłośników Konkursu Piosenki Eurowizji) – pozarządowa organizacja non profit i międzynarodowy fanklub Konkursu Piosenki Eurowizji, założony w 1984 w Savonlinnie przez Jari-Pekka Koikkalainena[19][20][21][22][23].

Od 2007 OGAE przeprowadza przed każdym konkursem internetowy plebiscyt, w którym wszystkie kluby głosują na piosenki konkursowe, przy użyciu tzw. „systemu eurowizyjnego” (1-7, 8, 10 i 12 punktów dla 10 najwyżej ocenionych utworów; klub nie może głosować na propozycję z własnego kraju)[21].

Spis poniżej prezentuje wszystkich włoskich zwycięzców plebiscytu na faworyta OGAE:

Rok Artysta Piosenka Autor(zy)
2015 Il Volo Grande amore Francesco Boccia
Ciro Esposito

Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2005 odbył się specjalny koncert jubileuszowy Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji, który został zorganizowany przez Europejską Unię Nadawców (EBU) z okazji 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji. W trakcie koncertu odbył się plebiscyt na najlepszą piosenkę w całej historii imprezy. W stawce konkursowej znalazła się m.in. włoska propozycja „Nel blu dipinto di bluDomenico Modugno, która zajęła trzecie miejsce podczas 3. Konkursu Piosenki Eurowizji. Utwór zajął ostatecznie drugie miejsce z 267 punktami na koncie, przegrywając jedynie z przebojem „Waterloo” zespołu ABBA[24].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Brak rundy półfinałowej do 2003.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Italy in the Eurovision Song Contest (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-12-19].
  2. Eurovision Song Contest 1964 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-12-19].
  3. Eurovision Song Contest 1990 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-12-19].
  4. Eurovision Song Contest 1965 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-12-19].
  5. Eurovision Song Contest 1991 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-12-19].
  6. Eurovision Song Contest 1981 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-12-19].
  7. Eurovision Song Contest 1983 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-12-19].
  8. Eurovision Song Contest 1986 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-12-19].
  9. Eurovision Song Contest 1987 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-12-19].
  10. Eurovision Song Contest 1994 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-12-19].
  11. Eurovision Song Contest 1997 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-12-19].
  12. Eurovision Song Contest 1998 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-12-19].
  13. Sietse Bakker: Italy applied for 2011 Eurovision Song Contest! (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2010-12-02. [dostęp 2013-12-19].
  14. Victor M. Escudero: and finally... Italy is back with Raphael Gualazzi!! (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2011-02-19. [dostęp 2013-12-19].
  15. Jarmo Siim: Results of the Semi-Final Allocation Draw (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2011-01-17. [dostęp 2013-12-19].
  16. Points to and from ITALY (ang.). www.eurovisioncovers.co.uk. [dostęp 2013-06-05].
  17. a b c Marcel Bezençon Award - an introduction (ang.). W: Pop Light [on-line]. www.poplight.zitiz.se. [dostęp 2015-07-15].
  18. The story of OGAE & Vision. ogae.co.uk. [dostęp 2015-07-15].
  19. Mikä ihmeen OGAE? (fiń.). W: OGAE Finlandia [on-line]. www.euroviisuklubi.fi. [dostęp 2015-07-15].
  20. Status OGAE Polska. [dostęp 2013-02-13].
  21. a b ogae.net - Eurovision Fanclub Network (ang.). W: OGAE [on-line]. www.ogae.net. [dostęp 2015-07-15].
  22. Fan clubs. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2015-07-15].
  23. About us (OGAE International). ogaeinternational.com. [dostęp 2015-07-15].
  24. Congratulations (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-07-05].